Donkere schimmen bewegen op het ritme van een oerinstinct in de warme zomernacht. Zweetdruppels trekken een glanzend spoor over zijn getinte huid bij het licht van een kaars. De radio in de hoek onderdrukt de gesmoorde geluiden van het liefdesspel. Strelende handen ontdekken steeds nieuwe plekjes die weer een golf van genot door het lichaam van zijn geliefde laten gaan. Teder doch krachtig dringt hij het binnen. De explosie van wellust laat niet lang op zich wachten en stroomt door naar het lijf onder hem, dat hetzelfde gevoel een aantal seconden later mee mag maken. Totale bevrediging neemt bezit van zijn lichaam, terwijl hij tevreden tegen de warmte naast hem kruipt. Tot zijn grote spijt mag het niet lang duren. Als zijn partner zich quasi slapend omdraait weet hij dat het tijd is om te vertrekken. Nog één keer kijkt hij rond in het armoedig ingerichte kamertje en hoopt dat dit écht de laatste keer is dat zijn voeten hem hierheen gebracht hebben. Zonder kus, zonder groet sluipt hij de kamer uit. Onopgemerkt lost hij op in de duistere stilte van de nacht.

Schuldbewust denkt hij aan zijn vrouw die thuis op hem wacht, denkend dat hij zijn avond in het plaatselijk theehuis doorbrengt. Hij houdt van haar, al heeft zij hem lichamelijk nooit kunnen bekoren. Bij iedere poging die hij ondernam voelde hij een leegte, een gemis. Pas na het ontmoeten van zijn nieuwe geliefde kon hij het verklaren. De leegte had nu plaatsgemaakt voor gemengde gevoelens, waar hij niet mee om kon gaan.

De zoete geur van de waterpijp komt hem tegemoet als hij plaatsneemt bij zijn vrienden in het theehuis. Onderzoekend kijken zij naar zijn verhitte gezicht. “Wat heb je uitgevoerd vanavond? Het is drie uur!”, merkt één van hen op. Hij haalt zijn schouders op en liegt: “Niets bijzonders”. Nóóit mogen zijn vrienden weten wat hij in zijn gestolen uren doet. Zij zullen hem verachten en waarschijnlijk dezelfde dag nog aangeven bij de politie. Zijn familie zou hun status verliezen, en hijzelf zou de rest van zijn dagen slijten in een sobere cel, waar hij de lichamelijke vernederingen van zijn medegevangenen zou moeten ondergaan. Natuurlijk wenste hij dit lot ook zijn geliefde niet toe.

Automatisch staat hij op als hij uit de luidsprekers van de dichtstbijzijnde minaret de oproep voor het vroege gebed hoort. “Allah is barmhartig en genadevol”, schalt het. Hij gaat weer zitten. “Als Allah werkelijk zo barmhartig en genadevol is, waarom veroordeelt hij dan de oprechte liefde tussen twee mannen?”

Categorieën: Fictie

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

14 reacties

SIMBA · 3 februari 2007 op 18:51

Wow!

axelle · 3 februari 2007 op 19:43

euh???????

WritersBlocq · 3 februari 2007 op 23:06

[quote]”Allah is barmhartig en genadevol”, schalt het. Hij gaat weer zitten. “Als Allah werkelijk zo barmhartig en genadevol is, waarom veroordeelt hij dan de oprechte liefde tussen twee mannen?”[/quote]

………….

Kippenvel!

Zo over the top als het ‘daar’ kan gaan, zo gaat dat in ons Wilde Westen ook, maar dan contra. Wat een gekke wereld hè.
Toch ben ik blij dat mensen doen, desnoods in het geheim, wat zij zèlf goed vinden. Zolang het voor alle partijen goed voelt, is het gewoon niet verkeerd. Daar is geen Allah, God of Ietsisme tegen gewassen.

Bitchy · 4 februari 2007 op 09:05

Beeldend geschreven over homosexuele gevoelens in een islamtische wereld. Knap!

pally · 4 februari 2007 op 09:17

Heel mooi en respectvol een taboe in de (Islamitsche) wereld beschreven, Arta!

groet van pally :wave:

Dees · 4 februari 2007 op 11:08

Aan de ene kant vind ik het knap wat je doet en is dit gewoon een goede, knappe column. Aan de andere kant vind ik dat je het jezelf soms een beetje te gemakkelijk maakt met het begrip ‘inleving’. Zoals bijvoorbeeld bij je executiecolumn, maar ook bij deze Lust columns. Ik denk als je iets dieper (durft?) te graven, dat je columns dan nog mooier worden, meer bodem krijgen, er meer inhakken. Het is maar een tip trouwens en zeker niet bedoeld om te zeggen dat ik hier niets aan vind. Want goed geschreven is het zeker.

MarkD · 4 februari 2007 op 14:00

wow 🙂 alleen de eerste zin al! Goed geschreven, mooi verhaal!

arta · 4 februari 2007 op 14:10

@ Dees: Je hebt gelijk! Door te proberen objectief te blijven houd ik waarschijnlijk te veel afstand. Dat is de diepgang die jij mist en waar ik aan moet werken! Bedankt voor je opbouwende kritiek!

DriekOplopers · 4 februari 2007 op 21:41

Hulde. Niets dan hulde. Je schrijft zo geweldig goed… Wat kan ik zeggen?

Driek

Li · 4 februari 2007 op 22:09

Die echte liefde lijkt, zoals je het nu beschrijft, meer op een lustvluggertje. 😮
Verder komt de boodschap heel goed over en is het weer erg goed geschreven.

Li

Ma3anne · 5 februari 2007 op 08:24

Petje af voor je veelzijdigheid en prachtige manier van schrijven.

arta · 5 februari 2007 op 09:43

Heel erg bedankt voor de reacties op mijn laatste ‘Lust?’! Het kwartet is compleet!

@ WB: Dank je![quote]Toch ben ik blij dat mensen doen, desnoods in het geheim, wat zij zèlf goed vinden. Zolang het voor alle partijen goed voelt, is het gewoon niet verkeerd. Daar is geen Allah, God of Ietsisme tegen gewassen.[/quote]
Amen!

@ Li:[quote]Die echte liefde lijkt, zoals je het nu beschrijft, meer op een lustvluggertje[/quote]
Hahaha, ik probeerde er mee te zeggen dat alles vlug vlug moet, zodat niemand hem zou missen, en dat ze geen afscheid konden nemen omdat het teveel pijn deed, maar toen ik hem overlas zou je er ook en vluggertje uit kunnen halen!

@ Ma3: Super om zo’n reactie van jou te krijgen! 🙂 Dank je!

Trukie · 5 februari 2007 op 14:55

Het is een prachtig verhaal. In de juiste sfeer beschreven. Ik zou van jou wel een heel boekje vol korte verhalen willen lezen.

LouisP · 3 februari 2009 op 21:36

Wat is dit goed Art A,

L.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder