Piet Maliepaard

Het is een traditie: in restaurant der Kaiserhof in Guldental (Nahegebied in Duitsland) nemen wij altijd, met een voortreffelijk diner, afscheid van onze vakantie. Zo ook op de terugreis van onze wintersportvakantie eind maart van dit jaar. We slapen bij wijnboer Enk en hij is ons van dienst met reservering van de tafel in der Kaiserhof. Ook daar zijn onze gezichten inmiddels bekend en een goede tafel is ons deel. Deze avond was opnieuw een feest. De entourage en het voortreffelijke eten en drinken brachten ons weer in opperbeste stemming. Dat gold niet voor een bejaarde Duitse gast die met zijn vrouw aan een tafel naast de onze was aangeschoven. Je hebt van die mensen die je zacht ziet praten, die je nauwelijks kunt horen, maar die met ogen, gebaren en gezichtsuitdrukkingen meer van zichzelf vertellen dan duizend woorden. In dit geval kon ik met zekerheid vaststellen: hier zit een vervelende zeikerd. Frau Zeikerd zat met de handen onder het hoofd voor zich uit te staren en liet de stroom van verbale urine onbewogen langs de oren lopen.

Plotseling veranderde de stemming. Een flinke gezette grijsaard passeerde de tafel, brulde een kreet van herkenning, pakte een stoel en schoof aan bij de consumerende poel van ellende. De stemming steeg. Hier zat een aardige man, een flinkerd, goed geluimd en ineens wist ik het. ‘Verrek, Piet Maliepaard!!!’. Mijn tafelgenote repliceerde vrolijk: ‘Who the hell is Piet Maliepaard?’.

Piet Maliepaard was een goede bekende van mijn vader. Hij woonde in een noodwoning op de heide aan de Noordzijde van Hilversum; dicht bij een groep woningen voor niet aangepaste gezinnen. ‘Asocialen’, mocht je toen nog zeggen en het liefst zo plat mogelijk. Om dat toezicht te kunnen houden, moest je inderdaad wel een flinkerd zijn. Piet deed zijn werk vol verve; liefdevol en af en toe met harde hand. ‘Pappie poep’(raad eens waarom) was nogal assertief aangelegd en blauwe ogen werden regelmatig uitgewisseld. Piet bestreed de prostitutie, speelde Sinterklaas voor de kinderen en beschermde de wereld van niet aangepasten tegen onraad van buiten. Een vent uit één stuk. En voor mij als kleine jongen was hij altijd heel aardig. Had ik trek in koek, dan wist ik waar ik terecht kon. Ooit hoorde ik vol ontzetting hoe een verontwaardigde kleuter, na een tactische wenk tot beter gedrag, Piet ik het platste Hilversums toeriep: ‘Maliepoard je ken in de stront sakke!’.

Hoewel ik daar toen nog geen aandacht aan besteedde, werd mij wel duidelijk dat Piet meer was dan een Sociaal werker. Ik hoorde zaken over ‘vechten in de Spaanse burgeroorlog’, ‘Dachau’, ‘een communist’ en ‘schandelijk behandeld na de oorlog’. Ik was toen nog te jong voor echte aandacht en begrip.

Ik heb even zitten rekenen en de vermoedelijke huidige leeftijd van de Piet Maliepaard heeft mij er van weerhouden om Piet in Guldental aan te spreken.
Internet heeft mij wat verder geholpen en mijn eerste informatie over bovenvermelde aspecten bevestigd en aangevuld. Piet was en kerel uit één stuk, die inderdaad in de Spaanse Burgeroorlog deed wat slechts weinigen durfden, die zeer actief was in het verzet, die langdurig in Dachau verbleef en die na de oorlog door de overheid werd genegeerd omdat hij communist was. Kortom, een held die ook op mijn huidige leeftijd graag dolgraag nog eens had willen spreken.

Helaas, dit was Heinz.