‘Maar ik ben nog geen veertig!’
Is mijn reactie als een vriendin vraagt of ik meega naar een 40plus avond. ‘Ik ook niet, maar je kunt er lekker dansen en die paar jaar jonger, dat maakt echt niet uit.’ Ik twijfel, sta er met één been in, het andere haakt nog achter dat veertigplus. Tot ze enthousiast de dansvloer beschrijft. Ik ga mee! Bij het passeren van de klerenkasten word ik zenuwachtig. Kluisjes, garderobe. Zo anders dan hoe ik het me herinner. Waar is de kale gang gebleven naar de rokerige zaal? Strak is het nu. Modern, hip met gigantische videoschermen. De titel van dit liedje wil me niet te binnen schieten. En waar is mijn vriendin? Ik bots – ‘sorry’ – en duw me een pad. Ogen keuren me van top tot teen. De waarschuwing van mijn collega, aan wie ik gister op het werk vertelde dat ik naar een 40plus party ging, gonst door mijn hoofd. ‘Dat zal zo’n verkapte datingavond zijn, kun je de hele avond vrijgezellen van je af slaan.’ Ik bestel snel een biertje en voel me direct wat minder alleen. Dan zie ik de krullen van mijn vriendin.

Ze is al in de stemming, staat lekker te dansen en omhelst me enthousiast als ze me ziet. Haar woorden gaan verloren in de harde muziek. We dansen, drinken, lachen en hebben het echt naar onze zin. Af en toe komt er een man voorbij, telkens voor mijn vriendin. In het begin is het wel grappig, zij liever dan ik, maar dan begint het te irriteren. ‘Jij bent echt nog geen veertig’ slijmen ze tegen haar terwijl ik pal ernaast heel erg jong sta te zijn. De mannen negeren me volkomen. Nou zeg!

We hebben ons genoeg moed ingedronken voor het hoger gelegen danspodium. Daar dansen we heerlijk tot er een paar mindere nummers worden gedraaid. Tijd om de toiletten op te zoeken. Die zijn in de kelder, de zaal uit, de garderobe voorbij. Nu voel ik de drank. Dronken ben ik niet, ik kan nog keurig over de richel van de tegeltjes lopen. Ik kijk op mijn horloge. Met een muntje maak ik het kluisje open en haal mijn mobiel eruit. Mijn vriend had aangeboden me op te komen halen. Vroeger toen ik achttien was zou ik zo naar huis zijn gefietst. Drie keer, zo neem ik me voor, zal ik mijn mobiel over laten gaan. Als hij niet aanneemt kom ik zelf wel thuis. Maar meteen na de eerste toon hoor ik zijn stem al. Hij klinkt slaperig.
‘Ben je moe?’
‘Nee. Zal ik je komen halen?’
‘Ja, graag.’

Buiten haal ik eens diep adem. Heerlijk die frisse buitenlucht.
‘Kijk, dat vind ik nou echt cool, die gestreepte sokken.’
Verbaasd kijk ik naar de jongen en dan naar mijn sokken.
‘Vind je?’
Het is natuurlijk geen gezicht, blauwwit gestreepte sokken in platte open pumps. Ik doe altijd van dat soort dingen. Daar word ík vrolijk van, verder niemand. Maar een compliment van een slungelachtige puberjongen, daar doe ik nu niet moeilijk over.
‘Jij komt toch niet van die 40plus party? Daar ben jij veel te jong voor!’
Hè, eindelijk! Hij vertelt dat hij van een ander feestje komt, van ernaast. Zo te zien met 20minners. Zijn vriend staat ook goedkeurend knikkend naar mijn sokken te kijken om me dan ineens recht aan te kijken.
‘En je hebt hele mooie ogen. Aparte blauwe kleur.’
Mijn wangen gloeien. Ze zijn maar een paar jaar ouder dan mijn oudste zoon, schat ik zo. Even schiet een flauwe reactie door mijn hoofd maar dan bedenk ik me en glimlach terug.
‘Dank je. Jij hebt leuke krullen.’
Ze vragen of ik zin heb om mee te gaan naar hun feestje, maar ik sla vriendelijk af.

Terwijl hun complimenten nog nazingen in mijn oren, dans ik de donkere nacht in. Op zoek naar mijn vriend, die maar boft met zo’n jonge vriendin.

Categorieën: VEC

16 reacties

SIMBA · 1 september 2011 op 09:15

Héérlijk!

Boukje · 1 september 2011 op 12:07

Tja, aan de buitenkant wordt je ouder.
Aan de binnenkant ben je altijd jong.

Mooi beschreven! :zon:

LouisP · 1 september 2011 op 14:32

Ik vind het weer een echte Sylviaeencolumn. Eerlijk, zonder fratsen, gewoon ongewoon. Om jaloers op te worden.
Ik weet natuurlijk niet hoe JONG je bent maar ‘k durf er om te wedden dát je én JONG bent en er JONG uitziet. Heel JONG..’t is zó JONG! geschreven…

‘‘Jij bent echt nog geen veertig’ slijmen ze tegen haar terwijl ik pal ernaast heel erg jong sta te zijn. De mannen negeren me volkomen. Nou zeg!’

Mooi..JONG! enne proficiat met de VEC, Sylvia1

Mien · 1 september 2011 op 15:54

Gelukkig is het feestje vieren van alle tijden en voor alle leeftijden. Leuke column.

Mien

arta · 2 september 2011 op 08:37

Wát een mooie VEC, Sylvia!

Ach, en qua uiterlijk pas jij toch veel beter op een 20+feestje??;-)

LouisP · 2 september 2011 op 11:36

Zijn vriend staat ook goedkeurend knikkend naar mijn sokken te kijken om me dan ineens recht aan te kijken.
‘En je hebt hele mooie ogen. Aparte blauwe kleur.’

Ik vind dit zó grappig, zo beeldend. Ik zie da manneke daar echt staan kijken naar die sokken…en dan kijkt ie jou ineens aan..
echt heel jongleuk….

sylvia1 · 2 september 2011 op 13:15

’t was ook grappig, zo ‘fout’, en er dan toch zo blij mee zijn… :oeps:

lisa-marie · 3 september 2011 op 12:08

Die tegenstelling is erg goed en er tussen in hangen heeft ook zijn voordelen 😉
Ik heb genoten.

Ferrara · 4 september 2011 op 14:30

Ik moest zo denken aan mijn eigen discoverleden. Superavonden en treurige wisselden elkaar af.

Die gestreepte sokken doen het helemaal.

Kwiezel · 4 september 2011 op 22:02

Sylvia!

Heb gelachen om je column! Vind het leuk hoe je vaak balanceert tussen het beschrijven van een situatie en je gevoel daarbij. Deze keer ook weer met een einde dat ik niet aan voelde komen, maar dat het wel echt af maakt. Heel mooi, staat hier prima zo voor een maandje!

Harrie · 5 september 2011 op 17:01

Heerlijk die fliederfladderijdelheid.

Ontwikkeling · 11 september 2011 op 11:46

Wat een heerlijke column! Zo lees ik ze graag 😉 :wave:

pally · 13 september 2011 op 22:41

Heel leuk, Sylvia! Ik was er even niet en had daardoor deze gemist. Stoer en kwetsbaar tegelijk: mooie combi voor een VEC :wave:

groet van pally

sylvia1 · 15 september 2011 op 21:22

Dankjewel! Ook voor de mooie reacties.
🙂

Libelle · 23 september 2011 op 15:40

Ik kende het hele fenomeen VEC niet.
Totdat.., enfin dat weet je wel.
Nu pas heb ik jouw bijdrage voor de tweede keer eens echt goed gelezen en er intensief van genoten. Dat merk ik wanneer ik plotseling de geuren ga ruiken van de geschetste omgeving; de dansvloer, de gang, de melange van drank en opgepoetste mensengeur. Vroeger zat er nog wat verschaald bier en een tabaksrookje bij.

Ik hoop dat je mijn VEC-bijdrage voor oktober kunt waarderen.
groeten,
Libelle

sylvia1 · 23 september 2011 op 16:00

Hahaha… leuk!
Volgens mij wordt dat meestal geheim gehouden, wie het VECstokje krijgt, maar ach… ’t is bijna 1 oktober. En waarom niet?
Bedankt voor je reactie Libelle (bijzonder toch, een VEC schrijven?), en ik heb nog geen seconde spijt gehad hoor 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder