Was het niet de mensenzoon zelf die zijn laatste woorden sprak onder die zwarte hemel: “Mijn God, mijn God waarom heeft Gij mij verlaten”?
Hij wist het antwoord zelf niet eens en wij klampen ons vast aan dat beetje twijfel waar we tegenwoordig zoveel behoefte aan hebben. Hoe dankbaar zijn we voor deze onzekerheid. Ik ging terug naar de kamer. De verpleegster nam zijn bloeddruk op. “Bijna helemaal niets,” fluisterde ze. “Het is misschien maar beter zo. Het is hooguit nog een kwestie van uren”. Zijn petje lag op het hoofdkussen. De handen waren vrij van naalden, zachtjes op de beddensprei gelegd, er zouden niet meer gaten in het kleine lijf bijkomen. Zijn ademhaling vertraagde, een snik die steeds stokte.

Eenmaal glimlachte hij iets, en toen ik me naar hem toeboog, hoorde hem iets roepen tegen een vriend die ook op de fiets zat. Ze gingen naar huis, net uit school. De bloemsprietjes van zijn aders waren geknakt, de stengel van zijn ruggengraat verteerd, maar ik zag nog steeds de engel op zijn vliegende wielen, de zon in het haar en in de flonkerende spaken. Ik had hem zien oefenen op de piano, er was zoveel te doen, er was zo weinig tijd.

Toen raakte ik stuk voor stuk de plekken aan, die van de naalden, de wond op de borst die al maanden nauwelijks meer dicht was geweest. Ik streelde het volmaakt gevormde hoofd van mijn kind, ik boog om zijn wangen te kussen, zijn handen die nooit volgroeien zouden en die geen meisje zouden aanraken.
De lippen krulden tot nog een glimlach en ik dacht dat ik het geheim ervan wist. Ik had het in zijn kinderjaren zo vaak gezien, ik herkende het. Het was die uitdrukking op zijn gezicht als het goed ging met zijn huiswerk, die glans van trots als een rij sommen was bedwongen. Het was de tevreden glimlach bij de piano als hij een nieuw liedje uit zijn hoofd kende, op zijn fiets toen hij langs me reed in zijn eerste rondje alleen door de tuin.

Maar deze keer konden we de ervaring niet delen. Hij ging alleen. Eenmaal, later die middag, gingen zijn lippen weer open voor een glimlach, deze keer wijd genoeg om te zien dat zijn mond van binnen bloedde. De vijand perste zich overal naar buiten. Deze vorstelijke kinderen in de loopgraven alleen tegen zo’n monster. Deze aanblik ervan verteerde mij met zo’n woede dat ik mijn hoofd omdraaide.

Halverwege de middag vertrok hij, op een golf die brak en stukviel. In die peilloze en tijdloze diepte zocht ik nogal onbeheerst naar een klok, in een laatste poging de verloren ziel in tijd vast te leggen. Het was kwart over drie.
Zijn vrienden en vriendinnetjes legden hun schoolboeken weg en maakten zich klaar om naar huis te gaan.


32 reacties

Mup · 22 mei 2011 op 12:31

Alles wat ik als reactie zou willen neerzetten geeft niets echt goed weer, mooi en integer beschreven zijn de verkeerde woorden, indringend deugt ook niet, net zoals het niet deugt om een kind te moeten laten gaan,

Mup

sylvia1 · 22 mei 2011 op 12:44

Een column die binnen komt en die ik niet gemakkelijk van me af zal kunnen schudden. Je verwoordt mijn grootste nachtmerrie, als moeder. Net als Mup kan ik met moeite woorden vinden voor een passende reactie.

LouisP · 22 mei 2011 op 12:49

Ik wilde al beginnen met het kwooten van al die verschrikkelijk bijzondere zinnen…maar ‘k durfde niet…behalve deze:
“Zijn petje lag op het hoofdkussen.”

Zeldzaam..indrukwekkend..

Mart · 22 mei 2011 op 13:01

Hartverscheurend mooi.

Mien · 22 mei 2011 op 13:02

Mien is even stil.
Alles klopt in het geschrevene.

arta · 22 mei 2011 op 13:11

Echt vreselijk goed beschreven, maar zooooo eng triest…

LouisP · 22 mei 2011 op 13:53

Ik zou ook beter stil zijn maar ‘k kan het niet…
die derde alinea…

DACS1973 · 22 mei 2011 op 14:11

Verdorie zeg, wat een geweldig goed stuk is dit. Ben er echt van onder de indruk.

CvdM!

SIMBA · 22 mei 2011 op 14:17

Met kippenvel gelezen deze nachtmerrie.
Knap gedaan!

Meralixe · 22 mei 2011 op 15:42

Niet graag gelezen wegens ”te pakkend.”
Is talent voor het schrijven dan toch gekoppeld aan de gemoedstoestand van de schrijver?
Dan betaald U een te zware tol om ons, bijna onwetenden, door gebrek aan ondervinding, te bedenken met deze bloemlezing. Sterk van U dat dergelijke privacy met ons gedeeld wordt.
Bedankt voor het delen.
Nee, uit respect nu even geen smileys….

Chucky · 22 mei 2011 op 16:38

Hier is slechts respect op zijn plaats. Zo puur , zo intens en door de pijn heen toch ook zo mooi.

DreamOn · 22 mei 2011 op 16:56

Jemig…

Fem · 22 mei 2011 op 19:40

Wow, de tranen prikken…

Dees · 22 mei 2011 op 19:41

Zeldzaam mooi geschreven. In zoveel pijn zoveel schoonheid doordat het van onder de huid komt.

lisa-marie · 23 mei 2011 op 00:08

zo puur daar wordt ik heel stil van.

phoebe · 23 mei 2011 op 09:37

Dit vraagt om respect en stilte.. en dat krijg je dus ook van mij..

embee · 23 mei 2011 op 11:07

Het is prachtig en ik voel mee..

Embee

DreamOn · 1 juni 2011 op 00:17

Een zeer terechte column van de maand. :wave:

Fem · 1 juni 2011 op 07:20

Absoluut eens met DO!
Deze staat hier de komende maand goed op zijn plaats… :wave:

Mien · 1 juni 2011 op 10:18

Wie schrijft die blijft.
Dat geld ook voor de dragers van het geschrevene.
Terechte CvdM.

Mien

Dees · 1 juni 2011 op 22:26

Dit moet je niet verkeerd begrijpen, maar hij is bijna te heftig om een maand op de voorpagina te staan.

(tegelijkertijd had het geen ander kunnen zijn)

arta · 2 juni 2011 op 12:37

Al lezende, bedenk ik mij dat het écht supergoed geschreven is, maar dat ik jou, DrBlues, had gegund dat je het niet geschreven had…
Terechte CvdM.

sylvia1 · 2 juni 2011 op 18:33

De ‘schrijver’ in mij ziet hoe vreselijk goed dit is geschreven. Maar als moeder vind ik de inhoud zo vreselijk dat ik hem geen tweede keer wil lezen. Kan lezen. Sta er dus dubbel in. Niettemin van harte gefeliciteerd met deze CvdM.

Anti · 2 juni 2011 op 22:22

Jouw reactie geeft mijn gevoel nog het beste weer, Dees. Daarbij bewondering voor de prachtige manier waarop dit onmenselijk zware afscheid beschreven is en verder vooral een stortvloed aan tranen als reactie.

dokterblues · 4 juni 2011 op 09:52

Lieve mensen,

Ik zou heel graag willen dat jullie me begrijpen.
Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt: mijn verlies en mijn verdriet, mijn stilte en mijn tranen, mijn leegte en mijn pijn.

Maar ik hoop dagelijks, dat jullie het nooit zullen begrijpen.

pepe · 6 juni 2011 op 22:21

Wat zijn de juiste woorden op een tekst als deze? Die zijn er nooit.

Ik begrijp je wel een beetje, hoewel geen enkel verlies hetzelfde is en geen enkele moeder of vader hetzelfde omgaat met het verlies van een kind. Bijna te pijnlijk om aan te raken.

Mij heb je behoorlijk geraakt. Ik zou willen dat geen enkele ouder zoiets hoeft te voelen.

Heel veel sterkte met deze leegte.

(ik heb lang getwijfeld of ik wel of niet een reactie zou plaatsen)

Marley_jane · 9 juni 2011 op 03:58

Tranen in m’n ogen.
We zullen het nooit begrijpen tot we het zelf meemaken.

WritersBlocq · 10 juni 2011 op 23:48

Wát een verhaal zeg, eerst denk ik dat het over een ouwe opa gaat, die aan het overlijden is, en dat het goed is. Dan ineens die twist naar die handen die niet volgroeid zullen worden, meisjes niet aan zullen raken… pfff…
Zelf heb ik geen kinderen; dat wil niet zeggen dat ik mij niet kan inleven in het verlies ervan. Juist doordat het zo mooi is geschreven.

@ Pepe [quote]Bijna te pijnlijk om aan te raken.

[/quote]

En zó terecht om het juist wel te doen.

[quote](ik heb lang getwijfeld of ik wel of niet een reactie zou plaatsen)[/quote]
En ik ben blij dat je het wel hebt gedaan, want anders had ik het ook niet gedurfd.

Chris · 11 juni 2011 op 10:48

Wat ik ook voel is jouw liefde. Die intense liefde die in je zit, die hopelijk een deel van je pijn, leegte en woede zou kunnen opvullen.

Ongelooflijk mooi dat je je gevoel zo hebt kunnen uitdrukken en delen. Sterkte!

Neuskleuter · 12 juni 2011 op 22:33

Erg fijn dat dit verhaal een plekje bovenaan de pagina heeft, zodat ik het ook nog heb kunnen lezen.

Zelf heb ik de intensive care van dichtbij meegemaakt, maar na dagen die ieder een mensenleven lang leken te zijn, is alles gelukkig nog goedgekomen. Ik had er niet aan moeten denken hoe het anders had kunnen zijn.

Het verdriet gaat nooit over, maar dat houdt de herinnering ook warm. Heel veel sterkte.

Spherios · 16 juni 2011 op 21:04

Auw, dit lezen, doet me pijn…van binnen…

sterkte!

VampyMary · 22 juni 2011 op 19:01

wow.. ik word er stil van (en geloof me een kletskous als ik is niet snel stil te krijgen).. wat een prachtige column.. Dit verdient het zeker om column van de maand te zijn!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder