Ik vond het tijd voor een partner. Je weet wel: een lief vriendje, knuffelbeer voor ’s avonds op de bank. Iemand die me de volgende ochtend een ontbijtje op bed brengt. Diegene die mijn houten hart in vuur en vlam zet, en het ijskonijn in mij kan laten smelten. Type rots in branding. Zo eentje met ogen als een warme zomernacht. Ridder in bezit van wit paard, op zoek naar een jonkvrouw om te beschermen en zijn lange leven niet meer los te laten. En dan nog het liefst een combinatie hiervan. Veeleisend? Nee toch? Omdat resultaten in het verleden geen garantie bleken te bieden voor de toekomst, besloot ik het deze keer eens anders aan te pakken. Ik begaf me naar een -voor mij- onontgonnen gebied. Een habitat waar ik veel over gehoord had, maar waar ik nog nooit was gaan kijken. En na mijn drempelvrees overwonnen te hebben, in het kader van: de middelen zijn er, waarom zou je er geen gebruik van maken, duurde het niet lang voor de wereld van het internetdaten aan mijn voeten lag. Soms moet je het lot een handje helpen, toch?

Al snel diende het eerste probleem zich aan. Bij het invullen van mijn “profiel” werd ik overvallen door een ongekend hardnekkige vorm van black out. Want wát moest ik invullen om me te onderscheiden van alle andere types die vastbesloten waren hun lover te vinden in deze vreemde digitale wirwar van tekst, foto’s en openlijk geflirt via je beeldscherm? Ik had werkelijk geen idee. Eerst maar eens kijken wat mijn concurrentes allemaal te vertellen hadden.

Het bleek toch niet zo moeilijk te zijn als ik aanvankelijk dacht. Zo´n 95% van mijn potentiële concurrentes achtte zichzelf een “spontane meid”, hield van “stappen-maar-ook-gezellig-op-de-bank-een-filmpje-kijken”, en “lekker gek doen”. Hele boodschappenlijsten met eigenschappen werden vervolgens het net op gestuurd om de tegenpartij te laten bepalen of ze aan alle eisen voldeden: twee ons sportiviteit, een brok spontaniteit en minstens 3 kilo intellect… Anders nog iets? Het gros van het manvolk dat zichzelf probeerde aan te prijzen via diezelfde site bleek overigens niet veel origineler, en zocht precies wat de vrouwen aanboden. Lekker gek. Daar ben je toch mooi klaar mee. Als heel het leven nou zo simpel was, dan was het shoppen op datingsites bijkans overbodig. Blijft alleen die 5 % nog over die zich niet in het keurslijf van standaard wil wurmen. Ik wist inmiddels dus wat er niet in moest.

Goed. Profiel aangemaakt, foto’tje erbij en heel de rotzooi online. Tijd om achterover te leunen en te wachten tot mijn inbox volstroomt met reacties van allerlei leuke kerels! Ik nam het heel serieus, moet je weten. Bij elke mail-alert wist ik niet hoe snel ik me naar de site moest begeven om te kijken welke mooie man zich nu weer aan mijn voeten wierp. Die mailbox kwam inderdaad vol. Maar na vier jongens zonder verblijfsvergunning die zelfs de Engelse taal amper machtig waren, een stel kerels met dubieuze bedoelingen, aardig wat figuren wiens teksten schier onleesbaar waren door alle schrijf- en spelfouten en een 56-jarige vent met drie kinderen en een baard, besloot ik dat het tijd was om ook zelf eens rond te gaan kijken.

Een aantal heren wist zich door mijn zelf ontworpen spamfilter heen te loodsen. Op zich al een hele prestatie. En na het obligate mailcontact, met eventueel wat chatten als bonus, kan je dan aan het volgende hoofdstuk beginnen: hetgeen waar het éigenlijk allemaal om draait. Je hebt samen de lokatie uitgezocht, de tijd afgesproken, en voor de zekerheid het hoofdstuk op de site met tips over dating-in-het-echt nog eens doorgelezen… Je zou toch denken dat je op alles voorbereid bent.

Bibberend en stijf van de zenuwen stapte ik, meerdere malen nu, in de trein. Met het nieuwsbericht over de man die van z’n vrijheid beroofd, vastgebonden en afgeperst werd bij het “ontmoeten” van zijn internetgeliefde nog vers in het achterhoofd, hoopte ik dat ik kon vertrouwen op mijn eigen gezonde verstand, en ging ik er vanuit dat degene die ik online had gesproken ook daadwerkelijk op de ontmoetingsplek zou staan. Maar wat als ie niet zou komen opdagen? Wat als ie dat wel zou doen, maar mijn verwachtingen zouden te hooggespannen zijn? Of nog veel erger: zíjn verwachtingen? Stel dat je binnen een kwartier uitgeluld bent, wat dan? Hoe leuk iemand ook kan lijken, verpakt in lettertjes op je beeldscherm, het is natuurlijk altijd maar afwachten of het in het echt ook klikt.

Het viel mee. Geen ontvoeringen of dat soort praktijken. Mijn spamfilter bleek prima te werken. Stuk voor stuk aardige jongens passeerden de revue. Aardige jongens inderdaad. Geen prinsen, geen witte paarden. En dat geeft ook niet. Mijn uiterste houdbaarheidsdatum is tenslotte nog lang niet in zicht, en als je er van uit gaat dat je niet meteen hoeft te trouwen na die eerste date, kan je er altijd iets gezelligs van maken. Volgende keer beter! Slechts één keer had de filter het mis, goed mis. Gelukkig was het wederzijds, en hebben we er vroegtijdig een eind aan gemaakt.

Na verloop van tijd vond ik dat ik mezelf wel kon uitroepen tot expert op het gebied van internetdaten. Ik had inmiddels zo veel ervaring! Eindelijk ergens écht goed in… Maar zoals het bij mij altijd lijkt te gaan, kreeg ik geen tijd om te profiteren van deze nieuw-verworven expertise.

Want wederom bevond ik me op het station, bij het meetingpoint. Ik was niet zenuwachtig meer, dat was er inmiddels wel vanaf. Tot het moment dat iemand me aansprak. Visioenen van witte paarden schoten over mijn netvlies, terwijl ik duidelijk het geluid van opspattende golven tegen een muur van rotsen dacht te horen. Het licht leek te dimmen en de temperatuur steeg; een stel krekels erbij en je had een warme zomernacht gehad.

Het was me al snel duidelijk. Ik denk dat ik deze maar hou.

Categorieën: Liefde

Boheme

Ik doe ook maar wat.

16 reacties

arta · 21 augustus 2007 op 07:38

Leuke woordspelingen, leuk onderwerp!
Kortom: goed en vermakelijk geschreven!
🙂

lagarto · 21 augustus 2007 op 07:40

Prachtig Boheme en,
leuk om te lezen, omdat ik een poosje geleden ook een schrijfsel over dit onderwerp had (maar dan anders). Deze van jouw is met veel meer gevoel geschreven

SIMBA · 21 augustus 2007 op 08:18

Leuk stukje, met plezier gelezen.

pally · 21 augustus 2007 op 09:47

Ha Boheme,
Hoewel ik me in het eerste stukje wel een beetje met cliché’s om de oren geslagen voelde, begon ik al lezende steeds meer plezier in je column te krijgen.
Vooral dat einde met die natuurverschijnselen in het station, Leuk!

groet van Pally

Ma3anne · 21 augustus 2007 op 10:05

Je schrijft goed, maar voor een column met veel te veel omhaal van woorden. Bijna 6000 lettertekens!
Je wist mijn aandacht niet tot het eind vast te houden, helaas.
Maar potentieel heb je beslist. Ik daag je uit tot een column van 500 woorden. Nou, oke, maak er 600 van.
😉

dj_Eddy · 21 augustus 2007 op 11:24

Je hebt een erg leuke schrijfstijl, maar de column is idd wat aan de lange kant. Grappig om iets te lezen over internetdaten, iets wat bijzonder ver van me afstaat.

Siebe · 21 augustus 2007 op 11:42

Net als anderen erg veel plezier beleefd aan hoe toegankelijk dit (weer) geschreven is. Ook deel ik de kritieken en kritiekjes. Ma3 heeft de lettertekens geteld, ik de woorden: 980 maar liefst! Hoewel er geen echt vaste richtlijnen voor columns zijn, is dit toch zeker aan de hoge kant. Hou als richtlijn het aantal van 350 tot 650 woorden aan, met enige marge naar boven of naar beneden als dat eens een keertje zo uitkomt. De opbouw zit goed in elkaar, de woordwinst zit dus tussen kop en staart. Het is niet eenvoudig weet ik uit ervaring maar soms kunnen zelfs hele alinea’s geschrapt worden. In dit geval hadden jouw alinea 3 en 4 misschien verkort en samengevoegd kunnen worden. Maar dit slechts ter illustratie, als voorbeeld.

Overigens herken ik je verhaal totaal van A tot N. Op soortgelijke wijze heb ik iemand ontmoet met wie ik vorig jaar uiteindelijk getrouwd ben… Wie weet lezen we jouw N tot en met Z nog eens.

Gr.
S.

WritersBlocq · 21 augustus 2007 op 17:31

Het is de 1e keer dat ik je lees, maar niet de laatste. Je schrijft leuk, en (bijna) foutloos, een kniesoor als mijn persoontje valt over ‘lokatie’ met een ‘k’;-)

Je verhaal is vlot geschreven maar de lengte in dit geval niet storend. Korter had het misschien ‘opdreunerig’ geweest, nu leidde je voor mij goed in. Wel wil ik je graag een keer gevat en diep lezen in ca. 500 woorden (de 650 van S hierboven vind ik al veel, normaal gesproken).

Veel plezier met je nieuwe lover, ik heb er zelf liever geen dan dat ik het net op ga, maar dat is mijn persoonlijke mening. Niets mis mee, go go!
Ciao, Pau

Boheme · 21 augustus 2007 op 22:17

Bedankt voor alle leuke en opbouwende reacties!

Dat ie lang is, vond ik zelf ook. Ik kwam er alleen niet echt uit wat ik moest doen om m in te korten… (Lang van stof? Veel te vertellen? 😉 ) Verder zat ik af en toe nogal te schipperen met wanneer ik nou de verleden en wanneer de tegenwoordige tijd te gebruiken.

Siebe · 21 augustus 2007 op 22:48

@WB: (350+650)/2=500

😉

WritersBlocq · 22 augustus 2007 op 00:26

@ S:
Kwantitatief ja, maar kwalitatief… :eh:

Siebe · 22 augustus 2007 op 02:10

@WB: Ik denk niet dat er een correlatie bestaat tussen kwantiteit en kwaliteit zoals je die min of meer suggereert. Met andere woorden: kwaliteit is niet perse afhankelijk van kwantiteit. Anderzijds kan kwantiteit iets als kwaliteit wel degelijk nadelig beïnvloeden en dat is denk ik wat je eigenlijk bedoelt. Dat is ook wat Boheme nu en ik eerder al zo vaak via de commentaren mee heb gekregen. Je hoort hier (vrijwel) nooit iemand zeggen dat een column te kort was, het omgekeerde hoor je juist des te vaker. Rest ‘het wezen’ van de column waarin ik vanzelfsprekend meega: het mag puntig, uitgesproken, bondig, ja zelfs rücksichtsloss. Vaak is dat inderdaad ook beter denk ik. Maar het móet niet natuurlijk. Daarom, ik houd het op het midden en dat is niet per ongeluk. De eventueel dan nog resterende afstand tussen ons zal een kwestie van smaak zijn. Ook al zo’n ongrijpbaar iets.

Gr.
S

klapdoos · 22 augustus 2007 op 12:03

Ik heb niets geteld, ik kwam om te lezen, heb dat met genoegen gedaan, en daar gaat het om. De kritieken daar heb je in ieder geval wel iets aan. Maar in ieder geval succes met je volgende verhaal, moet kunnen kloppen tellerig of niet..
groet van leny

DreamOn · 22 augustus 2007 op 18:07

Leuke column!

[quote]Het was me al snel duidelijk. Ik denk dat ik deze maar hou.[/quote]

Gefeliciteerd! 😀

Groetjes van DO.

Mup · 23 augustus 2007 op 15:21

Er is bij mij i.i.g. een heleboel nieuwsgierigheid gewekt, vooral naar hoe je profiel eruit is kome te zien, en wie heb je nu gehouden, de prins of het zelfgemaakte spamfilter:-)

Leuke column waarin je humor en je zelfspot me erg aanspreken.

Mijn klein kritiekpuntje, maar die is heel persoonlijk, ik vind columns die met ik beginnen een beetje storend.

JLP · 23 augustus 2007 op 22:24

Leuke tekst, aantrekkelijke titel.Een stukje chatdialoog had niet misstaan, maar leuk experiment.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder