De jonge meid die over het terras liep maakte me én aan het lachen én zorgde ervoor dat ik me daarover schaamde op hetzelfde moment. Ze gooide door haar linkerhand in haar rechterelleboogplooi te zetten haar onderarm met een gebalde vuist de lucht in. Als gebaren synoniemen hebben, was dit er een voor de opgestoken middelvinger. De schaamte kwam omdat het duidelijk was dat ze door een ziekte of een ongeval een beperking had. Zowel haar motoriek als haar spraak had hier onder te lijden en het laatste wat ik wilde was dat mijn lachen over zou komen als uitlachen. Haar moeder stond rustig op vanachter het tafeltje waar ze gezeten had, en leidde haar dochter mee terug.

Een dag later trof ik ze weer. Mijn- vrije- gebaren- meisje zoals ik haar was gaan noemen. Ze leek drukker en bleef tussen haar tafeltje en haar moeder staan. Haar moeder moedigde haar aan door te lopen. Dat deed ze. Bij het barretje aangekomen zwaaide ze heftig met haar armen en stootte geluiden uit. Even stilte en toen heel hard; ’Cola!’. Haar moeder had al die tijd met een kaarsrechte rug naar haar toegekeerd gezeten. Pas bij; ‘Cola!’ ontspande ze zich. Met tranen in haar ogen sprak ze me aan; ‘Das erste mal, wissen Sie.’

Haar dochter had op haar twaalfde een operatie ondergaan, er was een hersentumor gevonden. Ze had veel steun gehad aan het boek met de titel; Heute bin ich blond. Ik kende het boek; Het meisje met negen pruiken, van Sophie van der Stap. Samen leefden ze nu van uur tot uur, namen de momenten zoals ze kwamen. Ik bewonderde de manier waarop ze beide in het leven stonden. Het zal je allemaal maar gebeuren. Je ziet je levenslustige kind veranderen. Ze gaat niet de jongvolwassene worden, die je uiteindelijk los moet laten. Nee, je moet noodgedwongen opnieuw beginnen met je opvoeding, daarbij wetend dat het nooit helemaal de kant op zal gaan die je graag wilt. Om over de reacties en ervaringen in de maatschappij maar te zwijgen. En als er zich dan een positief moment, hoe klein ook voordoet, kun je dat geeneens met de belangrijkste persoon in je leven delen. Maar delen wil je het, dus spreek je de eerste de beste toerist naast je op het terras maar aan.

Ik had graag nog verder met haar gesproken, maar haar dochter besloot anders. Het werd tijd om een nieuw moment te creëren. Moeders had me al verlaten met de woorden;’Danke für die schöne begegnung.’


14 reacties

LouisP · 16 juli 2012 op 21:33

Ik dacht even aan Latourette.

‘Das erste mal, wissen Sie.’ Van wat de eerste keer? Behandeling? Dat ze uit gaan?

Heute bin ich blond. Ik kende het boek; Het meisje met negen pruiken, van Sophie van der Stap.

Heute bin ich blond. Ik voelde die zin behoorlijk. Daar was ook het omslagpunt.

En als er zich dan een positief moment, hoe klein ook voordoet, kun je dat geeneens met de belangrijkste persoon in je leven delen.

Deze zin is prachtig en door die zin is de volgende zowaar nog meer bijzonder

Het werd tijd om een nieuw moment te creëren.

Het valt me op dat je vaak ‘ haar’ gebruikt.

Harrie · 16 juli 2012 op 21:47

Deze column wringt. Wat hem naar mijn bescheiden mening juist erg mooi maakt.

LouisP · 16 juli 2012 op 21:58

Deze column wringt. Wat hem naar mijn bescheiden mening juist erg mooi maakt.

wat een sterke reactie zeg!

KingArthur · 16 juli 2012 op 22:25

Mooi dat je er zo open voor staat. Ik krijg er een beetje kippevel van.

Het was nog een hele toer om de beweging van dat meisje te beschrijven daarmee wil ik zeggen dat ik aanvankelijk moeite had met me voorstellen hoe dat armgebaar precies ging en dat is dan weer mijn gebrek. 🙂

trawant · 16 juli 2012 op 22:27

Sterke observatie die je ook nog eens zo beeldend beschrijft
dat de enorme lading van het kleine resultaat haast letterlijk
voelbaar wordt. Mooi!

Ferrara · 17 juli 2012 op 00:10

De vierde alinea komt vol binnen. Knap beschreven.

WritersBlocq · 17 juli 2012 op 00:54

Prachtig Mup, dikke complimenten. Zo eentje waar je stil van wordt, en die nadendert van binnen. Ik wil weten hoe het nu met haar is – nee: ik wil weten dat het nu béter met haar gaat. Dat haar moeder geen eindeloze zorgen heeft, dat het meidje geniet, etc.

kleine tip, want vlg mij vind je het leuk om die te krijgen: ‘beide’ gebruik je voor dieren en dingen. Als je verwijst naar mensen, komt er altijd een ‘ennetje’ bij. Net als bij mense[b]n[/b] 😉
Geldt ook voor andere(n), enkele(n), etc. Althans, voor zover ik weet 😛

Sagita · 17 juli 2012 op 01:35

[quote]De jonge meid die over het terras liep maakte me én aan het lachen én zorgde ervoor dat ik me daarover schaamde op hetzelfde moment.[/quote]
In deze zin vat je het hele conflict samen. Knap!
Daarna werk je het gegeven mooi uit.

Opmerking: Ik heb een aarzeling bij de constatering, dat het gebrek aan een ziekte of ongeluk is te wijten. De meeste spasticiteit met of zonder zwakzinnigheid ontstaat intra uterien of wordt veroorzaakt door een zuurstof tekort tijdens de bevalling. De ik-figuur heeft geen voorkennis en het is dus logischer als ze het kind in deze categorie van gehandicapten classificeert.
Kennisname over de ware toedracht: een goed ontwikkeld kind tot 12 jaar en daarna de verwoesting door een hersentumor maakt het verhaal dan extra dramatisch.
In zijn totaliteit een verhaal om even stil bij te staan!

Harrie · 17 juli 2012 op 08:43

Bedankt Louis! Mup heeft dit hier mooi gevat.

arta · 17 juli 2012 op 09:48

Wow! Mooi geschreven, Mup!
Hij komt binnen!

Mup · 17 juli 2012 op 15:45

Dank voor de reacties, en zeker ook de nuttige tips! :wave:

Groet Mup

Nachtzuster · 18 juli 2012 op 00:33

Gewoon mooi! Mijn complimenten! :wave:

pally · 18 juli 2012 op 23:22

Heel goed stuk Mup,vooral die observaties en beschrijving van de bewegingen. :wave:

groet van pally

Libelle · 21 juli 2012 op 17:20

Je mag weer een indrukwekkende prestatie aan je ‘palmares’ toevoegen Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder