Nog twee weken volhouden en dan kunnen we wonen. Waarschijnlijk kunnen we opoe –mijn moeder- al eerder al terugverhuizen. Aangezien ze op 5 december jarig is, zou dat natuurlijk het kado van de eeuw zijn. Hoewel ik er naar uit heb gezien om in een “normaal huis” terug te keren, benauwt het idee van terugverhuizen me vreselijk. Ik schaam me diep vanbinnen, maar wanneer ik over die gladde vloer waggel, voelt het nog helemaal niet vertrouwd. Natuurlijk zijn warme voeten fijn, wanneer de buitenthermometer een temperatuur van vijf graden aangeeft. En ook de schuiframen zijn
prachtig, wanneer het winterzonnetje naar binnen schijnt en een schaduwspel speelt op de vloer.

De keuken wordt schitterend. Herman den Blijker zou er jaloers op worden, evenals Assepoester. Ik ben een spelbreker, ik vind het doodeng. Straks laat ik iets vallen op het werkblad. En dan? Het klinkt binnen nog zo hol, zo doods, zo kaal. Wanneer ik voorzichtig op kousevoeten over het warme beton schuifel, lijkt zelfs het geluid van mijn sokken nog door te klinken. Als ik de trap op klim,volgen enkele ogenblikken later de geluiden van de balken, die zich nog steeds zetten, onder luid gekraak. Nog steeds denk ik elke dag dat het huis instort. Al kan het niet.

Boven voel ik me thuis. Daar is immers niets veranderd, kan ik alles vinden, werkt alles nog zoals het was. Ondankbaar? Geenszins. Ik weet als geen ander hoe het is en hoe het voelt om een huis opnieuw op te bouwen. Het is de angst voor het onbekende, de angst om dingen stuk te maken
die nog gebruikt moeten gaan worden. De angst om opnieuw een leven binnenshuis op te bouwen.

In de schuur kan het allemaal geen kwaad. Een kaarsje omstoten is niet erg. De betonvloer is oud, er zit geen vloerverwarming in en bovendien is de schuur te koud om van een enkel waxinelichtje in de fik te vliegen. De rioolgeur die opstijgt wanneer een regendag aanbreekt is inmiddels vertrouwd geworden. Feilloos voel ik op de tast naar het knopje van de boiler in het keukenkastje om het apparaat uit te zetten wanneer ik de mini oven aanzet om pizza’s te bakken. De waterkoker kan op haar beuert weer niet samen met het koffiezetapparaat. Simpele handelingen waaraan ik me het afgelopen half jaar kapot heb geergerd, maar die inmiddels een tweede natuur zijn geworden.

Ik had het niet verwacht maar ik zal mijn schuurhuisje gaan missen. Het uitzicht in de tuin, die inmiddels is verwaarloost maar nog nooit zo uitzinnig wild heeft gebloeid. De grote grijze reiger zal ik missen, die stomme kolerevogel die slechts uit is op mijn goudvissen en die iedere woensdag op mijn vrije ochtend een spelletje met me speelt op het dak van de schuur, waardoor mijn honden alleen nog woest naar buiten willen. Zelfs de oostenwind zal ik missen, die mijn benen tot ijsstokjes omtovert op koude herfst en winterochtenden.

Ik heb in de schuur gemopperd, geweend, gevloekt en getierd maar nu het moment aanbreekt, dat ik binnenkort afscheid zal nemen van haar gastvrijheid, vind ik buitengewoon moeilijk. Alles went dus, blijkbaar.

Categorieën: Vervolg verhalen

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

6 reacties

pally · 16 januari 2012 op 15:07

Grappig, Ont, jouw ervaring, nu het huis af dreigt te raken en je je in het onbekende lang verwachte nieuwe zal moeten storten.
Nieuw is altijd eng, je kan die ervaring nog niet inschatten en dat maakt dat het oude, hoe primitief ook, je opeens verdacht dierbaar voorkomt.
Stort je zo onbevangen mogelijk in de metamorphose en misschien horen we ook nog hoe ‘opoe’ het vindt… 😉

groet van Pally

arta · 16 januari 2012 op 19:32

Wat een mooie beschouwing!
Zit je er al in nu? En? Hoe bevalt het?

Meralixe · 16 januari 2012 op 20:03

Die vijfde december toont een achterstand van een zestal weken van dit schrijven.
Als wij nu reageren op dit schrijven is het voor U al achterhaald. Beinvloed dit dan uw verder schrijven of is de volgende aflevering ook al klaar?

Ik ruggelde even of ik wel zou reageren.
Ik had van te voren nog nooit van dat woord gehoord. Ook mijn tekstverbeteraar kent het niet en zet er steeds een rood lijntje onder. :hammer:

LouisP · 16 januari 2012 op 23:19

Ik vind em goed.

‘Feilloos voel ik op de tast naar het knopje van de boiler in het keukenkastje om het apparaat uit te zetten wanneer ik de mini oven aanzet om pizza’s te bakken. De waterkoker kan op haar beurt weer niet samen met het koffiezetapparaat.’

wel een paar tiepfoutjes, 2x al eerste zin,
beuert, rare enter..allee, wel mooi om te lezen.

Ontwikkeling · 17 januari 2012 op 09:00

*grijns*
De turkey has been cooked #codezin 😀

Ontwikkeling · 17 januari 2012 op 09:03

Laat ik het zo zeggen: de kalkoen vliegt niet meer #codezin 😉

Ik moet even diep nadenken, want precies weet ik het niet meer, maar ruggelen is een synoniem voor niet helemaal pluis zijn, niet happy, onzeker zijn. Ordinair van het internet geplukt 😀

Geef een antwoord