Tempestmeisje

Toen ik haar weer tegenkwam, die winderige herfstmiddag bij het station, zag ik meteen dat er niks veranderd was. Desondanks straalde ze toen ze me zag, net als toen. Haar lange golvende haar zat, met behulp van wax en gel, weer in een slordige knot weggestopt. Nog steeds het fysiek Lees meer…

Antwoord

Het is prachtig hoe jij stil bent. De jonge ober heeft net onze bestelling opgenomen en staat nu, met zijn rug naar ons toe, nog wat op een briefje te schrijven. Even daarvoor vroeg ik je iets – eigenlijk niet eens iets bijzonders, dacht ik. Je denkt na. Ik voel Lees meer…

Blijf

Wat doe je hier? Je hoort hier niet te zijn. Kijk je gaan. Nonchalant fluitend en met je handen in je zakken. Alsof je hier al jaren rondloopt. Je weet dat dat niet zo is. Tuurlijk, we kennen elkaar. Maar sinds vorige week weet ik pas wie je bent. En Lees meer…

De Illusioniste

Ze kan iets wat niemand anders kan.

Zij is de enige die er in slaagt om geruisloos naar binnen te komen door de klapdeuren van ons restaurant, die bij iedere andere passant klagen als een chique schroothoop met een chronische oliedorst. Ik draai me om, en ze zit er weer. Weggedoken in haar boek, in haar hoekje aan de bartafel. Ineens. Zonder waarschuwing.

19.57

En zo bevond ik me, op een doordeweekse dag midden in de Ramadan, ineens op een authentieke Turkse iftar. In een tot moskee omgetoverd oud-HBS gebouw, compleet met aanbouwminaret, in een wijk in het zuiden van de Maasstad. Vroeg was ik. En hoewel ik niet geloof in een god, in welke hoedanigheid dan ook, en ook niet aan vasten doe, werd ik hartelijk ontvangen in de ontvangstruimte van de moskee.

Over zeven zeeën en de horizon

Ik heb me mijn leven wel eens voorgesteld als een zeilbootje op een kalme open zee. Dobberend. Onopvallend en onbeduidend klein tussen de plezierjachten, cruise-, vracht-, en piratenschepen. Ik weet vanwaar ik ben uitgevaren, maar staar blind in de open vlakte die voor me ligt. Plaatselijke mist ontneemt mij het zicht op de haven achter mij, zodat het moeilijk is deze te zien en terug te varen. Ik realiseer mij ook dat die haven, hoe veilig ook, niet de weg is die ik zal moeten gaan, en dat ik vooruit moet kijken.

Partnerjacht

Ik vond het tijd voor een partner. Je weet wel: een lief vriendje, knuffelbeer voor ’s avonds op de bank. Iemand die me de volgende ochtend een ontbijtje op bed brengt. Diegene die mijn houten hart in vuur en vlam zet, en het ijskonijn in mij kan laten smelten. Type rots in branding. Zo eentje met ogen als een warme zomernacht. Ridder in bezit van wit paard, op zoek naar een jonkvrouw om te beschermen en zijn lange leven niet meer los te laten. En dan nog het liefst een combinatie hiervan. Veeleisend? Nee toch?

Vakantieavond

Voor de eerste keer sinds ik er werk, hoop ik dat er vanavond geen mensen komen eten.
Een onverwachte en zeldzame vrije avond, en de zon schijnt! Ik gooi snel mijn fiets neer en ren naar boven om me te ontdoen van de verplichte spijkerbroek, zwarte schoenen en een zwart bloesje; deze maken plaats voor een rokje en een hemdje. Als ik mazzel heb kan ik nog twee uurtjes lekker in de tuin zitten! En dan bedenk ik dat ik geen eten in huis heb, iets waar je zelden rekening mee hoeft te houden als je in een restaurant werkt.