Dit is een verhaal van iemand die niet bestaat. Onbestaanbaar? Nee hoor, onder mijn vingers komt hij of zij die onbestaanbaar is tot leven. Dat is nu het mooie van schrijven. Je staat op, gaat naar het toilet, wast je handen, gezicht en oksels, poetst je tanden, kleed je aan, zet een kopje koffie, smeert een boterham, of twee, leest de krant, fysiek of digitaal, maakt niet uit, geeuwt eens stevig, strekt je armen daarbij hoog in de lucht, denkt wat na en voilà, daar komen de woorden al.

Hoe laten we hij of zij die binnenkort bestaat eruit zien? Compleet met alles erop en eraan of gemankeerd? Met een been eraf of arm of hoofd. Nee, dat laatste wordt een beetje moeilijk. Hoezo moeilijk? Zo overschat, dat hoofd in onze westerse wereld. Alsof je niet vooruit kunt met slechts een lijf, armen en benen? Echt wel. Zeker als het hele mooie armen en benen zijn aan een evenzo mooi lijf. Gebruind door de zon, flink gespierd, maar ook weer niet te. Geen gezeur aan je hoofd. Precies. Een lijf, armen en benen die altijd zwijgen en nooit zeuren. Zou toch mooi zijn? O ja, en liefst ook naar een paar mooie voeten om op te lopen en evenzo mooie handen om dingen mee aan te pakken of mensen de hand te schudden.

Jammer is wel, dat je dan niet kunt voelen hoe die hand binnenkomt, hoe die reikende voelt zogezegd. Dat doe je met je hoofd meestal, toch, dat voelen? Of kan dat ook alleen met je lijf en leden en niet te vergeten met je hart? Ach, als ik dat wil dan kan dat gewoon. Ik schrijf het onbestaanbare toch? Komop zeg. Een beetje overtuiging, een beetje geloof in jezelf schrijvertje. Ook al zoiets, geloof, een typisch hoofddingetje. Of kunnen we ook geloven met handen en voeten? In de liefde wel, geloof ik. Of bedenkt een hoofd dat weer? Kopzorgen van een man in de liefde. Niet te verwarren met kopzorgen in seks. Over seks gesproken. Daar zou ik dan toch wel een hoofd bij willen hebben. Om te zien, proeven en ruiken, hoe lekker het smaakt. En voelen, hoe het hart bonkt in de keel. De keel reken ik bij het hoofd, by the way, wel zo handig.

Enfin, hoe zien mijn binnenkort bestaanbare lijf en leden er dan precies uit? Naast mooi gebruind en gespierd? Zacht, zeer zacht. Voor de tactiele ervaringen. Zonder hoofd moet ik immers op een andere manier de aandacht trekken van het andere geslacht. Aandacht van hetzelfde geslacht mag ook wel, maar dat levert uiteindelijk niets op. Qua voortplanting dan, het blijft steken bij Spielerei. Nee, ik wil het binnenkort bestaanbare uiteraard in contact laten komen met het andere geslacht opdat voortplanting, vermeerdering van de tot voor kort onbestaanbare soort gegarandeerd is, mogelijk wordt. Dat gaat het beste met een zachte huid. Eentje die ook nog eens lekker ruikt. Misschien komt er dan zelfs conceptie met een bestaanbare soort met hoofd en dan … nu ja … de rest kunt u wellicht zelf invullen lezer. Dan is de cirkel weer rond en hebben we gelukkig weer kopzorgen, andere kopzorgen, een hoofdzaak in de westerse wereld waarin wij leven. Noem het bestaansrecht. Krom eigenlijk.

Categorieën: Verkeer

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

5 reacties

van Gellekom · 27 november 2017 op 18:17

Voor iemand die niet bestaat, prima geschreven

Esther Suzanna · 27 november 2017 op 18:46

Mooi! Het hoofdwerk zit soms vreselijk in de weg, toch blijft het hoofdzaak.

Nummer 22 · 28 november 2017 op 15:49

Mien! Je blijft mij verrassen! Mooi werk!?

Nummer 22 · 28 november 2017 op 16:05

Als onbestaan wezen in het onmetelijke universum dicteer ik de aardse woorden via vertaal naar aarde woorden. Dus 22 is nu mijn medium of liever mijn spreekbuis. Ik denk maar besta niet. Descartes die zweeft in het heelal, maar wij, de andere geslachtsloze onbestaanbare, hubben hem telkens verder weg. Hij aards wezen met zijn ‘ik denk, dus besta’. Alsof wij onbestaanbare niet kunnen denken. Dat noemen wij geen ‘ denken’ maar telepathie! Ook ons geslachtsloze – zoals jullie op de planeet ‘sex’ noemen- begeven zich op dit telepatisch contact tot in het manische. Telepathmanie noemen wij dit. Ik had laat
‘ sex’ met een geslactsloze onbestaanbaar mooi astraal onbestaanbare. Helaas het lukte niet. Deze onbestaanbare vertrok nasr de uitgang om te starten als – jullie noemen dat zo- een baby. Krijsen deed deze onbestaanbare al tijdens de krijstelepathie birthing sessies op een snel om de eigen as tollende astroide. Als onbestaanbare wordt je random double blind gekozen om bestaanbaar te worden, ooit. Nummer 22 die typt mijn gedachten er lustig op los. Dat wordt gewaardeerd want alle onbestaanbare staan, sorry zwevenden in een miljoen lichtjaren rij. Telepatheren zich een ongeluk. Wie is die nummer 2, telepatheren ze. Ik zeg niets want ik denk maar besta niet. Oh, ik ga verder ben aan en nieuwe bestaanbare aan het virmgeben. Beetje kleien, lleen het hoofd lukt niet en er de chromosomen puzzel en DNA lukken niet zo. Ach, wat maakt het uit. Ook onbestaanbare gekneed to mens, zoals jullie dat noemen, kent mislukkingen. Net zoals bij – zoals jullie die noemen- de bakker. Ik moet nu echt verder. Telepathische mooie avond en zie je een ster die voorbij schiet, dan ben ik het: onbestaanbaar maar voor jou telepathisch aanwezig.

Karen.2.0 · 2 december 2017 op 01:04

Het hoofd houden (maar nooit koel) en je hart verliezen, das win-win 😉 Mooi hersenspinsel weer, Mien!

Geef een antwoord