Lekker aan het sneupen naar nieuwe kleding. Op het internet ja.. Een stuk sneller en makkelijker, los van de teleurstelling dat de foto op internet, van een stoere blouse gedragen door een David Beckham achtige hunk op een goudgeel strand, er in werkelijkheid, als ik hem draag uitziet als een vormloze regen poncho. Maar dat mag de pret niet drukken. Daarmee vermijd ik wel Men-et-wurk achtige taferelen, één van lands populairste modeketens voor mijn leeftijdsgroep, waarbij je ongemakkelijk een te hippe winkel binnen word gelokt met grote 90% sale borden (waarbij ze niet vermelden dat dit alleen geld op de XXXXXXXL maatvoering.) Eenmaal binnen klinkt altijd hetzelfde eentonige irritante deuntje en het duurt niet lang, of ik wordt al aangesproken door een knul waarvan ik denk, als ik iets voor geen goud zou willen dragen, dan is het wel wat jij aan hebt. Met een net iets te gemaakte glimlach begint het gekwel.. “Heeey man! alles goed?” (alsof we al jaren beste vrienden zijn.) Een fout oranje baardje, en zo’n tunneloorbel waarbij je dwars door zijn oorlel kunt gluren, en waarbij ik altijd de neiging heb, er een kauwgumpie of een propje door heen te keilen. Een V-hals tot ver over zijn schaamstreek, en terwijl hij zijn vriendin (of vriend) smst, vervolgt hij ongeïnteresseerd: “Ik heb trouwens daarachter een nieuwe Tsjino.” Ik moest de woorden even in me opnemen.. Tsjino? Is dat de naam van zijn hond? Later werd me duidelijk dat de knul, die waarschijnlijk het driecijferige alarmnummer niet eens uit zijn hoofd weet, een broek bedoelde en indruk op me probeerde te maken met ‘vakjargon’. “of ben je meer een denim type?” Denim? In mijn tijd noemde men zoon ding gewoon een spiekerbroek. Mijn intuïtie zei: rap weg bij deze onzijdige griezel. Maar ook zijn knappe vrouwelijke collega, waarvan je in één oogopslag kunt zien dat ze in haar leven meer tijd heeft besteed aan make-up dan aan haar school, wist mijn portemonnee niet leeg te trekken. Toen ik uit de paskamer verscheen zei ze: “Wat staat dat shirt mooi bij je blauwe ogen.” Een moment van ego-streling, want eigenlijk gaf ze indirect een compliment over mijn ogen,, toch? Even keek ik zelfverzekerd in de spiegel, en begon onbewust in mezelf ‘I’m sexy and i know it’ te neuriën. Tot het moment, dat ik vanuit mijn ooghoek, dwars door de tunneloorbel van die irritante knul, toekeek hoe ze hetzelfde compliment als een soort cd die op repeat staat, zonder er bij na te denken aan een andere knaap gaf. Huichelaars! Voortaan dus maar mooi weer webshoppen, of bij de H&M, daar leveren ze prima service door je simpelweg met rust te laten. Bovendien heb je er drie broeken, vijf shirts, een jas, en een ‘Tsjino’ voor hetzelfde geld, als waar je bij de Men-et-wurk nog geen paar sokken voor hebt. Dan neem ik het feit, dat het voor die prijs waarschijnlijk gefabriceerd is door een blind gehandicapt Chinees peutertje, voor lief. Ik kan de wereld ook niet redden, en ben ook maar een arme student. Al ben ik, nu ik volwassen ben, van plan meer voor goede doelen te doen. En dus heb ik besloten me aan te melden voor de postcode loterij.


Tropical B

Caribische groenteboer

4 reacties

troubadour · 21 januari 2015 op 17:11

Prima gedaan, het weglaten van witregels stimuleert hier en daar het overslaan van regels. Hindert totaal niet!

Mien · 22 januari 2015 op 00:12

Leuk aangekleed deze digitale reclamecolumn. Wit is de nieuwe kleur voor 2015. Kleur? Wit is toch helemaal geen kleur? Tsjino-blue dan maar.

mgjroerdink · 23 januari 2015 op 07:03

Top, ooit zelf een keer zo’n soort stuk geschreven op Hyves… (Waar blijft de tijd) de verkoopster van dienst vond een trui zeer goed bij me passen terwijl mijn armen niet door de mauwen paste en de trui niet voorbij m’n navel kwam… En dit al kauwgom kauwend.

Meralixe · 23 januari 2015 op 08:08

Onder ‘Boer zoekt vrouw’ schreef ik dat ik mijn uiterste best zou doen positief te reageren op uw schrijven. Nu, een viertal columns verder, heb je me nog niet mee gekregen. Meer nog, ik doe mijn best maar dit krijg ik echt niet gelezen. 🙁

Geef een antwoord