De piepkleine oude kapel St. Michel waakt in het noorden van Bretagne over haar brokkelige kust met heftige ebben en vloeden. Op de begraste parkeerplaats vol kuilen gaan we alvast staan om na het avondeten meteen het concert te kunnen bezoeken dat hier wordt gegeven. Al zullen we zo meteen zeker sterk naar de crêpes ruiken die ik nou eenmaal gepland heb voor deze dag. De gezichten van het muziektrio, die ons vanaf de affiches overal in de omgeving aankeken, hebben ons hierheen gelokt. Er staan nog meer auto’s geparkeerd van wandelaars die langs de kust hoog boven het strand een gedeelte van de oude douanierroute volgen. Het is koud voor augustus. De lopers zijn tamelijk dik ingepakt en nestelen zich met plezier bij terugkomst weer in hun warme vervoermiddel, tot wij als enigen overblijven in de schemer. Als het langzaam wat donkerder wordt verschijnen de concertgasten druppelsgewijs en kleden ook wij ons in de bakwalm concertklaar.

Het interieur van het kerkje is vrolijk. De ramen lijken door kinderen gemaakt van ongelijke stukjes glas en gips in felle kleuren. De beelden langs de wanden zijn onbeholpen en vreemd van verhouding. Het trio op het altaar bestaat uit een oude pianiste, een lange dunne violist en een cellist met baard en dikke buik. Ze maken een ware voorvertoning van het stemmen van de instrumenten, het verplaatsen van microfoons en het aan- en uittrekken van truien en jasjes. De toeschouwers wachten vanaf de volle banken rustig af. Ook wij weten inmiddels dat in Frankrijk een half uur later beginnen doodnormaal is.

Links van ons wordt een oudere vrouw zwaar gesteund door twee middelbare dames naar de voorste rij gevoerd, bijna gedragen. ‘Blind’, is mijn eerste gedachte. Dan zie ik dat ze huilt.
Veel mensen kijken naar haar. Ik blijf er ook gefascineerd naar kijken, al voelt het als voyeurisme. Dan gaat het licht uit boven het publiek. De muziek schalt anderhalf uur lang tegen de bogen van het dak, barst er bijna doorheen. Gepassioneerd wordt er gespeeld, maar mij iets te hard.
Na het concert gaan wij terug naar de kampeerbus. We besluiten de nacht hier door te brengen. Eenzaam, maar voor ons voelt het veilig.

Bij het wakker worden, lopen er alweer vroege wandelaars voorbij met- en zonder honden. Als de watertank weigert water te geven voor onze kattenwas, laat echtgenoot met fors geweld de bus even schudden. Onze beproefde methode om een luchtbel te verwijderen en het kraanpompje op gang te krijgen. Even later schuiven we de gordijntjes open. Vanuit een auto lachen mensen ons intens vriendelijk toe, zwaaien speciaal, stoppen nog even voor ze wegrijden. We zwaaien terug. Aardige mensen hier.
Dan pas dringt het tot me door: Jezus, die denken natuurlijk dat we gezellige ‘ochtendgymnastiek’ doen! Nou ja, dan hebben we de reputatie van stijve Hollanders in elk geval teniet gedaan. Geen slecht idee trouwens. Maar nee, we zijn net aangekleed.

Naar buiten kijkend onder het ontbijt zie ik net de vrachtwagen vertrekken met werklui die de vleugel hebben opgehaald van het concert gisteravond. Weer grijnzende koppen vanuit de cabine in onze richting.
We groeien in onze rol en grijnzen even vet terug.


Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

Avatar

WritersBlocq · 18 september 2008 op 14:40

Hoi Pally!
De tweede helft vind ik erg lekker lezen, haha grappig ook! Maar pfff, eenmaal aangekleed zijn als reden om je niet weer uit te kleden? Gáááp…. flauw! En een stijve Hollander? Niks mis mee! 😀

Avatar

SIMBA · 18 september 2008 op 14:54

Dat stukje over die huilende vrouwkan ik niet zo goed plaatsen, even dacht ik dat je in een begrafenis ipv een concert was terechtgekomen.

Avatar

lisa-marie · 18 september 2008 op 19:08

Ik ken wel de grote abdij st.mont michel maar in dit kapelletje had ik ook zeker willen kijken.
Enne hou die beproefde methode maar aan 😆
Met veel genoegen gelezen 😀

edit: vergeet helemaal te zeggen dat ik de titel zo leuk vindt en zo toepasselijk.

Avatar

Neuskleuter · 18 september 2008 op 19:24

Ik zocht naar een mooie clou, een verwijzing in het begin die aan het einde dan weer terugkwam. Ik vond echter niet wat ik zocht. Dat komt ook mede door de huilende vrouw. Ik had meer over haar willen weten.

Je schrijft het weer mooi, maar inhoudelijk blijft het dit keer erg vlak. Daarom raakt het me niet zo. Het scheen jou ook niet zo te raken, als ik dit zo lees. Je einde is grappig soft. Deze is sterker te maken, door het luchtbelverhaal veel groter neer te zetten. Je kabbelde er nu rustig langs, terwijl het wat meer overdreven beter tot zijn recht komt bij de uitsmijter.

Avatar

pally · 18 september 2008 op 21:08

Tja, die huilende vrouw, Neus en Simba, die komt een beetje vreemd langs, wat overigens in werkelijkheid ook zo was. Dat is natuurlijk geen excuus voor een tamelijk onsamenhangend verhaal.
Ik moet bekennen dat ik me door de columnnood op CX gedreven, heb laten verleiden hem te snel op te sturen. Een niet grondig uitgewerkte vakantie aantekening :oeps:
niet voor herhaling vatbaar.

groet van Pally

Avatar

arta · 18 september 2008 op 21:35

Pally, dit is geen onsamenhangend verhaaltje! Een observatie, die, wat mij betreft, heel erg geslaagd is. De huilende vrouw intrigeert juist…
Te snel ingestuurd?
Nee hoor, de wat rauwere randjes lezen heerlijk weg!
🙂

Avatar

lisa-marie · 18 september 2008 op 23:22

Helemaal met arta eens!

Avatar

SIMBA · 19 september 2008 op 07:52

Pally, geen verontschuldigingen please! Ik vind het een heel leuk stukje, ik wil alleen méér weten over die huilende vrouw; waarom huilt ze en waarom daar….dat soort dingen maar die hoef jij natuurlijk niet op te schrijven dat mag ik fantaseren.
Maar ik dacht dus heel even dat je in de verkeerde kapel zat en dat er een begrafenis ging beginnen óf dat die huilende weduwe in de verkeerde kapel zat!

Avatar

Nimrod1979 · 19 september 2008 op 13:19

Wel leuk, beetje vlak wel.
Maar, na het dal komt meestal een piek. Ben benieuwd.
Ik visualiseer vaak wat er beschreven wordt. Even schrok ik van een beeld, maar dat bleek toch niet zo te zijn.. :hammer:

Avatar

pally · 19 september 2008 op 14:16

Dank voor de reacties,
en Arta, Sim en Ilse-Marie voor de troostende woorden. jullie moedigen me aan toch maar door te schrijven hier 😀

groet van Pally

Avatar

Mup · 19 september 2008 op 14:26

Alles al gezegd, grijnsde vet mee,

groet Mup.

Avatar

Prlwytskovsky · 19 september 2008 op 19:06

[quote]Even later schuiven we de gordijntjes open. Vanuit een auto lachen mensen ons intens vriendelijk toe[/quote]

Vunzige gedachten natuurlijk, kan bijna niet anders. 😉

Maar please Pally: verontschuldig je niet. Pracht verhaal!

Avatar

Anne · 19 september 2008 op 20:41

Ik vind het wel een leuk dubbelportret: zowel van de frivole Franse moraal als van jullie Hollandse pottenkijken 😀 En vooruit, het had iets meer uitgewerkt mogen worden. Maar snel insturen mag best hoor van mij. 😉

Avatar

pepe · 19 september 2008 op 21:14

Leuk stukje en alles is al geschreven.

Ben wel benieuwd naar de langzaam-ingestuurde versie?
Mijn insturen gaat altijd even snel als de verbinding goed is;-)

Geef een antwoord