Al een poosje liep ze met het idee rond om toch maar weer eens hulp in te roepen. Er waren dingen in het verleden waar ze alleen maar een vaag gevoel over had en ze wilde eigenlijk wel eens om die vaagheid heen kijken. Op zich was de hulpverleningswereld niet vreemd voor haar. Ze had al heel wat –logen en –peuten de revue laten passeren. Niet dat ze er echt verder mee was gekomen. Als het te moeilijk werd stopte ze er weer mee. Maar toch wilde ze weten wat er was gebeurd toen ze nog klein was. Met name het zich altijd afgewezen voelen, waar kwam dat toch vandaan? Het beste was het om een soort van regressie-therapeut te zoeken. Die zou in haar verleden kunnen duiken en zo met haar terug in de tijd gaan en naar de kleine Anne zoeken. Maar ja, waar vond ze iemand die betrouwbaar was en waar het mee klikte. Want dat was van het grootste belang, dat het klikte. Haar ziel en zaligheid blootleggen voor iemand waar ze geen kant mee opkon dat werkte natuurlijk niet.

Na een aantal dagen vond Anne een vrouw die zich uitgaf voor Neo-hypnotherapeut. Ze had eerst gestudeerd voor psycholoog en toen ergens in België als aanvulling dat Neo-gebeuren. Het was iets alternatiefs en dat sprak de vrouw zeer aan als aanvulling op haar studie. Ze kwam in ieder geval heel aardig over en na het eerste intakegesprek besloot Anne om met Marja in zee te gaan. Er werd een afspraak gemaakt voor de volgende sessie en dan zouden ze eerst wat ontspanningsoefeningen doen. Nou, Anne zou het wel zien.

Na tien dagen was het zover. Ze belde aan en Marja deed open: “Loop maar gelijk door naar zolder.” Twee trappen moest ze op en daar ze geen trappen gewend was, was het een hele klim. Ze had zo’n raar stekend gevoel in haar rug. Net alsof ze geen adem meer kon halen. Ze ging zitten en langzaam ebde de pijn weg. Marja kwam binnen met twee kopjes en vroeg of ze thee wilde. Dat wilde Anne wel. Marja vroeg het één en ander over de afgelopen dagen aan Anne en stelde daarna voor om aan de ontspanningsoefeningen te beginnen. Marja stopte een bandje in een cassetterecorder en daaruit kwam een soort hoeloeboeloe muziek en begon rondjes te lopen door de ruimte. Zij zei tegen Anne haar gewoon te volgen, dit was goed voor het aarden. Enigszins gegeneerd volgde Anne haar en was heel blij dat niemand haar kon zien. Wat was dit nu weer en wat had dat met onder hypnose gaan dan wel met regressie ondergaan te maken. Maar typisch zoals Anne was volgde ze lijdzaam.

Het was natuurlijk de bedoeling van Marja om iets los te krijgen bij Anne maar dat ging zomaar niet. Al die jaren was het Anne gelukt om een façade op te houden en ook Marja was heus niet in staat om daar zomaar doorheen te breken. Na een aantal afspraken zei Marja dat ze Anne onder hypnose wilde brengen. Ze moest zich een plek in gedachten nemen waar Anne zich prettig en gelukkig kon voelen. Anna dacht daar even over na maar wist eigenlijk niets op te noemen. “Waar was ze nou echt helemaal veilig en gelukkig” dacht ze, ze kon zich niets bedenken. Toen hielp Marja Anne maar…..

“Stel voor dat je op een verlaten strand zou zitten met een paar rotspartijen die wat uitstaken en daar lagen wat grote stenen onder en daar zou je dan op gaan zitten. Een veilige plek want van achteren kan niemand je naderen en naar links en rechts heb je alle zicht. Verder heb je het uitzicht op een mooie aanrollende zee.

Anne deed haar ogen dicht en probeerde zich de situatie voor te stellen die Marja met haar zachte vriendelijke stem voorschilderde. Langzaam begon ze het rollen van de golven waar te nemen en keek naar links en naar rechts uit over het strand. Ze hoorde een zachte regen tegen de rotsen vallen.

Links in de verte zag ze een klein meisje aankomen. Terwijl de stem van Marja zacht verderging probeerde Anne zich te richten op het meisje. Toen het kind naderbij kwam herkende Anne het kleine meisje als het kind dat heel diep van binnen verstopt zat in de Anne van nu. Met een gevoel van weemoed en erbarmen keek Anne naar het kind. Er kwam een gewaarwording van een groot verdriet over haar. Ze begon te huilen. Dit wilde ze niet, ze wilde dit kind helemaal niet zien. Het was veel te confronterend. Weg met dat kind huilde het in Anne. Marja liet Anne weer zachtjes terugkomen naar de situatie in de ruimte op zolder die als therapieplek was ingericht. De regen was nu ook te verklaren want op het schuine tuimelruim regende het zacht.

Marja vroeg waarom Anne moest huilen. Anne realiseerde zich dat dit kwam omdat het gevoel van afwijzen zo sterk in haar aanwezig was geweest, haar hele leven al. En het ergste van alles was dat ze gemerkt had dat ook de Anne van nu het kleine meisje dat Anne heette, afwees. Dat had echt een diepgeworteld gevoel van eenzaamheid gegeven.

De tijd was om, er werd een afspraak gemaakt voor een volgende sessie. Terwijl Anne de trap afliep kwam de gedachte bij haar op: “Ze zou nog wel zien of ze de volgende sessie door zou laten gaan. Dit kwam allemaal wel heel erg dichtbij…..”

Categorieën: Verhalen

12 reacties

DreamOn · 24 februari 2007 op 17:58

Zo MarieAnne, is me dat even een binnenkomer! Welkom op columnx en wat een geweldige column.
Ik denk niet dat dit de eerste column is van jouw hand…
Prachtig, petje af! 😀

arta · 24 februari 2007 op 18:08

Absoluut goed geschreven!
Mijn enige puntje is dat er veel onnodige details in staan die je verhaal wat ontkrachten.
Moeilijk onderwerp voor een eerste column! Knap!
😀

WritersBlocq · 24 februari 2007 op 18:13

Ja Marie, zodra je over therapieën gaat schrijven is kort en bondig lastig he, weet ik uit ervaring 😡 😉
Goed geschreven debuut, welkom hier!

Mup · 24 februari 2007 op 20:19

Wat minder details, zoals bijv. de studie en de aanvulling in Belgie, hadden achterwege gelaten kunnen worden, ben wel gepakt door je stuk, en kijk nieuwesgierig uit naar de eventuele volgende sessie, welkom op cx,

Groet Mup.

pally · 24 februari 2007 op 21:17

Nog wat bondiger zou zeker kunnen , niet alle details zijn van belang en interessant voor de lezer.
Nog een beetje indikken en dan is het uitstekend!

groet van Pally

Trukie · 24 februari 2007 op 22:04

Ik heb het meer gelezen als een verslag van een ervaring met een therapeute. Als verslag vind ik hem prima.

Dees · 25 februari 2007 op 11:49

Ik houd wel van cirkelstukjes. Mooi rond. Ook de lengte vind ik niet zo’n ramp, je kunt zien dat je er een zorgvuldig stukje van hebt willen maken. Wel mis ik een snufje peper, of humor, of kaneel, een beetje meer bite en iets onverwachts. Maar absoluut goed geschreven.

Li · 25 februari 2007 op 14:16

Beslist goed geschreven maar het kabbelt en kabbelt maar voort. Ik wacht op voelbare voor- en tegenwind.

Li

KingArthur · 26 februari 2007 op 09:33

Mooi geschreven. Ik heb het idee dat ik je na 1 stuk al erg goed ken.

MarieAnne · 9 maart 2007 op 12:34

Allemaal bedankt voor jullie reacties en soms opbouwende kritiek. Ik had nog helemaal niet gezien dat mijn verhaal (geen column) geplaatst was en dat er reacties waren.

Dus mijn reactie een beetje laat maar toch….

MarieAnne

MarieAnne · 9 maart 2007 op 12:36

Dank je hartelijk DreamOn. Nog even een nabericht op mijn vorige reactie. Daar ik niet gezien had dat dit verhaal wel geplaatst was heb ik het vandaag weer ingestuurd. Heb een pm gestuurd dat het niet geplaatst moet worden. Als het toch gebeurd: sorry, als niet geplaatst beschouwen!!
:oeps:

MarieAnne

Li · 15 maart 2007 op 13:06

Je hebt het al uitgelegd. Dus mijn reactie doet er niet meer toe.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder