Zij heeft de vlag uitgehangen, niet voor de koningin, want die komt pas over drie dagen. Het is als een bijzonder welkom voor een stelletje macramémutsen. Macramémutsen zijn wij echt niet, maar zo noemt haar vriend ons. En wij vinden dat wel goed, zeker als wij lol hebben, hij kent ons niet. Dat wij haar vriend nauwelijks kennen doet er ook niet toe, hij heeft vast een gebreide muts op zijn hoofd als hij slaapt, denk ik dan. En dat vind ik dan ook wel weer goed.

Wij moesten en zouden een keer bij haar eten, op dat verzoek durfden wij niet te weigeren. Het is een barre rit van mijn thuis naar het hare, hemelsbreed is het niet zo ver, als ik kon vliegen was ik er in een kwartier geweest. Maar op deze zomerse dag zijn er meer mensen op de weg dan mij lief is en doe ik er ruim twee uur over.

Een pleintje tussen de oude, bijna sprekende huizen. Een bankje dat vast al vele buurtverhalen heeft gehoord. Speeltoestellen waarop vele kleintjes hebben gelachen en gehuild. Dit plein leeft, ademt en zucht. Voor een deur zit een lief omaatje, zomaar wat te zitten, ze lacht als ik vlak langs haar loop. Zij houdt alles in de gaten zie ik, ze volgt mij met haar ogen
Er is één deur die uitnodigend open staat, vrolijk geschilderde muren en een geleefde trap lachen mij toe. Ik roep naar boven en daar verschijnt een bekend gezicht. Ik stap binnen.

Bovengekomen is het een gevoel van thuiskomen, het kleine huisje ligt en staat vol met ideeën, de kwasten en tubes verf liggen nog op de eettafel. Zij vraagt of ik koffie wil en haast zich naar de keuken om die te zetten. Ik zie tekeningen van de kinderen op de ramen, een stukje boomschors op de vensterbank, schelpen op de kast en overal kleuren.
We kletsen aan tafel onder het genot van een prachtig kopje met koffie. Het kopje is bijzonder omdat het kleurrijk gemaakt is door gehandicapten. De andere vriendinnen zijn inmiddels ook aangeschoven.

Haar kinderen komen uit school, twee kanjers. De zoon is eerst nog wat verlegen, maar na een poosje komt hij wel los.
Zij heeft een koningsmaal bereidt voor ons vriendinnen, in haar knusse keukentje waar elke vierkante centimeter benut is, zelfs haar kleine koelkast staat bol.
De kinderen zorgen tussendoor voor de boodschappen en brengen oma die verderop woont ook nog een bordje eten.

De uurtjes vliegen te snel voorbij en het is tijd om aan de terugreis te beginnen, maar wel met de belofte dat zij ook een keertje met of zonder kinderen en vriend bij mij komt macrameeën en eten.

Categorieën: Maatschappij

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

12 reacties

arta · 7 mei 2007 op 07:22

Pepe, wat heb je dit mooi neergezet!
Het leest alsof ik er zelf bij was! 😀
Leuk om zó door jouw ogen te kijken!
:kus:

schoevers · 7 mei 2007 op 08:04

Pepe, dit is een warm en mooi verhaal.
Ik kan me voorstellen dat je daar goed gemutst vandaan kwam.
Ik heb een hoge pet van je op!

Groetjes,

Hans.

DriekOplopers · 7 mei 2007 op 08:12

Ja, Pepe, schitterend gedaan. Inderdaad, alsof je er met je neus bovenop staat, als lezer. Maar de gastvrouw en haar kroost zijn natuurlijk ook geweldig! 😉

Driek

pally · 7 mei 2007 op 09:43

Ach, Pepe als een van de degenen die er bij waren, weet ik hoe raak en liefdevol je dit gebeuren hebt getypeerd, inclusief de omgeving. Klasse!

groet van macramé-muts Pally :kus:

Mup · 7 mei 2007 op 14:17

[quote]vrolijk geschilderde muren en een geleefde trap[/quote][quote]Een bankje dat vast al vele buurtverhalen heeft gehoord[/quote]

Zo als alleen jij dat ziet en kan beschrijven. Ik ben jaloers, ik kan namelijk niet macrameeën 🙄

Groet Mup.

klapdoos · 7 mei 2007 op 16:20

Heerlijk om in weg te dromen, ik zat ook in die huiskamer, geweldig sfeefvol geschreven..
groetjes van leny :wave: :wave: :kus:

KawaSutra · 7 mei 2007 op 18:46

Geen idee wat het is, macrameeën, maar het zal ongetwijfeld een leuk tijdverdrijf zijn. Net als het lezen over dit soort ontmoetingen. De warmte dampt er vanaf.

Li · 7 mei 2007 op 21:22

Zo te lezen is het een heel bijzonder onderonsje geweest.

[quote]Een pleintje tussen de oude, bijna sprekende huizen. Een bankje dat vast al vele buurtverhalen heeft gehoord. Speeltoestellen waarop vele kleintjes hebben gelachen en gehuild. Dit plein leeft, ademt en zucht. [/quote]

Mooi!

Li

Trukie · 7 mei 2007 op 21:35

[quote]Het is een barre rit van mijn thuis naar het hare, hemelsbreed is het niet zo ver, als ik kon vliegen was ik er in een kwartier geweest. Maar op deze zomerse dag zijn er meer mensen op de weg dan mij lief is en doe ik er ruim twee uur over.[/quote]

Ik heb niet gekeken of deze zin al gequote is. Maar ik vind het een geweldige omschrijving van de file.
Pepe wat een heerlijk verhaal. Laat deze dame maar fröbelen met haar pennetje.

WritersBlocq · 7 mei 2007 op 22:56

Komt verfspuit-11 ook nog even aandraven 🙄
Alles is al gequote, Pepe, wat heb je dit spetterend neergezet! Nú voelt het alsof ik erbij was, en ik mag hopen ooit aan te schuiven. En die oma, geweldig. Het is helemaal geweldig. Mijn maandcolumn, nu al! Ja, ondanks dat je een voltooid deelwoord nóóit met ‘dt’ schrijft 😀 (bereidt ;-), hihi)

Ma3anne · 8 mei 2007 op 01:55

Het lijkt wel een sprookje!
Was ik nou toch maar de Maas overgezwommen. :stom:

SIMBA · 15 mei 2007 op 16:12

Leuk he macrameeeeeeeeen? Ben er dol op 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder