De meneer op Schuttersveld nummer 10, is oorlogsveteraan. En hij is boos, of beter gezegd; laaiend. Hij slaapt niet goed en dat is hún schuld. Elke dag wordt hij voor dag en dauw wakker gemaakt. En dat pikt hij niet meer. Hij komt hier tenslotte voor zijn rust. Ze moeten weg, en wel meteen. Als het niet goedschiks kan dan moet het maar kwaadschiks. Hij is een nette meneer, tenminste dat vindt hij zelf. De honderd vierkante meter grond die hij gehuurd heeft, is van mei tot oktober zijn bivak. De caravan is zijn vesting die strategisch, op de kop zijn kant van het veld, is neergezet. Precies aan de rechterkant van het paaltje. Kaarsrecht en geen millimeter te ver naar links en geen millimeter te ver naar rechts. Zo kan hij alles overzien.

Hij gaat graag de strijd aan met de natuur. Zover als mogelijk snoeide hij alle overhangende takken. Eigenhandig heeft hij de grond omgespit en bemest. Zorgvuldig zaaide hij deze in met het neusje van de zalm onder de graszaden. En elke vrijdagochtend, om klokslag 10.00 uur, maait hij het gras tot een superglad tapijtje. Onregelmatigheden, die de vlijmscherpe 4 centimeter lange messen hebben weten te ontwijken, worden verwijderd met een nagelschaartje. Orde en netheid is zijn lijfspreuk. Dat hebben ze er in het leger ingeramd. Hij heeft in Indië gediend, maar wil daar niet teveel over kwijt. Alleen dat hij chauffeur en scherpschutter was op een scout-car. En dat hij met een 2 punt 30 mitrailleur, met de precisie van een postzegelverzamelaar, de nootjes uit de apenpootjes kon schieten. Daarmee had hij waardering geoogst. En angst…dat ook. Hij sliep niet goed. Bange ogen en angstkreten achtervolgden hem in zijn slaap. En als hij niet goed slaapt dan knapt er ‘iets’. En als dat ‘iets’ knapt dan wordt hij laaiend. Dat wisten zijn maten in het leger en dat weten zijn vrouw en kinderen maar al te goed. Een blik, of een gebaar, is voldoende om hen het zwijgen op te leggen.

Maar zij…. Zij luisteren niet. En juist zij zijn de veroorzakers van zijn verstoorde nachtrust. Deze ochtend is de maat vol, hij gaat bij de receptie hulptroepen inschakelen. Vandaag, of het liefst nog gisteren, moet zijn klacht verholpen zijn. Zo niet, dan eist hij minstens de helft van zijn staangeld terug. Desnoods neemt hij het recht in eigen hand. Zijn greep is nog vast en zijn blik nog scherp. Het zal hem nog uitstekend lukken om zijn kwelgeesten en aardvijanden het leven uit te schieten. Die ellendelingen die in de hoge boom achter zijn caravan huizen. Die elkaar voor dag en dauw achterna zitten en daarbij met hun vlijmscherpe nagels over zijn glimmend gepoetste caravandak krassen. Die uitgevreten dennenappeltjes naar beneden laten vallen zodat het lijkt alsof er bommen vallen. Die rot eekhoorns.

De meneer op het Schuttersveld pikt het meer. Hij komt hier tenslotte voor zijn rust.
En om te genieten van de natuur.
Dát ook.

Categorieën: VC-Li

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkt 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep.

10 reacties

Dieperik · 1 juli 2004 op 00:33

Bekend verhaal, met name het ‘en dat weten zijn vrouw en kinderen maar al te goed’ gedeelte. Daarvoor moet je in Indië zijn geweest, familie zijn van of hebben gewerkt bij de Pensioen en Uitkeringsraad. http://www.pur.nl

Het zijn niet de eekhoorns die hem uit zijn slaap houden, maar de spoken uit zijn verleden…

Mooi beschreven.

Groet,

Dieperik

R@@F · 1 juli 2004 op 08:44

Mooi verhaal!

R@@F

Martijn · 1 juli 2004 op 09:33

Ik besef me dat ik ook zo’n meneer van het Schuttersveld ben! En bedankt Li!! 😉

Ik woon hier ook voor rust en plezier. Veel komt daar niet van terecht. Het zijn met name de klanken van opgevoerde brommertjes, snorfietsjes, scootertjes en elk ander willekeurig racemonster dat met een hoge frequentie en nog hogere snelheid passeert.

Ik heb alleen niet echt een oorlogsverleden.
Maar dat zal niet lang meer duren, nadat ik dat ventje zodadelijk met een brede grijns op mijn gezicht van zijn brommertje afmep. 😀 (Over spoken gesproken :-?)

Mooi geschreven. Ik had een vermoeden waar het naar toeging, maar het blijft tot op het laatste moment spannend! Luchtig geschreven met een diepere bodem….

Groet Martijn 😀

pepe · 1 juli 2004 op 09:51

Moeilijk onderwerp, zeer luchtig en lekker te lezen geschreven, de diepere boodschap komt hier wel over.
Als het verleden het heden beinvloed, kan dat pijnlijk en beangstigend zijn.

Klasse column Li

Ma3anne · 1 juli 2004 op 10:39

Je hebt deze ellende zo ‘klein’ gemaakt in dit verhaal over meneer Schuttersveld, dat er mogelijkheid tot identificatie bestaat en daardoor eniszins te bevatten wat oorlogsgeweld met mensen doet.

Elke dag worden in deze wereld mensen getraumatiseerd door oorlog. Doordat het in veel te grote porties op ons afkomt, realiseren we het ons vaak niet, hoeveel mensen pychisch helemaal kapot gaan. We leggen het naast ons neer, omdat we het niet meer kunnen ‘consumeren’.

Ik vind dit dan ook een prachtig document als aanklacht tegen alle ellende die mensen elkaar aandoen.

Complimenten, Li!

Kees Schilder · 1 juli 2004 op 10:40

Klasse weer Li.Inderdaad lekker luchtig beschreven en toch geen makkelijk onderwerp

sally · 1 juli 2004 op 19:52

Hier leer je weer van dat sommige vreemde reakties van mensen een (veel) diepere achtergrond hebben.
In prachtige vorm gegoten.
Ik zou willen dat mij dat zo uit de pen rolde.
groeten Sally

Louise · 1 juli 2004 op 20:50

Een vreselijk alledaagse situatie, gebruikt als decor voor een vreselijk (en) beladen onderwerp.
Dat kan niet iedereen, maar jij deed het toch maar even.

Mijn complimenten!

Mosje · 2 juli 2004 op 21:27

Het hebben van een oorlogsverleden kan dergelijk gedrag teweeg brengen. Maar ook ander gedrag, Zoals ik weet uit eigen ervaring. Mijn vader heeft ook eea meegemaakt maar werd er juist “makkelijk” en toegeeflijk van.

Mup · 14 juli 2004 op 16:27

Mooi verwoord, Li. Herken veel van een oud-marine man die in een Japans kamp heeft moeten overleven, hij ‘leeft’ ‘s nachts,

Groet Mup.

Geef een antwoord