‘Heb ik je wel eens gezegd dat ik van je hou?’ vroeg mijn vriendin Mawy.
Verbaasd keek ik op.
‘Nee. Nooit’ zei ik stellig.
Dit wist ik zeker, Mawy is allergisch voor zoetsappigheid. Geen romantische films a la Pretty Woman en Romeo en Juliet taferelen. Haar oren gaan er spontaan van hangen. Mijn eigen zoete liefdesverhalen kan ik dus beter laten voor wat ze zijn. Langdurig keken wij elkaar aan. Mawy is een leuke, stoere meid. Abseilen, kiten, snowboarden. Niets is te gek voor haar. Wat dat betreft zijn wij elkaars tegenpolen. Dikwijls steekt ze haar vinger veelzeggend in de keel als ik tortelend aan het telefoneren ben met mijn vriend.
‘Wat ben je toch ook een verschrikkelijk zoet wijf’ zegt ze dan. Die opmerking doet mij stralen. Zij verslindt mannen bij de vleet.

Zenuwachtig speelde ze met een bierviltje. Dat betekent serious business.
‘Ik denk dat ik verliefd aan het worden ben. Ik kan er helemaal niets aan doen’ zuchtte ze.
Ik sloeg stijl achterover. Mijn vriendin. Mannenverslindster pur sang. Verliefd?
‘Hoe voelt dat dan?’ vroeg ik.
‘Ik heb geen idee. Ik ben helemaal in de war.’
Oké, ze zag er inderdaad wat warrig uit. En dat is meteen ook niets voor haar.
Ze vertelde over de knappe jongen waar ze de hele avond mee had gedanst. Na afloop hadden ze gezoend en nummers gewisseld. Zondagochtend werd ze gewekt door een lief sms’je. Of ze lekker geslapen had. Ik schrok van de blik in haar ogen.
Met een scheve blik keek ik haar aan. Oké, dit vatte ik niet helemaal. Vragen deed ik niet. Ik zweeg.

Dit voelde als een ommekeer. Verandering. Zou ik nu eindelijk mijn mierzoete liefdesverhalen, ervaringen en belevenissen kunnen delen? Zou ik met mijn vriendin meevaren op de roze wolk, zwijmelend over onze liefdes en aanstaande huwelijken? Zou ik dat überhaupt wel willen?

Mijn gedachten werden bruut verstoord door een inkomende sms. Mawy pakte vluchtig haar telefoon en opende het bericht. Haar gezicht vertrok. Langzaam las ze het bericht voor, alsof ze het zelf niet kon geloven. Hij woonde samen en was zichzelf te buiten gegaan. Het speet hem, maar ze konden elkaar niet meer zien. Even leek het alsof ze een traan doorslikte, maar dat had ik blijkbaar mis.
‘Mooi, dan niet. Opgeruimd staat netjes’ brieste ze meedogenloos tegen haar mobieltje.
‘Wat een lul, niet? Hoe triest ben je dan?’
Ik knikte. Een bijzonder kort sprookje. Zo kort dat ik het bijna niet kon bevatten.
Mawy zuchtte diep en keek naar de deur. Tien minuten lang. Vanuit het niets klaarde haar gezicht weer op.
‘Trouwens, wat ik je nog wilde zeggen, ik had een leuk berichtje gehad van die jongen van vorige week zaterdag.’
Opgewonden pakte ze haar telefoon weer uit haar tas en zocht het smsbericht op.
‘Dat wordt binnenkort een date, let maar op’ jubelde Mawy.
Ik grinnikte. Dit was mijn vriendin.

We zwegen.
‘Heb ik jou wel eens gezegd dat ik van je hou?’ zei ik.
Ze keek op. Haar mond viel open.
‘Ik ben met stomheid geslagen’ zei ze verbaasd.
Ik grinnikte.
‘Weet je ook eens hoe dat voelt.’

Categorieën: Liefde

11 reacties

KawaSutra · 23 december 2008 op 00:32

Knap hoe je die onuitgesproken verstandhouding weet te beschrijven. Dit soort klicks, dat maakt het leven mooi.

Fem · 23 december 2008 op 08:28

Vriendschap is zoiets moois 😀 Mijn beste vriendinnetje is mijn tegenpool. De verstandhouding ligt iets anders (nee, ik ga niet zeggen wie er bij ons de mannenverslindster is 😉 ), maar het onuitgesproken respect voor elkaars verschillen breng je hier heel mooi naar voren!

Mien · 23 december 2008 op 10:18

Uit het leven gegrepen. Daar houden we van.
Mooi.

Mien

arta · 23 december 2008 op 11:13

Je hebt heel subtiel en compact een vriendschap beschreven zonder hem daadwerkelijk te beschrijven.
Mooi.

Ma3anne · 23 december 2008 op 14:09

Mooie vriendschap, knap beschreven. Een van je beste columns tot nu toe, vind ik. :duimop:

pally · 23 december 2008 op 15:35

Zoals al gezegd, mooie subtiele beschrijving van een vriendschap!

groet van Pally

Neuskleuter · 23 december 2008 op 17:48

Ik zeg vriendinnen nooit dat ik van ze houd, maar dat komt misschien omdat er ook nog eens veel vrienden tussen zitten en als die allemaal denken dat ik van ze hóud, dan wordt het wat ingewikkeld, denk ik. Ik kan me in beide personen goed inleven, met een mooi grappig einde!

doemaar88 · 24 december 2008 op 15:08

Allen dank voor de reacties! 😀

Krasblog · 9 januari 2009 op 12:39

Het is te hopen voor Mawy dat ze binnekort haar pantser weer af kan gooien en dat ze het muurtje dat ze waarschijnlijk elke keer weer zorgvuldig om haar heen metselt definitief afbrokkelt.

Mooie column, treffend beschreven.

Krasblog

Hugo · 29 januari 2009 op 16:25

Mooi geschreven. Dit soort dingen lees ik graag… 😀 Ik like the end…
‘weet je ook eens hoe dat voelt’… hahah mooimooi 😀

LouisP · 27 maart 2009 op 19:09

hoi D.

een prachtig stuk om te lezen. Weer anders dan je volgende, vreemd he, ben met inhaalslag bezig.
In ieder geval heb ik gelezen in een adem, om daarna tot het besef te komen.
Prachtig geschreven!

L.

Geef een antwoord