Lou Reed klinkt krakerig als een oude grammofoon door de speakers van de stationshal. Het geluid vult de ruimte op zulke wijze dat ik in slow-motion dans en ritmisch laveer tussen de reizigers die gehinderd door tijd, hun doel moeten halen. Mijn enige bestemming is het onderweg zijn, niet belemmerd door tijd of ruimte. Mijn ‘sculpture imaginaire’ schakelt naar een zwart-wit beeld,
en Lou Reed gaat twee volumetandjes hoger als mijn dansen tot een trance lijkt te veranderen en ik in mijn ooghoek een groep skinheads zie opdoemen.
In vertraagd tempo klapt de reizende menigte in haar handen als een metronoom die steeds een sneller ritme aangeeft.

Een van de ongenode gasten steekt vuurwerk af op de roltrap richting stationshal. Een ouder echtpaar dat twee treden hoger staat schrikt. Zo zeer dat de bejaarde vrouw haar evenwicht moet hervinden.

De menigte klapt als een staande ovatie die niet lijkt te eindigen en Lou Reed zingt zijn ‘Perfect Day’. Op de cadans van het opzwepende applaus loop ik naar de skinhead, en trek mijn mes.
De bloedgleuf van mijn stiletto heb ik wat uitgehold, zodat ik zeker weet dat er voldoende bloed verloren zal gaan. Ik mik op zijn oog, langzaam en in volledige rust. Zijn iris is zacht en veert licht mee.
Als bij het prikken met een botte vork in een onrijpe tomaat druk ik zijn oogbal kapot.

Wat oogvocht springt mij enthousiast tegemoet en nadat ik met het puntje van mijn tong de licht bittere smaak heb geproefd, veeg ik het van mijn lippen. De jongen kermt.

De gedachte of deze ‘symfonie van pijn’ mij beter in de oren klinkt als het “[i]you just keep me hanging on[/i]” uit de mond van Reed, is overbodig. Het is de ultieme samensmelting van twee prachtige muziekstijlen die mijn euforie te boven gaan.

De fluit van de conducteur die de vertrekkende trein aankondigt, lijkt het eindsignaal van de eerste ronde te zijn. Voortijdig de lange haal op de fluit van de conducteur, weet ik de as van mijn sigaret nog warm te blazen en die vervolgens te laten doven met een sissend geluid in de gapende wond van dat wat ooit een oog was.
Een oog zonder toekomst met een troebele blik de maatschappij in.

Want in het land der blinden mag Eenoog wel koning zijn, diepte zien blijkt toch moeilijk voor deze ‘mannen’.

Laat mij maar de blinde zijn die zijn ogen niet hoeft te sluiten voor deze ware ‘outcasts of society’. Want biedt mijn blindheid niet mij als voordeel dat ik zulke fantasieën mag hebben en deze mogen leven in mijn binnenste? Dat ik deze aan u mag vertellen, en dat ik de vrijheid heb ze op schrift te stellen of te verfilmen?
En dat ik ze niet hoef uit te voeren bij gebrek aan inzicht?


6 reacties

Mosje · 8 december 2004 op 14:21

Erg mooie column Martijn, en ik geloof dat het wel de kern raakt van wat zich de afgelopen tijd heeft afgespeeld.
Samen met jou en heel veel anderen, ben ik altijd een groot voorstander geweest van vrijheid van denken.
Ik geloof dat die vrijheid zo ongeveer het enige is dat het leven waard maakt om geleefd te worden. Is het niet de vrijheid van denken die mensen, van hun fysieke vrijheid ontdaan, in leven houdt?
Als de vrijheid van denken niet meer zou bestaan of niet meer zou mogen bestaan, dan kan het menselijk leven wat mij betreft ophouden te bestaan.
De vrijheid van denken is onlosmakelijk verbonden met de vrijheid van het uiten van gedachten. De toeschouwer, of lezer, of luisteraar, heeft inzicht nodig om met die geuitte gedachten om te gaan. En dat inzicht ontbreekt bij sommigen. Helaas.
Waardoor wij nu voor het duivelse dilemma staan om onze gedachten te uiten, of het maar even niet te doen, of afgezwakt, of politiek correct.
Ik moet je eerlijk bekennen, beste Martijn, dat ik in dit dilemma nog geen duidelijke keuze heb gemaakt. Jij wel, zo meen ik op te maken uit je column. En dat waardeer ik zeer.

sally · 8 december 2004 op 16:39

Maar goed ook dat we niet al onze haatdragende gedachten uitvoeren.
En maar goed ook dat niet iedereen zin heeft ze alleen maar op papier te zetten.
Maar dat het moet kunnen, ben ik met je eens.
Interessant uitgevoerde column.
Weet even niet hoe ik het anders moet formuleren.
groet
Sally

Wright · 8 december 2004 op 16:54

Wat een huiveringwekkende, surrealistische, goed geschreven column!
Vooal het begin, zucht….

Mup · 8 december 2004 op 22:02

[quote]Want biedt mijn blindheid niet mij als voordeel dat ik zulke fantasieën mag hebben en deze mogen leven in mijn binnenste? Dat ik deze aan u mag vertellen, en dat ik de vrijheid heb ze op schrift te stellen of te verfilmen? [/quote]

Je stelt me voor een dilemma. Want het zou moeten kunnen, jij kan het. En toch bekruipt me dan weer het gevoel dat voorzichtigheid geboden moet zijn. Niet uit angst voor wat de denker die op schrift of film zijn gedachten zet zou kunnen overkomen, maar voor wat een (een)ogige ziener daarin leest of ziet. Zoals b.v. een voorbeeld,

Groet Mup.

Ma3anne · 9 december 2004 op 09:00

Bizarre fantasie over de werkelijkheid. Mooi beschreven.

Wanneer komt je boek?

viking · 9 december 2004 op 21:55

Ik zie een zeer zwarte (s)trip!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder