Wallen tot op mijn enkels. Al een hele week. Ik heb waarschijnlijk iets goed fout gedaan bij de kinderen, want ze zijn me behoorlijk aan het straffen. Ik kom er helaas maar niet achter wat er aan schort, en hoe langer dat duurt, hoe langer zij het volhouden. Het begon allemaal toen ik weer moest gaan werken na vier weken vakantie. Van zondag op maandagnacht. De kleinste telg verschillende keren wakker ’s nachts en ’s morgens om half zes klaar voor de dag. Ach dacht ik, het ventje heeft het gemerkt dat ik geen zin had om te gaan werken. Zal morgen wel weer beter gaan. Maar niks hoor, zelfde ritueel en zijn grote zus zat nu ook in het complot.

Goh, zouden ze het niet naar hun zin hebben op het kinderdagverblijf misschien? Met lood in mijn schoenen ben ik het aan de leidsters gaan vragen. Het tegendeel bleek echter waar toen ik naar mijn werk wilde gaan en ze het te druk hadden om naar me te zwaaien. ’s Avonds bij het ophalen wilden ze niet mee naar huis. Duidelijk niet het probleem dus.

Geef ik ze te weinig aandacht misschien? Op mijn vrije dag heb ik mezelf bij mijn dochter en zoon gezet om met hun te spelen, waarop dochterlief zegt: “Mama, ga weg, we hebben jou niet nodig om te spelen”. Oké, niet verlegen om mama’s aandacht dus.

Na een weekje gepieker, gebroken nachten en veel te vroege ochtenden, besloot ik ’s avonds maar eens vroeg naar bed te gaan. Half tien op de klok en ik vertrok naar boven. Net toen ik een been in bed had gehangen, hoor ik mijn dochter huilen. Nachtmerrie. Van haar harde brullen, werd broerlief ook wakker. Vicieuze cirkel. Daarna nog een hoestbui van mijn kleine diva, waar natuurlijk op gedronken moest worden en zo was het weer laat toen ze eindelijk in volledige rust lagen.

De volgende ochtend heb ik maar met mezelf afgesproken, dat ik niet meer ga proberen te achterhalen wat ik verkeerd heb gedaan en al helemaal niet meer om vroeg naar bed te gaan. Het heeft toch allemaal geen zin. Ik zal de straf moeten ondergaan zolang het duurt en wat het slapen betreft, ach, uiteindelijk zal ik toch wel ergens instorten en in een coma vallen? Als jullie morgen de krant openslaan en een bericht zien als: “Jonge vrouw verdronken in koffiemok” of “Vermiste collega slapend op het bedrijfstoilet teruggevonden”, nou….dan hoef je niet te twijfelen, dan gaat het over mij.


17 reacties

Avatar

klapdoos · 30 augustus 2006 op 13:06

Sorry Wen maar ik moest er weer vreselijk om lachen, leedvermaak heet dat geloof ik. Maar ik heb geen kids, maar kan me die frustraties goed inleven. Mijn zusters hadden allemaal van die kleine weggooiertjes, zijn allemaal nog goed terechtgekomen, en mijn zussen ook hoor….Vandaar nog maar eens….alles goed verder??
Groetjes van leny 😀 😀 😀 😛 😛 😛

Avatar

DreamOn · 30 augustus 2006 op 13:45

Dat je, ondanks je vermoeidheid, er nog zo’n leuke foutloze column uit weet te gooien vind ik geweldig!
Ik ken het ritueel. Je stapt in bed en durft niet eens te ontspannen, ieder moment kan er een kind gaan krijsen.
Nu is het andersom: ik sta onderaan de trap te brullen of de kids nog van plan zijn om uit bed te komen vandaag….

Avatar

pally · 30 augustus 2006 op 15:16

Leuk geschreven column en ja, ook nog foutloos..

Nu ik van Mosje heb geleerd, hoe ik niet meer vanuit dat k. kadertje hoef te werken , maar vanuit Word, hoop ik mijn leven te beteren….

Waarom heeft iedereen het toch over ‘kids’ tegenwoordig?
Ben ik net zo allergisch voor als voor ‘senseo’
Sorry, liefhebbers! 🙂 🙂 🙂

Avatar

Ma3anne · 30 augustus 2006 op 15:54

Heerlijke column en bij mijn weten schrijf jij altijd foutloos, dus daar zeg ik niks over. 🙂

@pally: Mijn kinderen noem ik ‘kids’, omdat ze geen ‘kinderen’ meer genoemd willen worden. Toen ik als alternatief ‘mijn larfjes’ aanbood, liepen ze helemaal gillend weg. Ons compromis is ‘kids’ geworden. Een rotwoord, maar ik gebruik het inderdaad steeds vaker inmiddels, zonder erbij na te denken. Ach ja, soms moet je concessies doen om de generatiekloof zo klein mogelijk te houden, hè.;-)

Avatar

Mosje · 30 augustus 2006 op 15:56

Het valt me reuze mee dat er nog niet een van de CX-vrouwen over liefde begint te zwijmelen, zo van, moederliefde overwint alles, of zoiets
Nou ja, misschien komt dat ook nog wel. We wachten af.

Avatar

Siebe · 30 augustus 2006 op 17:15

Moederliefde overwint alles!

😀

Avatar

pally · 30 augustus 2006 op 17:58

Ach ja, Ma3anne,

What’s in a name?
Senseo is erger want die moet je soms beleefdheidshalve opdrinken

Avatar

Ann · 30 augustus 2006 op 18:18

Sjieke column!
Echt goed inleefbaar!
Mijn moeder noemt ons (wij zijn met drie meisjes bij ons thuis) altijd jing. 🙂

Avatar

Prlwytskovsky · 30 augustus 2006 op 18:27

Kinderen? Kids? Rotjong? Whatever! Gelukkig heb ik ze niet, althans niet dat ik weet.

Avatar

Li · 30 augustus 2006 op 18:38

Lekker vloeiend geschreven column!

Gelukkig heb ik die periode gehad maar meteen kwam er een nieuwe achteraan. Inderdaad de puber en de puberplusperiode van nachtbrakers en dagslapers. Het spijt me Wendy, maar je bent er nog lang niet vanaf. 😛

Li

Avatar

Dees · 30 augustus 2006 op 18:54

Tsja en anders toch maar eens op zoek naar een [url=http://www.supernanny.com/]naughty chair[/url] en een bedtime ritual

Sterkte 😉

Avatar

DriekOplopers · 30 augustus 2006 op 23:17

Ach ja, dat woordje “kids”. Je kan dan in ieder geval vragen “Alles kits met de kids?” 😀

Lollige column, geschreven doro de bril van een moeie moeder. Als er ergens een slapende kast wordt gevonden, dan ben jij het dus? Goed dat ik het weet…

Liefs,

Driek

Avatar

Kees Schilder · 31 augustus 2006 op 12:35

Ik blijf hem leuk vinden

Avatar

wendy77 · 31 augustus 2006 op 14:10

Bedankt voor de leuke reacties.

Mosje, Siebe en Pierelewiets ook bedankt voor jullie kritische en inhoudelijke reacties. Altijd leuk te horen wat jullie ervan vinden :laugh:

Avatar

Prlwytskovsky · 31 augustus 2006 op 19:00

@Dees: mijn aanstaande ex vriendin associeerd een Naughty chair met een befstoel. Kan jij je daarin vinden of is zij binnenkort mijn ex vriendin?

Avatar

Dees · 31 augustus 2006 op 20:28

Euh Prlwyts, geen mening op beide punten geloof ik :dunno:

Avatar

KawaSutra · 31 augustus 2006 op 23:21

Ik heb de krant helemaal uitgeplozen maar gelukkig; de schade is beperkt gebleven.
Gaat het weer een beetje, mevrouw Wendy? 😀

Geef een antwoord