Honds

Het begon harder te regenen. Ik besloot een kortere weg naar huis te nemen. Ik verliet de gracht met zijn luidruchtige kroegen en dook een smalle steeg in. Meteen werd ik in een vreemde schemering ondergedompeld, het wervelende kleurrijke grachtenleven viel plotsklaps weg. Ik liep met stevige stappen door de kille nacht. Echo’s weerklonken tegen de vochtige klinkerweg en de kale bakstenen muren die de steeg in een beklemmende greep hielden. Het stonk naar menselijke urine. Het uiteinde van de steeg was een mysterieuze lichtgevende nevel.

Wintermuts

Als oer-Hollandse wintermuts had ik eigenlijk de politiek partij HWO willen oprichten. Een serieuze landelijke politieke partij met een flinke kandidatenlijst. Maar dat bleek achteraf een heel gedoe.

Gestrenge Donner (brief 2)

A., 1 februari 2003
Gestrenge Donner,

Hoe kom je er toch mee weg? Eerst ga je je een weekend lang inlezen terwijl iedereen weet wat er moet gebeuren en daarna zit je een week ellenlang koffie te drinken met Jut en Jul en vervolgens heb je wéér een weekend nodig om een conceptverslag te schrijven.

Waar gaan we naar toe? Voorlopig nergens!

“Houston we have a problem” Nou ja eigenlijk hebben we er wel wat meer.
Zaterdag 1 februari eist weer een extra bladzijde in de geschiedenisboeken op. We hadden al de watersnoodramp (1953), het oprichten van de graafschap (1954) en Hilversum 1 gaat in 1980 uitzenden in Flevoland. Maar nu heeft ook de wereldgeschiedenis iets om over te schrijven (nee ik ben niet de wereldgeschiedenis maar ik schrijf er wel over).

Het rollen van de donder (wasstraat deel 6)

Even was ik in de waan dat alles goed kwam. Dat de verschrikkingen definitief voorbij waren. Wat een onschuldig avontuurtje had moeten zijn is in korte tijd veranderd in een nachtmerrie. Maar mijn belagers zijn weggejaagd en de mysterieuze vrouw waarvan ik niet eens de naam ken is uit mijn leven verdwenen. Ik lig languit op de bank, een pluizige deken tot boven mijn borst getrokken, een bundel stevig verpakt ijs tegen de zere plek in mijn kruis, een koud washandje tegen mijn pijnlijke lip. Nettie glimt van top tot teen en verwent mij met koffie, koeken en liefdevolle aandacht. Ondertussen mompelt ze steeds dingen als ‘mijn held’ en ‘stoere bink’ en vertelt ze vol enthousiasme haar verhaal aan iedereen die opbelt of aanbelt. En dat zijn er vanavond nogal wat. Ik ben een lokale beroemdheid geworden.

Specialist

De parlementaire democratie wordt in de Westerse wereld in het algemeen gezien als de beste bestuursvorm die een land kan hebben. Immers de besluiten worden genomen bij een meerderheid die representatief dient te zijn voor de samenleving van dat land.

licht aan het eind van de tunnel

Graag schenk ik u voordat ik ook deze site weer ga verlaten nog wat licht aan het einde van de tunnel. Het is zo bijzonder sneu om de lezers in het donker achter te laten namelijk.
Waarom hebben Pakistan en Israël wel een vrouwelijke premier gehad en Nederland nog altijd niet ? Terwijl het emancipatiegeloof hier toch altijd zeer veel met de mond beleden is ?

Politiek het Bos ingestuurd

Met veel bombarie luidde de LPF een tijdje voor de vorige verkiezingen de “Nieuwe Politiek” in. Men wilde af van de ‘stijve, regenteske mentaliteit van het Haagse’, af van ‘dat eeuwige Haagse gewauwel’. Er moest weer open gediscussieerd worden om de inhoud en er zou meer naar de bevolking geluisterd worden. Stijf was het de afgelopen maanden zeker niet. Gewauwel was er des te meer. Inhoud des te minder. Heeft het failliet van de Nieuwe Politiek zich reeds aangekondigd, of heeft zij nooit zoveel voorgesteld?

Mad for it!!

“Are you Madferret?? Yeah.., we are!!”
De zin waarmee Liam Gallagher in de jaren 90 zijn Oasis concerten opende. Niemand zal hem meer kennen als de frontman van Oasis, maar als een op hol geslagen artiest die ruzie had in München en daarbij 2 tanden verloor.

Over monsters en zwijnen

Vorig jaar was ik met mijn dochter van negen in concentratiepark Landall Greenparks.
Dat red ik wel voor een lang weekendje, dacht ik nog. Mijn dochter won toen tijdens een kinderbingo een tweede lang weekend in dat park.
Persoonlijk vind ik zo’n weekend meer lijken op een taakstraf, maar je moet iets over hebben voor je voortbrengselen.