Polsjes

Ik moest naar Hamburg, voor de zaak én snel.
Via Zestienhoven zou het lukken en dat is niet verkeerd, het betekende makkelijk parkeren en arriveren dicht tegen de vertrektijd aan. Het leek een typische, alledaagse lijnvlucht te worden, met veel zakenlui aan boord en een voorspelbare routinematige afloop.
Halverwege de vlucht veranderde dat en snoerden de stewardessen zich vast op hun klapstoelen. Dit ging werkelijk uit boven gewone turbulentie! Het vliegtuig werd heen en weer gesmeten door de woedende elementen en zelfs door de wol geverfde reizigers trokken ongewilde grimassen, die ze achter hun krant trachtten te verbergen. Een vrouwenstem waarschuwde ons voor een zware landing en vlak daarvoor werd het dansende vliegtuig nog 90 graden dwars op de baanrichting gesmeten door een loeizware windstoot. Neergekwakt op de landingsbaan twijfelde het toestel luid slippend, secondenlang, of het in een levensgevaarlijke slip zou volharden en crashen, of alsnog corrigeren. Dat laatste gebeurde, anders was deze tekst waarschijnlijk nooit geschreven. Twee dingen zijn vermeldenswaardig; Zelfs de meest routineuze en ervaren reizigers applaudiseerden, toen het vliegtuig reed en snelheid minderde. In niets verschilden we van een stel scholieren op een rondvluchtje. Toen we dankbaar uitstapten en de blos op de wangen van de stewardessen wat vlekkerig terugkeerde, stonden daar de opgeluchte piloten bij de uitgang; Twee vrouwen, dames, mij vielen hun dunne polsjes op, die iel uit hun geringde mouwen piepten. Het laatste waar ik normaal ooit op zou letten.

Onderaan de vliegtuigtrap liet ik een wind en die, zo bleek daarna, zou nóg een stempel op mijn dag drukken.