In het midden van de zaal zien we het witte silhouet van een mensenlichaam.
Onze handen zijn verbonden alsof ze mij nooit meer los zal laten.
Ze had me door de telefoon gezegd dat ze het pas kon geloven als ze haar nog één keer kon zien. Een man in het zwart deed open. Er heerste een onbeschrijflijke rust in dit gebouw. Eerder op de dag had ik telefonisch contact gehad met deze man en hem gevraagd of er nog mogelijkheden waren om met moeder te komen kijken. Eigenlijk was het niet meer haalbaar had de man mij verteld. Ik had hem gesmeekt of er toch nog iets mogelijk was. Alleen onze moeder moest haar zien…….alleen dan kon ze het geloven. Ze zouden er alles aan gaan doen.

Uren leken dagen. De tijd kreeg een totaal andere dimensie. Elk aspect van leven en dood viel in het niets bij hetgeen onze familie op dit moment doormaakte.
De telefoon was gegaan. Ik aarzelde om op te nemen. Seconden leken uren. Opnieuw stond de tijd stil. Mijn adem stokte. Mijn hart sloeg over. Maar het was voor onze moeder die ons heeft gebaard , heeft opgevoed en altijd alles voor ons had overgehad. Voor haar moest dit onmogelijke mogelijk worden gemaakt. Alleen voor deze vrouw die haar kind net op een afschuwelijke wijze had verloren, en dat na een jarenlange onmenselijke strijd.

De stem zei mij dat we langs konden komen. Ik werd me opeens bewust van het klamme zweet op mijn lichaam. Aan de ene kant voelde ik een onbeschrijflijke angst voor wat we zouden gaan meemaken. Aan de andere kant had ik het gevoel dat ik in ieder geval de meest belangrijke wens van onze moeder op dit moment zou kunnen verwezenlijken. Verder kon ik me er geen voorstelling van maken wat de mannen in het zwart in al die uren die verstreken waren nog voor ons hadden kunnen doen.

Langzaam lopen we naar het midden van de zaal. We zeggen niets. We worden enkel en alleen achtervolgd door het geluid van onze voetstappen dat langzaam verstomd. Wat we zien tart onze verbeelding. Ik weet dat het niet zo kan zijn. Ik weet dat er eigenlijk niets meer was. Ze hadden het me vanmorgen nog gezegd. Ik kon het niet geloven.

Het gevormde laken is echt spierwit en haar handen liggen in elkaar gevouwen op de buik.
Van het gezicht is nog een klein deel zichtbaar. Elke glassplinter is minutieus verwijderd en het zichtbare deel van het gezicht is herkenbaar genoeg voor moeder. Het is een illusie die moeder gelooft. Ze ligt daar in al haar schoonheid, mooier dan ooit tevoren.

Vanmorgen heeft ze nog lachend naar haar broer gezwaaid, uit dezelfde auto waar ze enkele uren later op zo’n afschuwelijke manier in om het leven zou komen. Eindelijk is ze van haar mannelijk lichaam verlost. Het lichaam dat niet bij haar paste. Ze had alles geprobeerd. Het is haar niet gelukt. Pas nu kan ze zijn die ze altijd had willen zijn.

Er is op dit moment geen ruimte voor verdriet. Er is alleen nog een enorme leegte.

In stilte rijden we naar huis. We voelen elkaars pijn.


19 reacties

WritersBlocq · 15 juli 2005 op 11:58

Leeg ben ik, na het lezen van deze column. Niet wetend hoe ik moet reageren, zwijg ik en denk ik aan jullie. Het is knap verwoord, ik ben heel erg onder de indruk. Knap geschreven Bert. Liefs, Pauline.

Li · 15 juli 2005 op 12:11

Duizend-en-één vragen borrelen omhoog na het lezen van deze column. Maar ik stel ze niet. Dan zou ik de betovering verbreken van dit gevoelig geschreven en intieme verhaal.

Li

klungel · 15 juli 2005 op 12:55

Ook pijn kan mooi zijn. (heb ik zojuist maar weer eens bevestigd gekregen)

melady · 15 juli 2005 op 12:57

Twee keer gelezen en twee keer rillingen en stilte.

Domicela · 15 juli 2005 op 13:07

Ik vond dit wel een heel apart “duo” verhaal, allebei goed op hun eigen manier! Ik krijg alleen de indruk dat de columns andersom gelezen moeten worden, maar dat zal wel aan mij liggen. Mooi gedaan.

Mosje · 15 juli 2005 op 13:18

Bijzonder aangrijpend verhaal.
En in samenhang met het verhaal van Kawa wint het nog aan sterkte.

champagne · 15 juli 2005 op 14:00

Ik sluit me geheel (voor deze ene keer;-)) bij Mosje aan.

Sterkte!

emaessen · 15 juli 2005 op 14:12

Moeilijk hierbij niet te denken aan “boys don’t cry” die pas op t.v. was. Het lukte me geen moment grip op die film te krijgen en toch geloofwaardig. Een bizarre wereld.

Niets verraad het slot van je verhaal en toch leek het voor mijn gevoel te kloppen. Gevoelig geschreven.

Groet Eric

Louise · 15 juli 2005 op 14:25

Een bijzonder aangrijpend duo verhaal.
Ik ben er stil van.

Kees Schilder · 15 juli 2005 op 15:21

Onbeschrijflijk mooi. Net als die van Kawa.Meesterlijk

Ma3anne · 15 juli 2005 op 16:16

Goed duo-werk.
Bij dit verhaal alleen al kippenvel. Met dat van Kawa erbij wordt het dieper dan triest.

Troy · 15 juli 2005 op 17:53

Anders dan je voorgaande columns…Leuk om te zien hoe je (naar mijn idee) met je schrijfstijl experimenteert. Zoals ik ook op Kawa reageerde: ik moet de columns echt even op me in laten werken en ze nogmaals lezen. Ik denk dat ik ze wel mooi vind. Misschien vind ik ze na een aantal keer herlezen prachtig. Ze hebben echt even tijd nodig bij mij en die wil ik ze graag geven.

Grt Troy

KingArthur · 15 juli 2005 op 18:37

Ik weet even niets anders te verzinnen dus herhaal gewoon mijn reactie die ik ook bij Kawa heb gegeven.

Wat een duo story. Ik ben er stil van. Mooi om het hart te mogen lezen.

Troy · 15 juli 2005 op 20:28

Nogmaals herlezen; erg, erg mooi..

sally · 15 juli 2005 op 23:07

Haast eng precies beschreven. Dat het voelt of je erbij bent.
Maar daardoor juist zo indrukwekkend.
Je voelt de pijn…

liefs
Sally

pepe · 16 juli 2005 op 07:28

Ik ben stil…

bert · 16 juli 2005 op 12:00

Ook namens mijn vrouw, kinderen en de familie wil ik jullie hartelijk bedanken voor alle reacties hier, via de PB en via de mail.
Het is hartverwarmend. Ik heb een stukje uit het verre verleden van ons leven prijsgegeven en weet zeker dat het verwerkingsproces, voor zover mogelijk, nu al weer verder is dan een week geleden.

Alle cx leden die gereageerd hebben of nog zullen reageren zal ik in de vorm van een PB verder zo persoonlijk mogelijk bedanken en nog een tipje van de sluier oplichten over hetgeen ons vroeger is overkomen in de familie.

Ook al zal ik deze column nooit meer kunnen evenaren, staat mijn volgende column al klaar. Twee dagen eerder geschreven op het moment dat ik nog niet aan deze column durfde te beginnen.

Vrienden van CX en natuurlijk Kawa, ontzettend bedankt.

Shitonya · 16 juli 2005 op 13:19

Had “ze” zichzelf dood gereden of was het een ongeluk?
Was ze een soort van “travestiet” of …

Genoeg andere vragen die ik nog kan stellen, maar daarnaasr goed geschreven

KawaSutra · 17 juli 2005 op 17:10

Ik had niet verwacht dat je dit tragische gebeuren zo indrukwekkend zou kunnen beschrijven. De insteek van jouw persoonlijke moment vind ik heel goed gekozen.
En ik ben blij dat je mij de gelegenheid hebt willen geven een bijdrage te leveren aan jouw en jullie verwerking. 🙂

[url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=3441][b][size=medium]Pijn – KawaSutra[/size][/b][/url]

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder