In de verte in mijn straat herken ik twee silhouetten vergezeld met twee sportieve fietsen. Wethouder en opbouwwerker. Dit betekent aangekondigd slecht nieuws. Sinds kort zijn we door verschillende gremia op de hoogte gesteld van in- en aangrijpende veranderingen in onze wijk. Ik laat beide heren binnen in ons kleine paradijs. Drie jaar geleden aangekocht en grondig verbouwd. In de woonkamer dendert op TV de Tourkaravaan richting finish. Ik nodig beide heren te gaan zitten. In de hoedanigheid van coördinerend wethouder wijkontwikkeling wordt de onheilstijding met medeleven gebracht. Er gaat op korte termijn veel veranderen in de wijk en ik wordt uitgenodigd voor een informatieavond.

De coördinerende wethouder vouwt een kaart uit op tafel. Project Buiten Om lacht mij toe in heel veel kleurtjes. Het is slechts een artists-impression, maar toch. Ik verken de coördinaten en bekijk in welke zone ons huis post heeft gevat. Juist ja. Bange vermoedens worden bewaarheid. Een donkergrijze balk loopt als een donderschicht door onze achtertuin. Ons huis, ons thuis balanceert op drijfzand.

De klap komt hard aan. Bange vermoedens zie ik vorm gevat en gematerialiseerd in miljoenen euro’s subsidie. De spade moet zo snel mogelijk in de grond. Maar wat is nu de uitgangspositie? De artists-impression doorklieft slechtst de tuin. Wordt het huis in quarantaine geplaatst door een geluidswal? Door fijn stof uitgerookt? Het lawaai van denderend zwaar transport verdrijft ons uit een miniparadijs. Duur betaald op voorschot van een dertigjarige hypotheek. We gingen hier nooit meer weg.

De coördinerende wethouder vindt het triest, deze boodschap te moeten brengen. Ik uit mijn waardering voor het persoonlijk brengen van dit slechte nieuws. Ik zoek houvast in achtergrond geluid. Mijn oren vangen flarden Tour de France. Hushovd vindt aansluiting bij Cavendish. Dit is echt, dit wordt knokken. Hier is geen ontsnapping mogelijk. Ik moet de confrontatie aan.

De wethouder drukt mij op het hart om ons goed te laten informeren. Door professionals. Straks zijn we elkaars tegenpartij. Dan moet je beslagen ten ijs komen. Het wordt me nu wel erg heet onder de voeten. Ondanks dat de tuindeuren openstaan voel ik geen zuchtje lucht. Mijn behoefte aan frisse lucht is nu erg groot. De klamheid van de buitentemperatuur en het slechte nieuws werkt verstikkend.

Ik probeer helder na te denken. Onwillekeurig gaan mijn gedachten naar de uitnodiging van onze House Warming Party, drie jaar geleden. Een kaart in de vorm van een Iglo met van binnen een knapperend houtvuur. Het zal toch niet waar zijn … Tussen mijn oren klinken de tonen van een nasaal zingende Paul Simon, meelijwekkend, bijna fluisterend. Homeless.

Ik laat beide heren uit en bedank hen voor het bezoek. Als troost krijg ik mee, dat het voorkomt dat mensen er in deze omstandigheden er op vooruit kunnen gaan. Ik vraag me af hoe. Dit huis en deze plek zijn onvervangbaar. In een flits zie ik in een trots college van Burgenmeesters en Wethouders feestvieren. Voorbeeldproject Buiten Om heeft landelijk gescoord. De stad is onvolprezen op de nationale kaart gezet. Chapeau.

Ik loop de tuin in en tel de vogels en bloemen. Het vooruitgeschoven gemis doet nu al zeer. Woningbouw, zelfs vijf hoog, achter onze tuin, dat was voorzien. Een ringweg met luidruchtig en stinkend vrachtverkeer er dwars door heen is echter een bittere pil. Ik weet niet of ik die slikken wil. Adrenaline welt in mij op want ik besluit te strijden. Voor huis en haven. What doesn’t kill you makes you stronger.

[b][url=http://www.gamesstart.eu/games/283-iglo.html]Mien[/url][/b]

[img align=left]http://www.eqnm.org/images/under_construction.gif[/img]

Categorieën: Vervolg verhalen

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

9 reacties

Nisa · 18 juli 2009 op 22:16

Zou bij mij aanvoelen alsof ze me dwangmatig aan plastische chirurgie onderwerpen.

Dit soort ”goeddoenerij” wordt niemand vrolijk van.

Wel leuk (en origineel, ook niet onbelangrijk) geschreven.

pally · 18 juli 2009 op 22:29

Nee, helaas niet in de categorie’fictie’geschreven, zie ik, Mien. Dat ik het een goed geschreven stukje vind zal wel een erg schrale troost zijn. Sterkte!
Ben zonder leedvermaak ook wel benieuwd naar het vervolg.

groet van Pally :aai:

DreamOn · 19 juli 2009 op 12:22

Mien, wat vervelend, ik kan me voorstellen dat je de strijdlust op voelt komen, want dit was niet de afspraak, en dat voelt oneerlijk.

Wel vielen me een paar fouten op, waar ik je toch even attent op wil maken:

[quote]In de verte in mijn straat herken ik twee silhouetten vergezeld met twee sportieve fietsen. [/quote]
Ik heb een poosje op deze zin zitten staren, want hij klopt niet. Het is ‘vergezeld van’, en niet ‘vergezeld met’, maar ook dan vind ik het nog een vreemde zin. Moet het niet zijn: ‘In de verte zie ik de silhouetten van mannen op fietsen’ oid?

[quote]ik wordt uitgenodigd [/quote]
ik word uitgenodigd…

[quote]TV[/quote]
tv

[quote]Ik laat beide heren binnen in ons kleine paradijs. [/quote]

Je begint het verhaal in de ik-vorm, en dan begin je over ‘ons’. Nu lijkt het net, of het paradijs van jou en de beide heren is.
Nu snap ik als lezer heus wel, dat je het over je partner hebt, maar voordat je dan overstapt van ‘ik’ naar ‘ons’, kan je beter eerst overschakelen naar een zin als: mijn partner en ik hebben… blablabla, en dan kan je verder schrijven in de ‘ons’ en ‘wij’ vorm.

Groeten van DO, die opbouwende en geen afbrekende feedback wil geven… 😀

SIMBA · 19 juli 2009 op 13:52

Erg hoor Mien, echt balen als ze zo’n project in jouw tuin gaan realiseren.
Maar ik zou zeggen “sleep eruit wat eruit te slepen valt (financieel gezien) zodat je elders een paradijsje kunt kopen”.

klapdoos · 19 juli 2009 op 14:11

Mien je moet knokken voor wat je waard bent in deze. Men beslist maar en doet maar omdat niemand het lef heeft om een kort geding aan te gaan tegen de Gemeente Goliath…Gewoon doen in de hoop ( en met een goede pro-deo advocaat moet dat lukken) er veel uit te slepen, ze zitten toch maar mooi in JOUW prive te peuren….Goed geschreven stuk en wacht met spanning op deel 2.
Groet van leny

Neuskleuter · 19 juli 2009 op 19:09

Oei, Mien, dat komt hard aan! Is die wet er al door dat ze het zonder procederen gelijk mogen starten, of heeft het nog zin om hier bezwaarschriften over in te dienen?

Een strijd om huis en haard is nooit verloren.

Succes en veel sterkte!

lisa-marie · 19 juli 2009 op 22:08

o, mien dat is echt een bittere pil om te slikken.
En omdat ik zie dat het in de rubriek vervolgverhalen is geplaatst ben ik toch zeer benieuwd naar het vervolg.

arta · 20 juli 2009 op 22:25

Jeetje, dat zal schrikken zijn geweest voor je!
Go for it!
🙂

Bitchy · 22 juli 2009 op 11:33

Ik zou gek worden. In mijn gevoel is je huis je basis. Daar moet iedereen van afblijven. Bestemmingsplan of niet!
Zou me dood vechten!

Geef een antwoord