Boingk!!!
Onder protest worden mijn gedachten vanuit een dwaze wereld in een sneltreinvaart de werkelijkheid ingetrokken. “Papa, papa, wakker worden….ik moet toch naar school….?”
Bovenop mij ligt die kleine dondersteen, een big smile op zijn gezicht en met een niet te stuiten enthousiasme om er weer een heerlijke dag van te maken. Ik probeer zijn voorpret te delen terwijl ik de gordijnen openschuif. Het belooft een mooie dag te worden. Als ik beneden kom zit het manneke al pontificaal op zijn kinderstoel te wachten aan het hoofd van de langgerekte eettafel. “Wat wil je op je brood”, vraag ik hem terwijl ik zijdelings op de klok kijk en het nog resterende kwartier bestem voor de belangrijkste taken van dit moment. “Ehhh….kaas…..én jam!!”, weet hij na enig aarzelen achter mij aan te roepen, gevolgd door een strijdlustig “Ahhhh” en “Oeffff” van Action Man in zijn linkerhand en Spiderman in de rechter.

“Op”, klinkt het vanachter zijn opgeheven bord, “wat moet ik nu doen?”
“Handen en je mond wassen en je schoenen aan”, antwoord ik hem en ik kijk in de rondte of ik ze ergens zie staan.
“Je weet toch wel dat ik ze altijd hier zet?” bijt hij me toe, wijzend op de vaste plek bij de open haard. Ik maak een gebaar dat hij op de bank moet gaan zitten maar vliegensvlug pakt hij zijn schoeisel en laat zich op de grond vallen. “Kan ik best zelf hoor”, verzekert hij me. Na nog een kortstondige worsteling welke arm het eerst in de opgeheven jas gestoken moet worden hijs ik hem, als een duiker die zijn zuurstofflessen op de rug bindt, in zijn rugtas. Ready to go!
In een stevige pas, want papa loopt altijd in zijn eigen tempo, bereiken we de school waar zijn speelse leventje ongemerkt plaats maakt voor de structuur van het kiezen van taken tot en met de zorgplicht voor een eerstejaars. Na een dikke kus, want dat mag gelukkig nog wel, is hij al zo verdiept in zijn nieuwe opdracht dat hij niet eens meer ziet hoe zijn vader zich terugtrekt om zich bezig te gaan houden met de nog resterende wereldse taken.

Even later ben ik onderweg richting Amsterdam. Voorbij McDonalds duik ik de Haarlemmermeer in. De polder ontdooit van een frisse nacht. Heel in de verte, net boven de grondmist uit, waken de kantoortorens van Sloterdijk. Ik luister naar de nieuwsberichten. “De vader die betrokken was bij het gezinsdrama in Hengelo mag niet bij de crematie verschijnen, zo heeft het Openbaar Ministerie bepaald.” Net voorbij Rottepolderplein voeg ik in tussen het verkeer uit de richting Haarlem. Vanuit de file die voor Halfweg ontstaat, neemt een enkeling de afrit Haarlemmerliede maar het merendeel verkiest de hoofdstad als einddoel. Als ik Amsterdam verder nader komt links van mij, op de parallelle spoorbaan, een trein aangesneld. “Het wordt vandaag een zonnige dag met temperaturen oplopend tot zestien graden. De rest van de week zal een rustig weerbeeld opleveren met iets lagere temperaturen.”

Later in de ochtend zit ik veilig in mijn ivoren toren met op de achtergrond de monotone stem van de nieuwslezer. “Vanochtend heeft er zich voor de vierde keer binnen een periode van twee weken een familiedrama voorgedaan. Bij Haarlemmerliede heeft een man zich samen met zijn twee zoontjes van vier en zes jaar van het leven beroofd door zich voor de trein te werpen nadat hij eerder die ochtend in Haarlem zijn schoonmoeder door messteken om het leven heeft gebracht.”

Categorieën: Column van de maand

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

37 reacties

Ronaldjecas · 14 maart 2007 op 13:08

Je beschrijft als een gewone dag,je zoon naar school brengen en vervolgens naar je werk gaan.. Dan loopt de gewone dag uit, tot een denkwaardige dag. Het doet je nog meer omdat je zelf vader bent. Vreselijk wat die vader heeft aangericht..

Mooie column, leefde gelijk in je verhaal! :wave:

Eddy Kielema · 14 maart 2007 op 13:14

Heel knap het omslagpunt van een ‘niets aan de hand’ dag naar een inktzwarte dag. Volslagen onbegrijpelijk die gezinsmoorden.

arta · 14 maart 2007 op 13:28

Ook ik ben iedere keer verbijsterd over deze drama’s.
Ik vind, net als Eddy, het verrassend en knap hoe je die omslag hebt gemaakt van de onbezorgde dag naar het familiedrama!
Erg mooi geschreven!
🙂

*edit* Ook wat mij betreft is dit een column van de maand!

Eddy Kielema · 14 maart 2007 op 13:55

Ik zie trouwens nu pas dat je in het begin al een kleine verwijzing maakt door het woordje ‘sneltreinvaart’. Erg knap geconstrueerd dus! Het is nog maar halverwege de maand, maar ik vind dit toch zeker een kandidaat voor C v/d M! (en dit is dan gelijk de laatste keer dat ik dat onderwerp ter sprake breng hoor… 😉 )

SIMBA · 14 maart 2007 op 15:07

Ik sluit me volledig bij Eddy aan.
Geweldig Kawa!

pepe · 14 maart 2007 op 15:16

Hoe bijzonder mooi is het wakker gemaakt te worden door je kinderen, die vol energie en met veel plezier de dag in springen.

Hoe onbegrijpelijk en diep triest is dan het gebeuren bij deze families, waar geen uitzicht meer is.

Kawa je hebt het gewoon bijzonder goed verwoord.
Ik hoop dat jouw lachende dondersteen jou nog lang mag wakker maken.

Mup · 14 maart 2007 op 16:08

Twee onderwerpen die je na aan het hart gaan, verweven, zonder dat het ene onderwerp voor het andere onderdoet, klasse Kawa.
[quote]Na nog een kortstondige worsteling welke arm het eerst in de opgeheven jas gestoken moet worden hijs ik hem, als een duiker die zijn zuurstofflessen op de rug bindt, in zijn rugtas. Ready to go! [/quote]

Erg mooi verwoord.

Groet Mup.

Ma3anne · 14 maart 2007 op 16:28

En zo huppelden die jochies ook achter hun vader aan. Onbevangen en niet wetend wat ze tegemoet gingen.
En DAT heb je zo vreselijk goed laten zien in dit verhaal. Knap en integer gedaan, Kawa.

Trukie · 14 maart 2007 op 16:41

Op een geweldige associatieve manier heb je de link, maar tegelijkertijd ook het verschil tussen en in gezins(on)geluk in één verhaal verweven. Dat die vader niet naar de crematie mocht, heeft ook bij mij vraagtekens opgeroepen. Eens zal hij zijn kinderen ook heel liefdevol in hun jasjes hebben gehesen en naar school hebben gebracht.

Column van de maand? Ja.

bert · 14 maart 2007 op 17:46

Als jij er even voor gaat zitten en de tijd neemt om na te denken over de dingen die we met ons allen (bijna) dagelijks meemaken ben jij in staat om deze gebeurtenissen zo vreselijk goed op papier te zetten dat het lijkt alsof iedereen dit had kunnen bedenken en zou kunnen doen.
Het is weer grote Kawa klasse!!!!

Prlwytskovsky · 14 maart 2007 op 18:29

[quote]Als ik Amsterdam verder nader [/quote]
Is dit niet een contradictie, verder en naderen?? Laat ik ook eens iets zeggen, dacht ik.
Goed om weer iets van je te lezen Kawa. 🙂

DreamOn · 14 maart 2007 op 20:36

Ik ben het eens met alle andere reacties; wat knap gedaan kawa. Wat een schrijnend onderwerp inderdaad. Ik ben blij dat je weer wat vaker op cx bent en dat de verbouwing van de computers kennelijk is gelukt 😉
Ik hoop ook weer meer van je te mogen lezen!
Liefs DO

WritersBlocq · 14 maart 2007 op 20:52

Zo schattig, pakkend en daarna naar de keel grijpend als jij deze actualiteit hebt neergezet, verweven in ‘zomaar een dag die beloofde mooi te worden’ is van een zeldzaam hoog niveau.

Jij schrijft hiermee ook mijn column van de maand, ab-so-luut.

Kinderwens… de titel trilt nog na.

Liefs, en een kusje, altijd, Pauline.

Bitchy · 14 maart 2007 op 21:46

Ontzettend mooi geschreven, tot halverwege wist ik nog niet waar het heen ging, des te pakkender.

Fijn dat jij (en daardoor wij) even stil staan bij andere gezinnen, waarbij het allemaal niet zo vanzelfsprekend is lijken te gaan.

Column van het jaar!

pally · 14 maart 2007 op 22:05

Heel mooi, Kawa, door het schokkende contrast dat je zo subtiel door de allerdaagse en liefdevolle beelden heen weeft.
Meesterlijk! ook voor mij CVDM

Groet Pally :wave:

Li · 14 maart 2007 op 22:25

Ouders die hun kinderen ombrengen: het is niet te begrijpen. Je moet dan wel heel erg diep in de put zitten. Ik ben helemaal stil van deze column. Het is zo ontzettend goed geschreven en goed opgebouwd, dat ik er stil van ben.

Li

miltenburg · 15 maart 2007 op 01:20

Schitterend! Vooral de laatste alinea is best heftig, maar dat is nodig om een mooie column te maken. Ikzelf weet niet wat mensen bezielen om zomaar hun familie en/of kinderen om te leggen, maar het wordt hier op een ‘mooie’ manier aan de kaak gestelt. Hopelijk worden familiedrama’s geen rage en stopt het nu.

Rick

Nana · 15 maart 2007 op 09:31

Ik lees en langzaam dringt het tot me door, terwijl ik de tranen voel opkomen, hoe puur dit is.

Joy · 15 maart 2007 op 14:40

Ook ik dacht in eerste instantie een heel andere kant op te gaan in het verhaal, tot het stuk dat die trein langs komt rijden. Dan voel je hem duidelijk aankomen.
Goed moment om even bij het leven stil te staan.

Mooi geschreven.

Dees · 15 maart 2007 op 16:16

Kawa, mooi geschreven. Met contrast zonder wijzende vinger en juist daarom komt het zo ‘hard’ binnen.

KawaSutra · 16 maart 2007 op 10:11

Bedankt voor alle betrokken reacties.
Het was voor mij echt een schok om te horen dat zich omstreeks de tijd dat ik daar langs gereden ben een dergelijke tragedie had voorgedaan. Je zou er bijna nog een schuldgevoel van krijgen dat je niet hebt kunnen ingrijpen. Ik heb er ook geen woorden voor, alleen bovenstaande column.

@Peter: ‘verder naderen’ als contradictie. Daar zou je gelijk in kunnen hebben als het de tweede trap van vergelijking van het woord ‘ver’ betrof (ver – verder – verst). In dit geval is het gebruikt als bijwoord en dan kan het wel. Zie de betekenis in de Van Dale:

ver·der1 (bn.)
1 het overige deel uitmakend => overig

ver·der2 (bw.)
1 daarna, vervolgens
2 overigens, voor de rest
3 ter aanduiding dat de genoemde handeling wordt voortgezet

Goed gelezen Peter.

Eddy Kielema · 16 maart 2007 op 13:34

Ik vind het wel opvallend dat je bijna achteloos reageert op alle superlatieven over je column en vervolgens uitgebreid ingaat op één klein puntje van kritiek. Daaruit blijkt wel hoe serieus je met het columns schrijven bezig bent. Het betaalt zich uit met een uitstekende column!

KingArthur · 17 maart 2007 op 09:39

Eindelijk heb ik de tijd ook je tekst te lezen. Blij dat ik het gedaan heb. Goede column.

Qua verhaalopbouw zie ik erg veel paralellen met een tweeluik dat ik heb ingezonden.

senahponex · 20 maart 2007 op 14:41

Indrukwekkend beschreven drama in simpele bewoordingen

WritersBlocq · 1 april 2007 op 00:21

[b]Jaaaa! Column van de Maand, èn terecht!!![/b]
De mijne was het al, maar nu ik hem hier zie staan, komt hij ècht tot zijn recht.

Een verhaal als dit, zoals door jou ge- en beschreven, kan iemand ervan weerhouden om ‘sensatiegericht’ of ‘aangestoken door…’ deze gebeurtenissen zich te laten herhalen.
Het is genezend, allesbehalve sensationeel. En juist dat, man, dat is zo knap.
Liefs, Pauline.

arta · 1 april 2007 op 09:42

De juiste column op de juiste plaats!
Gefeliciteerd, Kawa, met je column van de maand!!

Trukie · 1 april 2007 op 10:11

Kawa gefelicieerd. Jouw column is ook te goed voor woorden.
Het is vandaag een zonnige dag. Nu laten we hem zonnig tot aan de kleine uurtjes.

SIMBA · 1 april 2007 op 13:04

Hartelijk gefeliciteerd met de column van de maand, echt verdiend! :kus:

Dees · 1 april 2007 op 13:05

Gefeliciteerd met je -long overdue – maandcolumn Kawa!!

bert · 1 april 2007 op 13:08

Kawa, je eerste column van de maand, echt verdiend, terugkijkend op al het moois wat je tot nu toe hebt geschreven. Gefeliciteerd!! 🙂 🙂 🙂

DreamOn · 1 april 2007 op 13:11

Gefeliciteerd Kawa met je CvdM: heel terecht!
Groetjes DO.

KawaSutra · 1 april 2007 op 16:41

Iedereen hartelijk bedankt voor de felicitaties en de complimenten.
Hier ben ik uiteraard heel erg blij mee, een betere stimulans om met schrijven door te gaan is er niet.

Eddy Kielema · 1 april 2007 op 16:59

Is dit een 1 april grap van de redactie? 😀

pally · 1 april 2007 op 21:35

Kawa, proficiat!, ik wist het en met mij velen : Dit wordt de cvdm! Niet alleen voor deze column, maar tevens voor je hele schrijfwerk, dubbel en dwars verdiend! :kus: Pally

Ronaldjecas · 2 april 2007 op 18:58

Was de eerste die reageerde op deze column en had gelijk dat gevoel ‘wat een top column’ Gefeliteerd met je CVDM.. :wave:

Nana · 3 april 2007 op 12:15

Geheel terecht!

champagne · 21 april 2007 op 09:01

Prachtige column Kawa! Indrukwekkend hoe je dat contrast erin hebt gezet.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder