Als hij uit de bocht komt, wordt Peter van Meer ineens verblind door de laagstaande zon. Hij ziet de langzaam voor hem rijdende vrachtwagen te laat. De neus van het kleine Japannertje wringt zich in de kont van de truck. Peter van Meer krijgt het nauwelijks mee. Hij verliest bijna meteen het bewustzijn. Een dag later komt hij bij in het ziekenhuis in Breda. Hij heeft behalve inwendige verwondingen, een zware hersenschudding, een gebroken been en een aantal gekneusde ribben aan het ongeluk overgehouden.
Het duurt even voor Peter van Meer beseft waar hij is. Het dringt langzaam vaag tot hem door wat er is gebeurd. Hij had na maanden wachten eindelijk met terugwerkende kracht z´n ziekengeld gekregen. Op weg naar Antwerpen om het meevallertje te vieren, heeft hij een ongeluk gehad. Hij grinnikt in zichzelf om de ironie van de gebeurtenissen. Zijn opname in het ziekenhuis is te wijten aan de uitkering van het ziekengeld.

Peter van Meer heeft het gevoel of hij na een avond stevig doorzakken wakker wordt. Hij heeft vreselijke hoofdpijn en dorst dat ie heeft. Ontzettend. Na enig zoeken vindt hij de bel om het verzorgend personeel te waarschuwen.

´Hoe gaat het me u? Fijn dat u weer bij bent. Hier, drinkt u eerst maar eens wat. Weet u wat er is gebeurd en waar u bent?´, vraagt de verpleegkundige.
Peter van Meer is nog te versuft van de pijnstillers om te reageren. Hij valt weer weg.
De verpleegkundige schudt z´n kussen op en legt de patient wat rechter op in bed.

Tegen de avond komt Peter van Meer weer bij zijn positieven.
De zaalarts onderwerpt hem aan een uitgebreid onderzoek.
`U zult hier nog wel een paar weken moeten blijven. Morgen zullen we eerst ´ns goed bekijken wat u allemaal mankeert en hoe het er voor staat. U had nogal wat inwendige bloedingen. Dat moeten we goed in de gaten houden. U heeft alles bij elkaar veel geluk gehad. Voor de nacht krijgt u een licht slaapmiddel. Tot morgen.´

In een roes ondergaat Peter van Meer de onderzoeken. De commentaren van de verschillende artsen gaan grotendeels langs hem heen. Na een week is Peter van Meer zover dat hij doktoren en verplegend personeel redelijk te woord kan staan. Hij is nu ook in staat om z´n persoonsgegevens door te geven.

De volgende dag krijgt Peter van Meer onverwacht bezoek. Twee rechercheurs willen hem graag spreken. ´Weet u dat de auto waar u in reed vorig jaar in Wageningen is gestolen? Hoe verklaart u dat?´

Peter van Meer heeft een simpele verklaring. Hij heeft de wagen zelf gestolen.
´Vorig jaar is m´n vrouw van de ene op de andere dag bij me weggegaan. Dat heeft me zo geraakt dat ik psychisch volledig van de kaart was. Zelfs het werk was me teveel. Ik ben gewoon weggebleven. Omdat ik niet reageerde op telefoontjes en brieven werd ik ontslagen. Ook dat kon me niet schelen. Ik zwierf wat door Nederland. Op een zekere dag heb ik die auto gestolen om weer thuis te kunnen komen. Pas toen ze me na een paar maanden m´n huis uit dreigden te zetten, besefte ik dat er iets moest gebeuren. Ik heb alsnog een uitkering aangevraagd. Maar ja, bewijs maar eens dat je de weg kwijt was en daardoor in de problemen bent gekomen. De auto heeft al die tijd in de garage gestaan. Tot vorige week. Toen kreeg ik geld. Dat wilde ik in Belgie gaan vieren.´

´Dat mag u te zijnertijd allemaal aan de rechter uitleggen. Wij maken nu een procesverbaal van uw verklaring op dat u kunt ondertekenen.´

Een half jaar later doet Peter van Meer zijn relaas voor de rechtbank in Arnhem. ´Ik veroordeel u tot een voorwaardelijke straf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar en een boete van duizend euro. U heeft nu gelukkig een uitkering zodat u dat kan betalen.´

´Nou nee. Ik verblijf nu bij het Leger des Heils. Toen ik in het ziekenhuis lag, kon ik mijn werkbriefje niet inleveren. Dus is mijn uitkering stopgezet.´

Categorieën: VEC

Frans

Ooit schreef ik voor een regionaal dagblad. Daar hadden ze na 22 jaar genoeg van en nu probeer ik het hier. Na een grote tussenpauze hoop ik de draad weer op te pakken.

12 reacties

LouisP · 1 mei 2011 op 00:42

Hè, wat een eigenaardig stuk, Frans. Zo echt. Zo goed geschreven ook. En heel graag gelezen..

LP

DACS1973 · 1 mei 2011 op 09:14

Ik vind dit meer het eerste deel van een vervolgverhaal dan een op zichzelf staande column.

Goed beschreven, ik kan het voor me zien.

De uitleg in de tweede alinea had je m.i. achterwege moeten laten. Later in het verhaal doet Peter immers ook uit de doeken wat er is gebeurd. Die passage vind ik overigens net iets te zakelijk geformuleerd. Weinig emotie.

Herhaal je met opzet steeds de naam van de hoofdpersoon? Bij het lezen ervoer ik het als storend.

Woorden als ‘België’ en ‘patiënt’ zijn met een trema op de ‘e’.

Misschien had ik het verhaal nog interessanter gevonden als je het niet vanuit het perspectief van de alwetende verteller, maar vanuit Peter zelf had geschreven. Of een van zijn doktoren.

arta · 1 mei 2011 op 10:11

Om Louis aan te halen, ja, een eigenaardig verhaal, maar zeker leuk om te lezen!
Dacs heeft met zijn puntjes wel een punt…

Frans · 1 mei 2011 op 14:31

Ik ben het wel met je eens dat die hele naam wat gekunsteld is. Ik heb er ongetwijfeld bewust voor gekozen om het niet af te wisselen met alleen de voor- of achternaam. Al zou ik nu niet meer weten waarom. Misschien vond ik alleen de voornaam te familiair en alleen de achternaam te afstandelijk, maar ik kan me nu ik het zelf weer een keer nalees voorstellen dat het storend kan werken.

DACS1973 · 1 mei 2011 op 16:21

Misschien is het een mogelijk om af en toe ‘hij’ te gebruiken?

sylvia1 · 1 mei 2011 op 16:45

Wat ik zo leuk vind aan de VEC’s, is dat ze zo verschillend zijn. Iedere maand een andere schrijver op het podium, met zijn eigen creatie, dat is een sterke formule. In die zin vind ik dit ook een echte VEC. Het is toch weer een hele andere column geworden dan bijv. je Bridget- of Tatjana-reeks.

Ferrara · 1 mei 2011 op 20:40

He, Bridget, Tatjana-reeks? Ik verder kijken dan mijn neus lang is. Ken ik Frans onder een andere naam van een andere site.

Ik zou je aan dit stuk niet hebben herkend.
Na een week in een ziekenhuis en nog niet weten wie er in dat bed ligt, lijkt me stug.
Maar verder een verrassend geheel.

Mien · 2 mei 2011 op 10:53

Altijd weer leuk om te zien hoe een VEC schrijvers bij CX naar een hoger plan tilt.
Ik ben dan ook aangenaam verrast door deze VEC.

MZA (Mien zonder achternaam)

pally · 2 mei 2011 op 11:43

Ik ben het wel eens met de naamkritiek, Frans, maar vond het toch een verrassend stuk. Goed geschreven. VEC-niveau.
Ja, echt leuk, dat het schrijvers inderdaad meestal een treetje hoger tilt…

groet van pally

Frans · 2 mei 2011 op 15:48

Leuk dat jullie het verhaal kunnen waarderen, maar jammer dat jullie mijn andere bijdragen als minder ervaren. Zelf vond ik de bijvoorbeeld Bridgetserie en de detoxcolumns best aardig.

Ontwikkeling · 3 mei 2011 op 08:18

Verrassend stuk Frans! Heel anders dan de stukken die ik van je ken.
Goede keus, in alle opzichten 😀

WritersBlocq · 7 mei 2011 op 00:29

En dan denk ik: ‘het zal je auto maar zijn!’

Lekker geschreven wel, het heeft wel wat eigenaardigs en aardigs.

In elk geval vind ik het stukken beter dan de series!

Geef een antwoord