Het platbombarderen van Rotterdam in 1940 was een direct gevolg van administratieve fouten bij de Nederlandse regering. Dat was, kort samengevat, het gedachtegoed van Florrie Rost van Tonningen, die zaterdag overleed. Ik weet niet of er na de dood echt een vagevuur bestaat. Maar als dat zo is, hoop ik dat ze daar zal branden. Voor altijd. Want hier op aarde maakte ze het leven van velen tot een hel. Florrie was al ver voor de oorlog een fervent aanhanger van de NSB. Die NSB van toen was netzoiets als de Centrumpartij, de LPF, Nieuw Rechts en de PVV van recenter datum. Rassenhaat met een hoodletter R. Het eerste huwelijk in Nederland dat nadrukkelijk door de SS was goedgekeurd, werd gesloten tussen Florrie en Meinoud Rost van Tonningen. Meinoud werd tijdens de bezetting directeur van De Nederlandse Bank. Na de oorlog pleegde hij zelfmoord in een cel in de strafgevangenis van Scheveningen.

Van de doden mag je geen kwaad spreken, zegt men. Waarom niet? Waarom zou je over iemands wandaden opeens moeten zwijgen na diens dood? Ik pieker er niet over. Florrie was in haar leven vol onverbloemde rassenhaat een bron van inspiratie voor sneue figuren als Hans Janmaat, Pim Fortuyn, Michiel Smit en Geert Wilders. En dat was ze niet ongewild of per ongeluk. Nee, tot aan haar dood ging ze door met het verspreiden van Nazi-praatjes in woord en geschrift. Haar huis bood altijd een hartelijk welkom aan Nazi-gespuis. Tot haar dood heeft ze aangezet tot onverdraagzaamheid, en het leven van nabestaanden van slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog tot een hel gemaakt. Niet in de laatste plaats door de Holocaust hardnekkig en vooral luidkeels te blijven ontkennen.

Veel naïeve jonge vrouwen lieten zich in de Tweede Wereldoorlog het hoofd op hol brengen door stoere Duitse militairen. Soms uit liefde, maar vaak ook in de hoop op een beter leven knoopten zij innige vriendschappen aan met leden van de bezettende macht. En in veel gevallen werd logischerwijze het bed gedeeld. ‘Moffenhoer’ werden ze door hun landgenoten genoemd. Begrijpelijke minachting. Na de bevrijding werden deze vrouwen, kaalgeknipt en ingesmeerd met pek en veren, op karren door hun woonplaatsen rond gereden. Zij werden de bliksemafleider van vijf jaar opgekropte volkswoede. De levens van veel van deze vrouwen waren voor altijd verwoest. Maar waarom is Florrie dat lot bespaard gebleven? Een schamele zes weken heeft ze in het gevang doorgebracht, en in later jaren volgde slechts een enkele veroordeling wegens het verspreiden van Nazi-propaganda.

Hoe kon het gebeuren dat we haar zo hebben verwend? Waarom hebben zoveel oorlogsslachtoffers moeten toezien dat ze zelfs haar pensioen heeft mogen houden omdat haar man lang genoeg in de Kamer had gezeten? Hoe kon dat gebeuren? Waarom is er nooit een noodwet gekomen om daar wat aan te doen? Ik weet het niet, en ik wil het nu ook niet meer weten, want nu is het te laat.

Met het overlijden van ‘Florrie de Nazi-hoer’ komt een einde aan een periode die gerust een schandvlek in de Nederlandse historie mag worden genoemd.


DriekOplopers

Driek Oplopers is het pseudoniem van veelschrijver Rikus Spithorst. Rikus is actief als voorzitter en woordvoerder van de Maatschappij Voor Beter OV en is hoofdredacteur bij stevigestukkies.nl

14 reacties

SIMBA · 26 maart 2007 op 14:27

[quote]netzoiets[/quote]
nog over het hoofd gezien. 😀

Driek, ik denk dat de helft van de Nederlandse bevolking mevr. Rost.van Tonningen niet kent, dus wind je niet teveel op 😀 en wees opgelucht dat ze eindelijk dood is.

Ik ben trouwens wel met je eens dat de Nederlands staat hier een enorme fout gemaakt heeft!

pally · 26 maart 2007 op 14:52

Je kwaadheid over deze zaak deel ik met jou, Driek! De vrijheid van meningsuiting leidt soms ook tot dit soort excessen. Gewoon maar de holocaust blijven ontkennen, neo nazi’s aanmoedigen en dan een wettelijk recht hebben op een pensioen met een[quote]hoodletter[/quote] 😀

groetjes Pally

KawaSutra · 26 maart 2007 op 15:05

De laatste keren dat Florrie het nieuw gehaald heeft is volgens mij alweer enkele decennia geleden. Misschien dat de dreiging haar pensioenrechten te verliezen haar toch enigszins de mond heeft gesnoerd. Maar ik ben het geheel met je eens en ik hoop dat dit inderdaad het einde is van die periode hoewel ik af en toe mijn twijfels zal hebben.

KingArthur · 26 maart 2007 op 15:17

Hmm, lastig om hier een commentaar op te geven. Ze is overleden. Dus waarom zou ik me nog druk moeten maken om haar?

Mup · 26 maart 2007 op 15:44

Gisteren rook en as uitgelzen, over de Holocaust. Te laat is het nooit Driek, als we het maar nooit vergeten. Deel je boosheid,

Groet Mup.

DreamOn · 26 maart 2007 op 15:54

[quote]Van de doden mag je geen kwaad spreken, zegt men. Waarom niet? Waarom zou je over iemands wandaden opeens moeten zwijgen na diens dood? Ik pieker er niet over[/quote]

Dit (maar ook de rest van je column) ben ik zó met je eens! Ooit een keer bij de begrafenis van een man geweest die voor zijn omgeving een lastig, dominant en vervelend mannetje was, maar tijdens de begrafenis werd hij ineens opgehemeld. Bah.

Meinoud Rost van Tonningen…hm. aan welke loot was hij dan een stam? 😉 😀

arta · 26 maart 2007 op 15:54

De terechte verontwaardiging spat van mijn beeldscherm!
Goed geschreven!
🙂

Trukie · 26 maart 2007 op 18:49

Al die media-aandacht brengt haar bijna weer tot leven. Het zou zo mooi zijn dat met haar een tijdperk afgesloten wordt.
Het bedrijf ROVATO is ook al lang terziele.
Wie kent dat nog?

WritersBlocq · 26 maart 2007 op 20:08

Hier moet over geschreven worden, absoluut. Maar dat wijf ‘Florrie’ noemen en mens maken, Driek!! Had haar – en hem ook – bij de achternaam genoemd, die ‘grrrt’ veel lekkerder, of had haar dubbelzinnig een ‘F-woord’ genoemd dat zich niet 2 x door jou laat typen.
Of… ga ík nu teveel over de top?
[quote]Na de oorlog pleegde hij zelfmoord in een cel in de strafgevangenis van Scheveningen. [/quote]
dat het in een cel gebeurde zal me jeuken, en daardoor staat er 2 x ‘in’. Tis niet fout, dat niet.
[quote]Na de bevrijding werden deze vrouwen, kaalgeknipt en ingesmeerd met pek en veren, op karren door hun woonplaatsen rond gereden. Zij werden de bliksemafleider van vijf jaar opgekropte volkswoede. De levens van veel van deze vrouwen waren voor altijd verwoest. [/quote]
Èn terecht
[quote]Maar waarom is Florrie dat lot bespaard gebleven? [/quote]
Ff off topic:
dit vroeg ik mijzelf ook af bij de film Zwartboek. Eén van de hoofdrolspeelsters ging ook Cana’s pakken, kwam ermee weg, ongelofeloos!

[quote]Waarom is er nooit een noodwet gekomen om daar wat aan te doen? [/quote]
[quote]Met het overlijden van ‘Florrie de Nazi-hoer’ komt een einde aan een periode die gerust een schandvlek in de Nederlandse historie mag worden genoemd.
[/quote]
En waarom komt er geen noodwet dat haar kadaver gecremeerd en als chemisch afval opgeborgen wordt, ipv begraven op een plekje dat een respectvolle rustplaats is voor velen, en nu bedevaartoord voor imbecielen kan – en waarschijnlijk zal – worden?

Ik ben woest. RoVaTo zat ook op het Bevrijdingsplein/5 Meiplein in Leiden. Ja, dat werd getolereerd, gegund, vergund, noem maar op. Met tolerantie zijn ‘we’ ook veel te ver gegaan. Nu hou ik er over op!

Groet, Pauline.

[b]Edit:[/b]
Het leuke van jouw niet helemaal over de top gaan is, dat ik a.k.a. de lezer dan zelf ruimte over heeft om dat te doen 😉

Hansje · 26 maart 2007 op 23:53

Hoewel ik de wereldoorlog min of meer bewust heb meegemaakt, en zeker de jaren na de oorlog (ik ben van 1931) zijn een aantal opmerkingen in deze “column” mij vreemd. Ik noem er maar een. Destijds heb ik enkele malen meisjes gezien die werden kaalgeknipt, met pek en dergelijke insmeren was helemaal niet zo gewoon, eigenlijk eerder zelden, maar het woord “moffenhoer” heeft eerder in de belevenis van mensen die die tijd niet hebben meegemaakt furore gemaakt. Het is ontstaan in de emotie van de bevrijding, verontwaardiging over vrouwen die met de bezetter omgingen, maar we waren ons heel goed bewust waarom de meeste dat deden: heeft u ook wel eens van de hongerwinter gehoord? Zo niet stelt u zich dan eens op de hoogte. Als je absoluut niets meer hebt te eten is vaderlandsliefde een hol woord.
Die mevrouw waar u zich zo druk over maakt, is eerder beklagenswaardig: als je zo dom bent dat je de werkelijkheid van het Hitler regime zelfs later niet hebt begrepen, ben je toch eigenlijk nauwelijks waard om besproken te worden. Overigens, het bombardement op Rotterdam, waar zowel mijn vader als een van mijn zussen middenin hebben gezeten, werd slechts enkele jaren later nog eens dunnetjes over gedaan door de Engelsen. Een bombardement waar een andere zuster (op dat moment zwanger) van mij middenin zat, en die nog in leven is. Zij zou u nog eens kunnen vertellen hoe dat aanvoelt. Beide bombardementen waren fouten van de verantwoordelijke commandanten, maar laten we de zaken realistisch en met relativiteit bekijken. Voor u dat misschien betwijfelt, ik was destijds evenals mijn familie een “goede” nederlander. Ik was erbij, zogezegd, en meen dus te kunnen oordelen. Naarmate de oorlog verder achter ons verdwijnt, worden de verhalen steeds minder betrouwbaar en onzinniger.
Hansje

pepe · 27 maart 2007 op 08:43

Ik begrijp je kwaadheid, maar heb wel moeite met de titel.
Ook in tijd van oorlog waren er goede en minder goede duitsers/nederlanders.
Mof vind ik een beladen woord, het doet mij pijn aan de oren.

Joy · 27 maart 2007 op 12:32

Dit mens is en was de moeite van het ademen niet waard en verdient ook geen steen aan de grond.

Ik ben het wel met Pepe eens dat ik de titel ook niet zo kan waarderen.

miltenburg · 27 maart 2007 op 20:54

De dementerende pigmee loopt nu in de eeuwige vuurvelden en laat haar daar maar lekker zitten. Kijken naar de toekomst, met het verleden in het geheugen. Laten we niet de geschiedenis herhalen en samen werken aan het menselijkere toekomst.

Prlwytskovsky · 27 maart 2007 op 22:50

@Driek: hadden ze haar toen ook kaal geschoren?

@Trukie: ja ken ik, zat bij ons op de hoek.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder