Palais du beton

Koken is een wandelevenement geworden. Ik heb zoveel ruimte gekregen, dat ik een solo quickstep kan uitvoeren op de muziek van Billie Holiday. Ook zij is mee terugverhuisd vanuit de schuur en begeleidt mijn feestelijk kookfestijn. Nadat we met het Sinterklaasweekend mijn moeder hebben terugverhuisd naar binnen, besloten we de stap te nemen en zelf ook weer binnen te gaan wonen. Het werd wat lastig met heen en weer huppelen naar de schuur om een boterham te smeren, dus de spullen uit de koelkast verhuisden mee naar binnen. Als werkblad hebben we nu tijdelijk balkjes gemonteerd met underlaymentplaten erop en dat gaat best. Water halen doen we bij mijn moeder, de nieuwe oude buurvrouw. En zo kamperen we nog steeds, maar nu tenminste wel binnen.

Niet alles heeft nog een plekje en ook al heb ik nog geen water, het fornuis snort heerlijk en de oven werkt. Het komt goed met die kalkoen, ik weet het zeker. Ik zou willen benoemen wat ik nu het meest fantastisch vind aan mijn nieuwe huis maar dat gaat niet. Het gaat doodeenvoudig niet, doordat ik alles buitengewoon prachtig vind. Boven verwachting en mooier dan ik had gedroomd. Terwijl ik dit stukje schrijf, zit ik op mijn nieuwe plek aan de oude keukentafel. Het is de meest perfecte plek van het huis want ik zit heel centraal en vanaf hier kan ik alle hoeken van onze kamer bewonderen.

Eerst natuurlijk het plafond, waarin de vloerbalken weer tevoorschijn zijn gekomen. Met het originele plafond is de ruimte ook een stuk groter en lichter gworden. De bovenlichten van de ramen gaan niet meer verloren achter een stuk verlaagd plafond. Ondanks wat vloek- en scheldwerk mijnerzijds tijdens het schilderen is het verfwerk aardig strak opgedroogd. Stiekem ben ik zo trots als een oude aap met drie .. u weet wel.

Dan is er de meterkast. Niet zo maar eentje want de onze loopt maar liefst vanaf de vloer tot het plafond. Verder nog, vanbinnen loopt nog een stukje hoger door, namelijk tot de verdiepingsvloer. Ze is zo wit en slank geworden. En de meterkastdeur draait eindelijk de goede kant op. Handig voor als de meteropnemer komt. Kortom, ze is niet meer zomaar een kast, ze is een juweel geworden. Een ouderwets koperen handvat maakt het plaatje compleet.

Ik kijk naar de schuifdeur, die onze kamer met de hal verbindt. Al zeg ik het zelf, ik blijf het een wereldplan vinden, die schuifdeur. Twee vliegen in een klap. Wij kunnen voortaan ook bij de voordeur zonder dat er ruimte verloren gaat. Door de deur simpelweg in de tussenmuur te laten wegvallen, hebben we geen last van een draaideur die ten koste gaat van de woonruimte.

De trap is prachtig gemetamorfoseerd. Van olijfgroen potseirlijke sta-in-de-weg is ze getransformeerd tot een jonge witte bruid. Eigenlijk ontbreekt alleen de sluier nog. Ze is chique wit, met zwarte stootrubbertjes, ter bescherming van de verf. Het heeft wat lagen verf, bloed zweet en tranen gekost, maar ze is werkelijk als nieuw geworden.

Dan hebben we nog een fantastische kastenwand, die door slim denkwerk, óók in de tussenmuur wegvalt. Vijf witte kasten, met daarin de apparatuur verwerkt en eindelijk een apothekerskast. Voortaan kan ik altijd zien wat ik aan gruttersgoed nog in huis heb. Mooist van alles: ik kan overal bij.

Het voelt luxe, om niet meer heen-en-weer te hoeven hobbelen tussen schuur en huis om een boterham te smeren. Nog fijner is het om niet meer in de schuur te vertoeven, al was het ook vaak heel gezellig. No place like home. Een waarheid als een koe. Zonder echte verblijfplaats heb ik me bij slecht weer vaak een zwerver gevoeld. En de zomer van 2011 kunnen we niet bepaald stralend noemen.

Het is heerlijk om niet meer te hoeven nadenken over welke helft van de vloer kan worden belopen en welke trap we moeten gebruiken. Alle deuren kunnen weer open. Het is bijna exclusief om weer gebruik te kunnen maken van een toilet beneden. In de betonperiode, maar ook in de periode van vloer verven en egaline storten, was de WC beneden regelmatig tot verboden gebied verklaard. Sterker nog, het porselein stond tot driemaal toe werkloos buiten op het terras geparkeerd.

Het gevoel van ’s morgens vroeg op blote voeten door het huis te lopen zonder koude voeten te krijgen, is onbeschrijflijk. Het voelt trouwens hoe dan ook groots om zelfs maar rond te kunnen lopen zonder me te stoten aan een scheef geparkeerde tafelpoot of een te krap geplaatste stoel. Een maaltijd eten aan een echte tafel smikkelt zoveel fijner weg dan een “bordje schoot” met de televisie spelend op de achtergrond.

Mijn oude schatten, oma’s kastjes, zijn weer in huis teruggekeerd. Zeven maanden hebben ze tijdelijk asiel gekregen in de schuur van de buren. Nagenoeg zonder krasje, plek of schimmel zijn ze de drempel overgedragen. Natuurlijk heb ik mijn antieke vriendinnen direct gepoetst en liefdevol in de was gezet.

Wanneer ik niet hoef te werken, slaap ik tegenwoordig een rondje uit op de bank. Ze is Koninklijk oranje en voor het eerst in mijn leven komen mijn voeten op de grond, wanneer ik mijn rug in het heerlijk comfortabele zachte foam parkeer. Het rusten gaan me goed af, wanneer ik het afwissel met het inruimen van de kasten. Niet in het minst, doordat de hondjes het eigenlijk binnen ook wel heel gezellig vinden en natuurlijk helemaal wanneer het vrouwtje ontspannen op de bank hangt.

Het mag ook wel. Hoewel er nog veel moet gebeuren, parkeer ik mezelf even in de “vrij” stand. Binnenkort, wanneer de douches aan de beurt zijn en de bijkeuken verder moet worden afgebouwd, zet ik mezelf wel weer een versnelling hoger. Nu even niet. Eerst genieten van de tweede ronde van mijn huis.