De spiegel vertelt dat ik een centimeterslange en duimdikke blauwe streep op mijn kaak heb. De waarheid is hard; ik lijk op een bokser die de avond ervoor knock-out is geslagen. Ik druk op de bult. Het doet pijn. Ik besluit de plek onder een pleister te verstoppen en waag me op straat. Wijzende vingers en verdraaide nekken. Gefluister en gegiechel. Als je om aandacht verlegen zit dan moet je gewoon een pleister op je snoet plakken, ook al heb je niets. Succes verzekerd en het prikkelt de fantasie. Wat heeft ze. Hoe komt dat? Mishandeld. Gevochten. Face lift? Ik recht mijn rug en loop verder. Niets van aantrekken want het valt helemaal niet op. ,, Hee, heb je jezelf gesneden tijdens het scheren?” ginnegapt een groep opgeschoten puisterige puberkoppen. Razendsnel trek ik de pleister van mijn kaak. Dat werkt dus niet. Ik had er net zo goed eentje met een plaatje van Donald Duck op kunnen plakken. Dat had nog vrolijker gestaan ook.

Thuis probeer ik mijn blessure te verdoezelen met een flinke laag make-up. Geen gezicht. Het lijkt alsof een blinde plastisch chirurg, na een nacht doorzakken, mijn gezicht heeft gebotoxt. Koortsachtig probeer ik een sluitend alibi in elkaar te flansen die deze verwonding verklaart. Ik krijg inspiratie. Een klein jongetje wilde een drukke straat oversteken. Hij had al twee stapjes gezet toen een auto met gillende banden de hoek om scheurde. Ik griste het mannetje van de straat, maakte een koprol om de auto te ontwijken en klapte met mijn gezicht op de stoeprand. Het kind bleef ongedeerd. Met dit verhaal haal ik vast en zeker de voorpagina van alle lokale kranten. Dan word ik uitgenodigd op het stadhuis waar de burgemeester mij bloemen overhandigt en mijn moed de hemel in prijst. Probleem opgelost en mijn eer is gered. Er is echter één probleem. Waar haal ik een jongetje vandaan dat mijn verhaal bevestigt?

Ik kan natuurlijk ook de waarheid vertellen, maar dat staat zo oenig. Dan zou ik moeten opbiechten dat ik ben aangevallen door mijn eigen paraplu. Eigenlijk had ik allang een nieuwe moeten kopen maar dat heb ik uit zuinigheidsoverweging nagelaten. Eigen schuld dikke bult dus. Dat stronteigenwijze ding laat zich niet graag opvouwen. Hooguit laat het loeder zich in mijn tas proppen. Het serpent laat zich pas temmen als ik razendsnel de rits sluit. Dat was ik even vergeten toen ik mijn portemonnee wilde pakken. Als een duveltje uit een doosje schoot het handvat van plu omhoog en raakte me voluit op mijn rechterkaak. Maar dit verhaal ga ik natuurlijk niet aan de grote klok hangen.
Dat is mijn eer te na.

Categorieën: VC-Li

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

18 reacties

WritersBlocq · 1 juli 2006 op 00:21

Ik lach me een bult!

Ma3anne · 1 juli 2006 op 09:09

Vannacht deze column gelezen en verdomd ik heb erover gedroomd! Had ineens ook een paraplu die me aanviel! Kun je nagaan wat voor impact jouw columns hebben. 😀

Van de eerste tot de laatste regel top!

Prlwytskovsky · 1 juli 2006 op 10:08

Die plu zorgt ervoor dat je altijd binnen je butged blijft, dus bij je houden die plu. 😛

KawaSutra · 1 juli 2006 op 13:15

Weer een positieve uitschieter Li!

pepe · 1 juli 2006 op 16:32

(H)Eerlijke column.

Ik zal het aan niemand doorvertellen Li, maar ik zal iedereen de link sturen naar deze column. 😉

Dees · 1 juli 2006 op 17:20

ja maar, hoe is de plu er nu aan toe?

Heerlijk stukje.

DriekOplopers · 1 juli 2006 op 17:49

Tsja, lieve Li, het valt niet mee om op straat voor schut te moeten lopen. Een aantal jaren geleden ben ik aan mijn neus geopereerd. Hak- en breekwerk aan de binnenzijde. Daarna nog geruime tijd een paar keer per dag spoelen met zout water (niet drinken met een rietje, maar drinken met de neus, het kan echt!). Maar het ergste was, dat ik na een paar dagen ziekenhuis nog geruime tijd heb rondgelopen met, eh, hoe zal ik het zeggen…

Stel je voor, een tampon dwars onder je neus, met aan beide zijden een elastiekje voor om de oren. Echt, Li, nog verschrikkelijker voor schut lopen kan denk ik niet… Ik voel dus met je mee… Gedeelde smart is halve smart etc etc etc.

Ik hoop dat de kwesturen snel voorbij zijn!

Driek Tegenoplopers

Mosje · 1 juli 2006 op 18:45

Hier werkt slechts één oplossing: een boerka!
😀

Mup · 1 juli 2006 op 19:52

Ik durf het bijna niet te zeggen, Li, maar ik heb weer genoten van je verhaal, sorry. En ach, als de verkleuringen komen, zijn het vaak de meest mooie natuurlijke kleuren, buit dat uit, noem het make-up,

Groet Mup.

Kees Schilder · 1 juli 2006 op 23:26

Ja, het mag natuurlijk niet maar genoten heb ik wel

sally · 2 juli 2006 op 14:38

😀 😀 😀

Dat krijg je, als je als pessimistische hollander altijd je pluutje bij de hand houdt.

Heerlijke column weer Li

liefs
Sally

emaessen · 2 juli 2006 op 15:15

Mijn ex had de merkwaardige gewoonte haar sierende gebrek aan wimpers te compenseren met valse. Tja ach, Venray. Ik ben hier zeven jaar geleden in vrouwenkleren gaan lopen voor een paar maanden en dat weten zich zelfs de “intelligente” vreemden te herinneren. Mijn gevoel, dat met het verlaten van de trein in Mokum, het IQ zienderogen stijgt, wordt werkelijk dagelijks bevestigd. Voor een stukje over mijn ex, geinspireerd op de kat van twee deuren verderop kijk uit naar “sexen alla chef”

boddisatva

KingArthur · 2 juli 2006 op 16:49

Als je een keer door een dief wordt aangevallen, kan je altijd nog met je handtas dreigen. 🙂

DreamOn · 2 juli 2006 op 20:11

Ik vind dat je met deze column wel een nieuwe paraplu verdiend hebt!!! 🙂

wendy77 · 3 juli 2006 op 12:49

Ik doe net alsof ik hem niet leuk vind Li en dan lach ik stiekem in mijn vuistje 😛

Eddy Kielema · 3 juli 2006 op 14:39

Een uitstekend scenario voor een horrorfilm: the return of the umbrella!

DriekOplopers · 3 juli 2006 op 20:03

@Eddy: … of voor een lachfilm: “The Umbrella Strikes Back” 😀

Driek

Chantal · 3 juli 2006 op 23:49

Hahaha, sorry Li maar ik vind em echt leuk;-)

En Driek.. zijn daar foto’s van?? 😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder