Voor ons vertrek naar het eiland Curaçao, probeerde ik zoveel mogelijk informatie over het eiland in te winnen. Met en zonder hulp, is er dan ook heel wat binnengekomen. Meer als de helft daarvan heb ik weer overboord kunnen gooien op de plaats van bestemming. Ik heb heel wat bijgeleerd. Bijvoorbeeld dat ik helemaal niet zo onbevooroordeeld was als ik dacht. De negatieve informatie die ik kreeg, was het beste blijven hangen. Die kwam van de media. Het fenomeen Antilliaanse probleemjongeren in Nederland bijvoorbeeld. De keuze van de eilanden en Nederland om autonoom te worden, en de staatsschuld die overgenomen zou moeten worden. Ik hoor wel eens hoor roepen; ‘Wij hebben genoeg gedaan, ze zoeken het nu maar eens zelf uit’. Vooral die ‘wij’ vind ik dan typisch. Vraag ik dan of ze wel weten wat de Antillen voor Nederland gedaan hebben, komt er een schouderophalen. Nu stel ik die vraag pas sinds kort, ik wist het namelijk ook niet.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zorgde Curaçao voor de toevoer van olieproducten en petroleum, nodig voor de oorlogsindustrie. Er werden organisaties in het leven geroepen om hulp te bieden aan Nederland, zowel tijdens als na de oorlog. Veel Antilliaanse vrijwilligers hebben zich aangesloten bij het Nederlandse leger. Waaronder George L. Maduro, geboren in 1916 op Curaçao en in 1939 rechtenstudent in Leiden. Hij viel op weg naar Engeland om zich bij het Nederlandse leger te voegen door verraad in Duitse handen. Hij stierf februari 1945 aan vlektyfus in Dachau. Madurodam draagt zijn naam en is opgericht om hem te herdenken. De inkomsten van Madurodam gaan naar goede doelen in Nederland.

Curaçao had al voor de oorlog aangegeven zelfstandiger te willen worden. Op het monument op de Rijkseenheidboulevard staat; ‘Steunend op eigen kracht, doch met de wil elkander te steunen’. De tekst is door koningin Wilhelmina uitgesproken op 6 december 1942. Een belofte om na de oorlog een nieuwe relatie tussen de delen van het Koninkrijk aan te gaan.

Ten tijde van de watersnoodramp in 1953, toen veel dijken in de provincies Zeeland en Zuid-Holland het begaven, kwam er ook financiële hulp vanaf de Antillen. En niet maar een klein beetje.
Tijdens mijn schoolgaande jaren in Nederland is daar weinig tot geen aandacht aan besteed, ik leerde die dingen hier op het eiland. ‘In de achtertuin van Nederland’ zoals iemand het zo mooi omschreef. Van die tuin werden de vruchten geplukt, maar onderhoud bleef achterwege.

Ik mag wonen en genieten op de Antillen, in mijn bevooroordeelde positie als Nederlander. Veel zal ik aan de negatieve publicaties en de negatieve gedachten die daar uit voort vloeien niet kunnen doen. Maar stel dat ik iemand tref die net zoals ik niets van bovenstaande voorbeelden wist en die daarbij op positievere gedachten kan brengen over dit mooie eiland en zijn bewoners, dan heb ik toch wat bereikt.


14 reacties

Catladylia · 26 november 2006 op 11:15

ben blij met de positieve dingen die je verteld in je verhaal.
Ik ben vaak op Curacao geweest en heb er een zwak voor.
groet,
Lia

KingArthur · 26 november 2006 op 11:50

Ik heb zelf niet zo’n bevooroordeeld beeld van de Antillen hoewel er wel een negatief beeld hangt rond het door jouw aangegeven probleem van de Antilliaanse probleemjongeren. Leuke feiten, die ik ook niet wist, laten ook eens een andere kant zien.

SIMBA · 26 november 2006 op 12:03

Een heel interessant stukje! Dat stukje geschiedenis is inderdaad aan mij voorbij gegaan.
Mijn komende vakantie op het eiland zal ik NOG meer genieten dan anders!

Bitchy · 26 november 2006 op 12:04

Inderdaad je hebt in ieder geval mij bereikt, mijn beeld over antilianen zijn door ervaringen erg negatief. Goed geschreven!

Anne · 26 november 2006 op 12:35

Tja, negatieve beeldvorming is van alle tijden en van alle landen vrees ik, voor Bosnie geldt het zelfde. Ik moet ook maar eens zo’n stukje schrijven!

Kortom, sympathiek verhaal.

pepe · 26 november 2006 op 13:06

Ik krijg heimwee, naar het eiland en zeker ook naar een deel van de inwoners.
Je hebt het weer mooi beschreven, ook ik wist niet alles en ben dus door dit schrijfsel weer wat wijzer.

xxx pepe en de rest van de peppies

pally · 26 november 2006 op 14:51

Een heel informatief stukje, Mup.
Ik wist hier inderdaad nauwelijks iets van.
Overigens had ik zelf geen negatief beeld van Antillen of Antillianen.
Maar als je helemaal geen beeld hebt doe je mensen ook te kort…
Dus bedankt, Pally

arta · 26 november 2006 op 15:15

Mup, wat een geweldige relativerende column![quote]Maar stel dat ik iemand tref die net zoals ik niets van bovenstaande voorbeelden wist en die daarbij op positievere gedachten kan brengen over dit mooie eiland en zijn bewoners, dan heb ik toch wat bereikt.[/quote]
Gezien de bovenstaande reacties heb je dat doel bereikt!
Ik zelf heb te weinig Antillianen om me heen, om een beeld te kunnen scheppen. Die negativiteit in de media gaat volkomen langs me heen! 🙂

Trukie · 26 november 2006 op 17:13

Mup wat een geweldig en knap stuk.
Geweldig dat je het zo bent gaan zien en ook zo aan ons wilt laten weten. Ik wist een aantal dingen ook niet. Ik vind en vond altijd wel dat de de Antillianen die we hier kennen, heel vaak heel optimistisch en hulpvaaridg zijn en bijna overal een oplossing voor weten.

Knap dat je zo mooi onder woorden weet te brengen.

Li · 26 november 2006 op 21:09

Zo, dit is weer een heel andere Mupschrijvelarij. Dit gaat je heel goed af. Dank je voor de info want ik wist dit ook niet.

Li

KawaSutra · 26 november 2006 op 23:52

Informatief en leuk verhaal. 🙂

WritersBlocq · 26 november 2006 op 23:58

‘Wij’ hebben lopen hoeren en snoeren in andere werelden waarvan Curaçao er één is, en nu is het pay-back-time, om er maar een Engelse term tegenaan te knallen.
Goed stuk, nooit geweten dat Maduro een klein mannetje was 🙂

Estrella · 27 november 2006 op 09:40

Ik heb zelf geen vooroordelen, tegen wie dan ook, maar vind het mooi dat jij de feiten hier noemt. Er zullen vele landen en culturen zijn waarover geoordeeld wordt, zonder de feiten te kennen…
Dank voor dit stukje kennis!

Mup · 27 november 2006 op 15:34

Dank voor alle reacties. Ik had geen negatief beeld over de Antillianen, maar door de negatieve verhalen en alle goedbedoelde adviezen voor ons vertrek, toch een niet zo’n positief beeld als ik nu heb. Van een Antilliaanse vriendin wist ik een aantal feitjes en ben die op gaan zoeken, leuk om te doen ook,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder