“Het regent op de maan,” zei ze. In gedachten zag ik het landschap van de bol die ik met gemak tussen duim – en wijsvinger kon beetpakken; de lichtgekleurde hoogvlakten, de gebergten, de zeeën van donkere lava. – Nog 384.000 kilometer en ook ik zou ergens zijn waar niemand me kon zien –

Ik trok mijn jas uit en spreidde het over het vochtige gras. Ik wilde liggen, mijn ogen sluiten, vergeten wat ik me herinnerde en herinneren wat ik wilde vergeten. “Waar doet het pijn?,” vroeg ze. “Hier” wees hij met zijn vinger. Zachtjes legde ze haar hand op zijn buik. “En nu?,” vroeg ze. “Nu is het goed,” antwoordde hij.

“De maan is de dwaalplaneet,” vertelde ze. “Ze zit eigenlijk gevangen door de zwaartekracht van de aarde.” “En wij?” vroeg hij. “Zitten wij ook gevangen?” Haar ogen dwaalden af, evenals de zijne. “Wij zijn vrij,” antwoordde ze. “Alleen ons lichaam houdt ons vast.”

Vrij zijn, dacht ik. Hoe voelt dat ook alweer? Is dat het gevoel van de eerste stappen die je zet, de euforie van de eerste keer dat je fietst zonder de bescherming van twee zijwielen, is het die eerste keer dat je valt en je niet hoeft te huilen?

– In 27.32 dagen zou ik een wandeling kunnen maken die nog nooit iemand heeft afgelegd. Is dat vrijheid of zomaar een onnozele gedachte? –

“In het verleden werd wel gedacht dat de maan geboren was doordat een gesteenteklomp van de aarde was afgebroken; daardoor zou het bekken van de Grote Oceaan ontstaan zijn. ”

Ik dacht aan haar woorden, en even waande ik me vrij.
Afgebroken van haar schoot, met een knoop in mijn maag.

“Blijf kijken,” zei ze. “Je weet nooit wat je zult zien”.

“Het regent op de maan, ik zie het ook,” fluisterde ik.

Categorieën: Fictie

6 reacties

Mug · 28 juni 2006 op 07:35

Je maakt nog steeds prachtige zinnen, maar dit stukje is iets te zweverig naar mijn mening.Al is dat een kwestie van smaak denk ik:-)

Ma3anne · 28 juni 2006 op 11:43

Even verwarring door de ‘ik’ en ‘hij’. Na twee keer lezen iets meer helderheid.
Een verhaaltje met veel tekst tussen de regels.

KawaSutra · 28 juni 2006 op 13:13

Het gebruik van het koppelteken hier en daar vind ik storend en ik begrijp er de bedoeling ook niet van. De persoonsverwisseling is al genoemd maar was me eerlijk gezegd nog niet eens opgevallen. Tot slot begrijp ik de cijferreeks ‘In 27.32 dagen’ niet maar dat zal wel de bedoeling zijn.
De theorie over de oorsprong van de maan kende ik nog niet, interessante gedachte. 🙂
Sfeervol plaatje heb je er omheen gebouwd.

WritersBlocq · 28 juni 2006 op 19:56

[quote]“Het regent op de maan,” zei ze. In gedachten zag ik het landschap van de bol die ik met gemak tussen duim – en wijsvinger kon beetpakken[/quote]
Mannen wijzen zo de maan aan.
Als je een vrouw vraagt hoe groot de maan is als ze hem moest duiden met haar armen, dan strekt zij ze zo ver als mogelijk uit elkaar, kijkt naar alle uiteinden, en zegt onzeker ‘nog veel groter dan dit, maar als ik het moest aanwijzen, zou ze zo groot zijn’.
Ligt Mars verder van de maan verwijderd dan Venus?
🙂

Prlwytskovsky · 29 juni 2006 op 17:42

Ja Troy, je moet je wel in allerlei bochten wringen om het iedereen naar de zin de maken. En dat lukt je nooit dus laten we met z’n alle schrijven en niet miereneuken over een streepie of een witregel; gaat om de inhoud, toch?
(zalle ze me wel niet in dank afnemen.)

pepe · 30 juni 2006 op 13:21

Ik vond het best aardig en mooi dit gedroom te lezen.
Het is niet voor niets onder fictie geplaatst.

Geef een antwoord