Retour uit de zomerresidentie

“Nee Adriaan-Jaap, natuurlijk hebben ze hier geen Fristie. Kijk maar wat er is. Ja, Klaartje, mama gaat je zo even helpen. Pieter-Bas, ga jij even met papa mee? O, dat zal Pa Kees zijn, ik neem hem wel even. Ja, hallo pa, we zitten al op de boot, ja. Ja ja, we varen op Italië nu. Het was fantastisch, warm en zonnig, ja. Neen, Corsica. COR-SI-CA. Wacht even, Klaartje, niet doen! Mama komt zo bij je. Ja pa, ik moet zo ophangen, hier bellen is vreselijk duur, ik stuur straks wel een sms-je, doe je de groeten aan ma? OK, doehoe.” “Stil nu even Klaartje, laat mama eens kijken. O, kijk eens, dat doe je zo. Ziezo, klaar”.

Ergens in de lange rij steken de strakgefitnesste benen van Adriaan-Jaap [i]uít[/i] zijn kaki 5/8-shorts en [i]ín[/i] zijn soepel lederen loafers. Zijn gezicht straalt hulpeloosheid uit. Zij schreeuwt zonder geluid en wenkt. Pieter Bas komt aangerend.

Ik mompel iets tegen Mw. C. over de motorbende die bezit lijkt te nemen van de restauratie en kijk een tafeltje verder. Daar zit een oud meisje of een jonge vrouw. Ze kan haar ogen moeilijk van de bediening afhouden en het lijkt alsof er een serieus lek zit in de fles wijn die voor haar staat. Ik knik haar vriendelijk toe.

Twee kinderen met ieder een Nintendo zuigen door een rietje aan een Fristievervanger. Twee volwassenen met ieder een Blackberry nippen aan een mineraalwater. Het lijkt stilte voor de storm.

Mw. C. en ik kijken elkaar aan. We zijn het roerend eens.