Een indringend geluid… Langzaam probeert mijn geest het te herkennen. Mijn linkerhand gaat, als in een reflex, naar de wekker en brengt hem in dezelfde toestand als waar ik zelf in zit: sluimerstand. Uit iedere porie van mijn lichaam lijken zweetdruppels te komen in een poging mijn oververhitte lichaam af te koelen. Mijn dekbed voelt klam aan. Ik bemerk dat de koele lucht die ik probeer in te ademen, in mijn luchtpijp verandert in vloeibaar vuur. Piepend verplaatst het zich naar mijn longen, die als twee bakstenen in mijn romp aanvoelen, om uiteindelijk als een warme gloed door mijn gehele lichaam te gieren, waarna de zweetdruppels het weer proberen af te koelen.

Een vicieuze cirkel die mij steeds weer bewust maakt van mijn menselijkheid, mijn sterfelijkheid en de kunst van het lichaam. Ondertussen gaan mijn hart en verstand uitgebreid in conclaaf. Mijn gevoel zegt me dat ik vandaag thuis moet blijven. Er is niets belangrijker dan gezondheid. Mijn verstand zegt me dat ik moet gaan werken. Bij een kleine ondernemer geldt de regel: “Wie niet werkt, zal ook niet eten”, en nu is eten het laatste wat mij bezig houdt, maar er lopen ook nog twee kinderen rond.

Na al twee weken inkomen-loos te zijn door een akelige longontsteking heeft mijn verstand dit keer de overhand. “Ik ga de kinderen naar school brengen en werken”, besluit ik stoer terwijl mijn loden lichaam probeert overeind te komen. De wekker gaat nu definitief uit, en ik zwalk richting douche, waar ik glimlachend tegen mijn grijze spiegelbeeld zeg: “Het gaat helemaal goedkomen vandaag!” Mijn spiegelbeeld kijkt niet erg overtuigd terug.

Het ochtendritueel gaat, als in een roes, aan mij voorbij en voor ik het weet zit ik op mijn fiets richting school om, nadat ik de kinderen heb afgezet, naar mijn werk te gaan. Op het moment dat mijn opdrachtgevers de deur openen, en ik een professionele glimlach probeer te produceren, voel ik de grond onder mij wegzakken. Vóór ik het besef lig ik weer in mijn eigen vertrouwde bed met mijn huisarts naast me zittend. Hij kijkt me bezorgd aan.

Warrige gedachten dwarrelen door mijn hoofd. “Het is zijn schuld!, hij heeft mij destijds niet tijdig laten opnemen!”, “Minstens vier keer per jaar ben ik wéken uit de running, alleen door zijn fout”, voeren toch wel de boventoon. De dokter kijkt mij aan, en alsof hij mijn gedachten heeft kunnen lezen, zegt hij: “Op dit soort momenten ben ik me bewust van mijn menselijkheid.” Mijn hoofd word weer rustig. Inderdaad, ook hij is maar een mens.


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

11 reacties

Eddy Kielema · 24 december 2006 op 11:05

Als we in Amerika hadden geleefd, kon je die dokter voor veel geld aanklagen en had je nooit meer hoeven werken! 😉

SIMBA · 24 december 2006 op 12:02

Geweldig! Dat jij die arts toch vergeven hebt, ik begrijp dat hij jou nou als VIP-patient behandeld, en terecht! Maar om ondanks het gebeurde weer vertrouwen in hem te hebben vind ik een staaltje menselijkheid die zijn weerga niet kent. 🙂

(Laat hem deze column maar eens lezen.)

pally · 24 december 2006 op 12:18

Heel mooi jouw ziek-zijn beschreven Arta!
En ook van jou menselijk dat je die huisarts hebt vergeven.
Maar nou heel praktisch : Zou je toch niet een andere nemen en als goede vrienden uit elkaar gaan?
groetjes van Pally

KawaSutra · 24 december 2006 op 14:21

Goed geschreven Arta.

Errez · 24 december 2006 op 17:20

Vind het mooi geschreven idd. Ik moet wel zeggen dat het stukje over de schuldvraag van de dokter voor mij n beetje uit de lucht kwam vallen.

DriekOplopers · 24 december 2006 op 20:31

Gewoon perfect opgeschreven! En vergevensgezindheid is een heel goede eigenschap. Ik kan dat lang niet zo goed als jij.

Hulde!

Driek

DreamOn · 24 december 2006 op 21:57

Mooi geschreven. Ik kan me voorstellen, dat je er toch wel wat aan hebt als zo’n dokter zijn fout in ieder geval inziet en toegeeft. Dat helpt in ieder geval bij het vergeven.
Sterkte en beterschap. Liefs Trudy.

Chantalle · 25 december 2006 op 13:19

Prachtig beschreven. Was er zelfs een beetje stil van.

Beterschap!

arta · 25 december 2006 op 20:43

Dank je wel voor de positieve reacties!
Het feit dat ik na een enorme medische misser van mijn huisarts toch patient bij hem ben gebleven, is omdat hij zijn fout grif toegaf, en me zelfs het adres gaf van de raad waar ik een klacht in kon dienen. Hij is geen slechte huisarts, maar wel mens!!
🙂

Bitchy · 26 december 2006 op 18:59

Als ik dit jou zo zie beschrijven ben ik zo dankbaar dat zelfs een griep mij bespaard is gebleven tot nu toe.

Cheops · 27 december 2006 op 19:04

ik durf haast niet ziek meer te zijn.
Prachtig verwoord hoor.

Geef een antwoord