Het gebeurt maar zelden, maar als het raak is, dan is het ook goed raak. Ik ben chagrijnig. Al vanaf het moment dat ik uit bed stapte na weer een gebroken nacht. Op een schaal van één tot tien qua ongezelligheid, zit ik, grove schatting, op vijfentwintig en de wereld zal het gaan weten ook. Mijn kinderen zijn al naar boven gevlucht en ik vrees nog wel meer slachtoffers te gaan maken vandaag, want mijn doe-lijstje is lang. Eerst ga ik vandaag drie keer naar de bouwmarkt. Drie emmers latex kopen, met als enige vervoermiddel een fiets, zorgt voor veel humeurvretende tijdverspilling. En dat, terwijl ik mijn tijd zó hard nodig heb.

Er wacht een huis op verf, vloeren, gordijnen en nog veel meer. Ik ben het zat. Mijn motivatie is gedaald tot onder het vriespunt. De kassamevrouw van de Gamma zie ik momenteel vaker dan mijn moeder. Ze begint zich al te gedragen als mijn beste vriendin, maar ik weet zeker dat het, na vandaag, over is. Eén stomme opmerking als ‘Goh, ben je er alweer?’ zal ik, als een volleerde klussamurai, neersabelen. Het wordt tijd dat ze beseft dat ik niet voor mijn plezier haar winkel bezoek.
Daarna zal ik de kwast ook daadwerkelijk ter hand gaan nemen.

Laat niemand onverwacht binnenwippen.

Voor vandaag staan mijn keukenplafond en de gang op het menu. Ik krijg er kokhalsneigingen van. De verflucht in mijn huis overstemt de kattenbak, die ik vandaag gewoon niet ga verschonen, in de hoop eens wat anders te ruiken. Zo, die streep ik alvast van mijn lijstje af.

Boodschappen. Die stomme, kloterige boodschappen. Elke dag weer hetzelfde. Een blik in de koelkast zegt me dat ik écht moet gaan. Arm supermarktpersoneel. Ik hoop dat ze alles op voorraad hebben wat ik nodig heb, wanneer ik mijn wervelwindbezoekje ga afleggen, anders ga ik gewoon zo’n, tot het plafond gestapelde bulkpartij omsmijten. Ha! Misschien ga ik dat sowieso wel doen. Lijkt me heerlijk.

Douchen doe ik, geheel tegen mijn principes in, ook niet. Laat mij maar stinken. Stel je voor dat de warme waterstralen me op andere gedachten brengen. Nog een dikke streep over mijn doe-briefje. Die saaie verjaardag zeg ik af en mijn belofte aan de buurvrouw om even naar haar huis, dat wél helemaal af is, te komen kijken trek ik bij deze in. Koken kunnen ze vandaag ook vergeten. Nog meer tijdverspilling. Het is toch nooit goed. De frietzaak zit niet voor niets om de hoek.

Poeh, dat lucht op. Het begint bijna doebaar te lijken. Misschien ga ik het wel redden. En als het niet lukt? Dan ben ik gewoon morgen nóg chagrijniger.
Kan mij het schelen.

Categorieën: VC-Arta

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

14 reacties

Mien · 1 april 2012 op 01:00

Net Blaudzun gezien bij DWDD recordings live in Paradiso op TV.

Dus …

Shout, shout, let it all out.
These are the words …

Mooi Arta, op haar Arta’s!

Mien

SIMBA · 1 april 2012 op 08:18

Ik vind het sowieso knap dat je die hele, lange, ellendige bouwperiode opgewekt bent gebleven. Dus het moest er gewoon van komen!
(Donderdag staat er een auto tot je beschikking, dus maak maar een lijstje, ik kom eraan!)

WritersBlocq · 1 april 2012 op 11:26

Zo! Als jij de boel aanpakt met het venijn dat je in deze column steekt, dan is je huis in een kwartiertje helemaal klaar! Kloddertje verf hier, kloddertje verf daar, en als je tóch met roze bezig bent, ach, dan neem je dat stukkie daar ook effe mee, ja toch.

Volgens mij word je er stiekem vrolijk van. Ik hoop het, vooral voor de omgeving. Want áls je gaat, dan gá je ook tekeer :toeter: hehehe.

Neem een medicinale Bossche Bol. Doet wonderen. En ga effe stressbubbelen met Champagne hieronder 😀

KUssie en sterkte in de strijd, Pauline.

Ontwikkeling · 1 april 2012 op 15:18

Ik zou willen dat ik deze portie boosheid gehad had tijdens mijn verbouwing. Zó… klaar 😉
Meid, zo herkenbaar! Topcolumn. Zo lust ik ze rauw. :hammer:

LouisP · 1 april 2012 op 15:49

Die titel stoort me mateloos Arta. Het stuk op zich is te begrijpen maar dat wil niet zeggen dat ik het goed vind. Sterker nog, ik vind het een VConwaardig. Ik zou bijna spijt krijgem dat ik em aan je door heb gegeven. Het lijkt alsof je het stuk, ik noem dit geen column, in een paar minuten heb neergeflanst. Jammer..

pally · 1 april 2012 op 15:57

Ha, ha, Arta op z’n boerengrofs! Lekker, meid, gooi het er uit en ja, ik geloof ook dat je dit effe heel lekker vindt. En het levert absoluut wat op. b.v. al een auto-aanbieding 😀
Ga ermee door zolang de opknap duurt, dan heb je alvast een voorraad shitwoorden voor andere zaken in stock 😉
grappig, dit, sterkte met je projekt,en de groeten aan je Gammavriendin,

:kus: Pally

Boukje · 1 april 2012 op 21:38

Van mij mag dat vloeken best zolang we weten dat het door een fatsoenlijk mens gedaan wordt. :hammer:

Ik vond hem kei-leuk!

Dees · 2 april 2012 op 09:54

Heb geen moeite met de titel, wel een beetje met de inhoud. Voor mij ziet het eruit alsof je de woede die er heus zat met een laagje verf hebt proberen te polijsten tot iets leuks en schattigs en uiteindelijk hoopvols. En dat vind ik er minder aan. Een column schrijven over boosheid vind ik een stuk minder dan een oprecht boze column.

Een hoopvol einde is overigens ok, maar dan moet het wel geloofwaardig zijn, eerst de rockbottom van de boosheid en pas daarna, misschien, weer wat ochtendgloren.

BlogBoy · 2 april 2012 op 15:13

Over veertien dagen ben je weer heel anders gemutst joh!

arta · 2 april 2012 op 16:48

Dank jullie wel voor de reacties.
Tja, Louis, ik schrik wel van jouw reactie, hoor. Het mag best een onsje minder…
@Dees: Stom, maar het was helemaal niet mijn bedoeling om grappig cq schattig te zijn. Nu begin ik te twijfelen aan mijn boosheidkwaliteiten 😀

LouisP · 2 april 2012 op 17:58

Tja Arta, een onsje minder. Goed, misschien valt ‘t nog wel mee. Als je tegen sommige zaken aankijkt als een muur. Een klaagmuur. Wat is mooi en wat niet? Wat is een gaatje en wat is een bultje. Gaatjesdichter of columnschrijver? Ik zwijg erover, verf erover..

embee · 7 april 2012 op 15:27

Als het echt oplucht, mag het van mij wel een keertje hoor!

groetje van Embee

Kuin · 10 april 2012 op 10:02

Hahaha! Klussamurai. Leuk gevonden.

Maar… die vloek in de titel. Moest dat nu echt? Vind ik oprecht jammer.

vanlidt · 22 april 2012 op 11:50

Zeer herkenbaar, met name voor een onhandige klungel als ik.

Verflucht betekent vervloekt in het Duits 😆

Geef een antwoord