Zoudt gij voor de lijken beven

Vader was geen man meer van veel woorden, die tijd had hij allang achter zich gelaten. Eigenlijk had hij deze ziekenhuisopname, nu precies een week geleden, direct aangepakt om te bereiken waar hij al jaren naar uitkeek, de hereniging met zijn vrouw. Vanaf het moment van binnenkomst ging hij er zelf al van uit dat hij zijn vertrouwde huis niet meer terug zou zien. Hij had naar dit moment toegeleefd en was op geen enkele manier meer bang voor de dood.

Doodsangst 3

Zoals elke doordeweekse middag neem ik de afslag naar de A4 richting Schiphol, Den Haag. Ik hoor op de radio al dat er 22 km file staat op deze route vanwege een ongeluk in het Aquaduct bij De Kaag. Nu ik dit weet rijd ik in alle rust deze file tegemoet. Mijn mobiel gaat. Ik schrik wakker.

Doodsangst 2

De bel gaat. Er staat een overbuurjongen aan de deur. Geheel in paniek. Ik voel direct dat er iets aan de hand is. Hij roept: “U moet meekomen, Wietse is gevallen!!!”.

Doodsangst

Vanaf een duizelingwekkende hoogte kijk ik langs de stangen van de steigers naar beneden. Op diverse hoogten, op de vele verdiepingen onder mij, steken de verbindingen als scherpe messen uit. Klaar om mijn val te breken en mijn lichaam in stukken te scheuren. Nog nooit van mijn leven heb ik een dergelijk angst gevoeld. Het is beklemmend. Ik kan nu echt geen kant meer op. Dit is mijn einde.

De Haman beweging

Staat het raar als ik mijn broekje aanhoud? Krijg ik levenslang in een stinkende Turkse gevangenis als ik hem hier in een naïeve bui uittrek. Worden bepaalde plekken van je lichaam met rust gelaten? Blijven die delen ook in rust, ook al worden ze met rust gelaten? Allemaal vragen die deze week al meerdere malen in mijn gedachten opkwamen als ik die mannen weer rond zag lopen. Natuurlijk ken je alle antwoorden heus wel, maar toch. Je leest genoeg in de kranten.

Op golven van genot

Ze geeft even veel als dat ze neemt. Ze is ideaal en oneindig. Ze is de bron van het leven op aarde. Haar onmetelijkheid trekt me aan. Haar onbegrensde schoonheid zal nooit verminderen. Ze was, is en zal altijd zijn. Ze is de spiegel van onze planeet. Haar ritmische bewegingen volgen die van de zon en de maan. De enorme krachten van deze hemellichamen stuwen haar tot grote hoogte, telkens weer.

Pijn

In het midden van de zaal zien we het witte silhouet van een mensenlichaam.
Onze handen zijn verbonden alsof ze mij nooit meer los zal laten.
Ze had me door de telefoon gezegd dat ze het pas kon geloven als ze haar nog één keer kon zien.

Kijken is kopen !

Vandaag is het die ontzettend warme dag die al een week voorspeld wordt. En heet is het. Ik was vanmorgen al een aantal keren naar binnen gegaan om de zinderende hitte te ontvluchten maar moest telkens opnieuw uitkijken dat ik de schuifpui goed afsloot, Dat ben ik eigenlijk sinds jaren al niet meer gewend bij mooi weer. Toen ik daarnet weer opnieuw lekker van de zon lag te genieten wist ik het, ik had een nieuwe column bedacht, die tweede, waar ik afgelopen week nog zo tegenop gezien had.

De pechvogel !

Die bewuste zondagochtend zou ik om 6 uur opstaan voor de Vroege Vogelrit.
Om 7 uur zouden we bij het clubhuis van onze motorclub verzamelen. Omdat ik in het korte motorverleden al meerdere malen zonder benzine had gestaan wilde ik deze keer echt op tijd van huis gaan om voor de aanvang van de motorrit nog even te tanken.