Onze bouwaanvraag is in behandeling genomen. De gemeente buigt zich met een handjevol ambtenaren al geruime tijd over de vraag of wij verder moeten doorzakken of dat we mogen fundamenteren. De snelheid van dit hele proces gaat in het tempo van een slak met hartproblemen. In november, een week na de ontvangst van de aanvraag, sprak de gemeente telefonisch haar twijfel uit over de kosten van onze reparatie. Die waren namelijk veel te laag. Onze met oprechte belangstelling gestelde vraag of de gemeentemeneer ook toevallig voor calculator had gestudeerd, werd niet beantwoord.

Dat we de reparatie voor het grootste deel zelf gaan uitvoeren waarbij er alleen een specialist bij komt wanneer het nodig is, voor controle en ondersteuning, wilde er niet in. Toen we lieten vallen dat een van de funderingsgedupeerden notabene zelf aannemer is en de werkzaamheden gezamenlijk worden uitgevoerd, werd het gemeentelijke gas getemperd en ontstond er een voorzichtige bouwkundige vriendschap van krentenjongens onder elkaar.

Het volgende telefoontje vanaf de gemeenteboer besloeg de constructietekening. Die was namelijk niet goed te lezen. Dan klopte ten dele, een van de vijf pagina’s was namelijk omgekeerd, dus op zijn kop ingescand. Met een vlot telefoontje terug naar de gemeentelijke pennenlikker was die kwestie opgelost. Een paar dagen later ontvingen wij een officiele brief, dat onze aanvraag in behandeling was genomen en dat alle stukken vooralsnog binnen waren. Binnen drie weken –er waren inmiddels al 5 weken verstreken na het indienen van de aanvraag- zouden we er meer van horen.

Vlak voordat die termijn verstreek lag er een vers gemeentelijk schrijven op de mat. Geschreven vóór de kerst en ontvangen in de meest productieve periode van het jaar, namelijk tussen Kerst en Oud en Nieuw. De brief bevatte verschillende actiepunten, waarop we moesten reageren voor 5 januari. Uiteraard waren in die week de gemeentelijke instanties gesloten.

De aanvraag moest digitaal aangevuld met de rubriek “Slopen van een bouwwerk”. Daarnaast moest er een uitleg komen van het huidige bouwwerk. Een tekening van het huis, op A-0 formaat. Zo’n uitvouwtekening die je als leek nooit meer zo netjes opgevouwen krijgt als de manier waarop je ‘m van de architect krijgt. Na het openen van de gemeentelijke brief wist ik wat ik graag wilde slopen, met uitleg.
Helaas gebiedt het wetboek van strafrecht mij daar uiterst terughoudend in te zijn.

Inmiddels zijn we enkele weken verder, waarin wij diverse malen heen en weer zijn gesjeesd naar de kopieerboer inclusief een middag digitaal inscannen. Het aanvullen van de digitale aanvraag lukte niet, simpelweg omdat de internet applicatie van de gemeente niet werkt. De gemeente zelf bleek ook niet goed te weten hoe het verder moest. Misschien maar een nieuwe aanvraag indienen, voor sloop?

Daar zagen wij nou weer geen brood in, omdat je dan op je vingers kunt uittellen dat er dan twee aanvragen compleet langs elkaar heen lopen en er gegarandeerd twee keer leges in rekening wordt gebracht. Bovendien is een nieuwe aanvraag volkomen zinloos: er wordt geen bouwwerk gesloopt. Alleen de houten vloer wordt verwijderd, zodat er een nieuw exempaar van beton in kan worden geheid. Na een telefonische uitleg hierover wist de ambtenaar het ook niet meer.

Ik besloot om e.e.a. digitaal te checken binnen het omgevingsloket. Na het invullen van de postcode en het huisnummer moest ik een vragenlijst invullen voor wat betreft de sloopwerkzaamheden. Punt voor punt heb ik aangegeven niet over asbest of over puin te beschikken, dat ik niet in een monument woon en er geen sprake is van een beschermd dorpsgezicht. De vraag of er volgens het geldende bestemmingsplan een vergunningsaanvraag moet worden ingediend kon ik niet beantwoorden.
Ten eerste ken ik het bestemmingsplan niet uit mijn hoofd en ten tweede kon ik het geldende bestemmingsplan niet raadplegen, doordat mijn woongebied geen bestemmingsplan heeft. Althans, niet volgens de website waarop de plannen binnen onze gemeente worden bijgehouden.

Van de vergunningscheck werd ik ook niet wijzer. Het aanvullen van de aanvraag of nieuw te verlenen vergunning hangt af van het bestemmingsplan, dat we niet kennen.
Ik kan alleen maar hopen dat mijn huis met al dat gemeentelijke gesteggel binnenkort nog de juiste bestemming heeft en niet vanzelf wordt gesloopt door de letter van de wet.

Categorieën: Vervolg verhalen

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

5 reacties

arta · 31 januari 2011 op 19:04

Ach Wikky, wat ben je hier al lang zoet mee, zeg! Hopelijk kunnen jullie dit jaar gewoon aan de gang!
Succes ermee!

Ontwikkeling · 31 januari 2011 op 23:33

*grijnsch*
Doordat de gemeente het zo nodig zelf moest oplossen en beantwoorden, geen experts wilde inschakelen -op ons advies- hebben zij de beslissingstermijn van 8 weken inmiddels ruimschoots overschreden. Ze mogen ook niet meer verlengen nu.

Juridisch als een paal boven water (nog een grijnsch): de bouwvergunning is binnen…….(zong Marco)
:hammer: <- de enige dit keer.

sylvia1 · 1 februari 2011 op 09:21

Het doet me aan Kafka denken, deze bureaucratische muur waar je tegenaan loopt. Wat ben ik blij dat ons huis nog recht staat… Sterkte!

Kwiezel · 1 februari 2011 op 22:29

Ontwikkeling!

Wat in ieder geval wél leuk is, is de manier hoe je je lezers meeneemt in je ver-schrik-ke-lij-ke avontuur met de bureaucratie. Ik benijd je niet! Good luck!

Mien · 1 februari 2011 op 23:00

Ik heb maar één antwoord.
Raadpleeg de postzegelplannen van de gemeente.
Die zullen als ik jouw betoog zo lees zeer zeker bestaan.

[b][u][url=http://www.mkbservicedesk.nl/174/wat-postzegelplan.htm]Mien Tip[/url][/u][/b]

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder