Ongezout belegen

Op nieuwjaarsdag kwam ik als een bejaarde dame mijn bed uit, in plaats van de flexibele vlotte veertiger die ik normaal gesproken ben. In een nacht tijd had mijn wervelkolom besloten, dat anderhalf jaar slapen op een astronautenmatras meer dan genoeg was geweest. Als een eersteklas monument strompelde ik naar de badkamer en besloot me niets van mijn stuitje aan te trekken. De geest is sterker dan het lijf, zo meende ik. Mijn leuke rokje en dito panty lagen klaar om aangetrokken te worden.

Halverwege het aantrekken van het tweede pantybeen ging het nog meer mis. Een scherpe pijn, komend vanuit het stuitbeen, gierde ongehinderd omhoog langs de wervelkolom omhoog om te blijven rusten in mijn nek. Ergens onderin de rug voelde en hoorde ik een flauwe knak en het was klaar. Plotseling had zich een bezemsteel in mijn rug geboord. Buigen ging niet meer.

Met een ibuprofen en een paracetamolletje ging het iets beter maar niet van harte. Het idee dat ik diezelfde nacht weer op dat NASA-matras terug moest, benauwde me. Een nieuw matras was gelukkig dankzij commercieel ingesteld Nederland gauw gevonden. Ook de matrassenboer is namelijk tegenwoordig op zondag open. Gewapend met een hard polyether matras kon ik in elk geval pijnvrij slapen.

In de dagen die erop volgden, bezocht ik trouw mijn manueel therapeut. Gezellig pratend over koetjes en kalfjes werd mijn ruggengraat naar rechts gekraakt, terug naar links geknakt en als toetje ook nog dubbelgevouwen. Na vier weken intensief knikken, knakken en lospeuteren zijn de draaihoutjes in mijn rug in soepelere conditie dan ooit. En toch voelt dat niet zo, aangezien mijn moeder van in de tachtig namelijk sneller uit haar stoel opstaat dan ik.

Bewegen zoals wandelen en licht huishoudelijk werk kan en mag. Dus stofzuig ik op de lightstand en swiffer ik me een ongeluk in plaats van met emmer en dweil. Hardlopen mag ook, uiteraard op tempo lentamente. Intussen sukkel ik per dag maar een beetje verder. Van mijn hobby’s schrijven en twitteren komt niet veel, aangezien ik niet zo lang en vaak achter elkaar achter de PC kan zitten. Even snel iets pakken, iets doen of wegzetten kan ik vergeten.

Voorlopig voel ik me als een belegen tulp, geknakt en met het hoofd naar beneden. Toch mag ik de hoop niet verliezen, aangezien ik zó een nieuwe carriere zou kunnen starten als fotomodel. Wanneer ik bij de fysio ben geweest pas ik namelijk uitermate goed tussen de wokkels in het zoutjesschap.