“Ik haat rauwe kip aan mijn vingers,” mopper ik. Bij gebrek aan goed fileergereedschap – ik ben zeven jaar vegetariër geweest – sta ik met een aardappelschilmesje de zachtroze substantie in reepjes te verdelen. “En ik haat koken als het binnen 29 graden is,” zegt mijn lief, terwijl hij het pakje Chicken Hawaï nog eens bestudeert. Zweet druppelt langs zijn slapen. Hij citeert: “Kook de rijst in ruim kokend water met een beetje zout in 10 minuten gaar.” “Au!” Onmiddellijk laat ik het mesje vallen en steek mijn vinger uit boven de gootsteen. “Doe de kraan aan, de koude kraan! Snel!” Gehoorzaam als mijn vriendje is, voel ik al snel mijn vinger niet meer. Dat schijnt een goed teken te zijn. “Al die bacteriën in een open wond,” gruwel ik. Troostend legt hij een hand op mijn schouder, waarbij hij met zijn elleboog de snijplank schampt. Twee stukjes vlees verdwijnen tussen het fornuis en het aanrecht. Ik rol met mijn ogen en kijk verafschuwd toe, terwijl hij een snel opgezochte soepstengel in de smalle ruimte duwt. Als hij eindelijk de kip, inclusief een laag stof, wat paneermeel, een buisje rauwe pasta en een obscuur pilletje heeft opgevist, stoot hij zijn hoofd aan het keukenkastje waarin ik op zoek ben naar het belangrijkste ingrediënt.

In de keuken begint het ondertussen een beetje ongemakkelijk te ruiken. “Oh nee, die rijst is al lang klaar,” kreunt hij. Hij veegt zijn voorhoofd af met de rug van zijn hand en probeert te redden wat er te redden valt. Snel de rijst van het vuur af, de kip in de wok…
“Schatje?” begin ik voorzichtig.
“Wat?” bromt hij.
“Ik geloof dat ik de ananas vergeten ben…”
“Ja hoor, waar hangt die camera?”
“Nee, echt!”
“Weet je wat? Vergeet het maar! Ik heb het helemaal gehad met jou en je zomerse ‘kookkunst’. De mussen vallen dood van het dak en ik sta hier een beetje te roeren in…”
“Ik dacht dat ik je er een plezier mee deed! Ik hou niet eens van Chicken Hawaï, ik heb veel meer zin in pompoensoep of zo.”
“Nou, dan doen we dat toch?” Woedend smijt hij de pannen in de wasbak en haalt een zak kant-en-klare soep tevoorschijn.

Vier minuten later heb ik de gordijnen zo ver mogelijk dichtgetrokken, het ijsberenkleed-met-de-kop-er-nog-aan voor de tv uitgespreid en de dvd [i]Romantic Moods deel 11[/i] opgestart. Ik blader door het menu: een aquarium met tropische vissen, de Eiffeltoren [i]by night[/i] en een zich eeuwig repeterend bloemencorso. Een Pinokkio van gerbera’s, een reusachtige banaan van forsythia’s en een bewegende Balkenende van veertig soorten rozen trekken door het beeld. Telkens opnieuw. Maar de open haard die nooit opbrandt, blijft onze favoriet. Met een druk op de knop laat ik het vuur knetteren. De warmte slaat van de televisie af.

Mijn lief zet twee kommen soep op de salontafel en laat zich met een zucht naast me op het kleed vallen. Ik haal een hand door zijn haar. “Laten we hopen dat september vroeg valt dit jaar,” glimlach ik. Hij geeft me een kus op mijn wang en reikt me de soep aan. “Daar proosten we op.”

Categorieën: Thema column

Quinn

Vertalen, muziek, concerten, vrienden, reizen, schrijven. En koffie.

15 reacties

Mien · 23 november 2009 op 07:25

Salonfähig deze column.
Roept wel een paar vragen op:
Was één van de twee stukjes vlees die achter het fornuis verdween een kootje?
Waarvoor werd de camera bijna ingezet?

Mien

DACS1973 · 23 november 2009 op 07:39

[quote]Waarvoor werd de camera bijna ingezet?[/quote]
De verborgen camera van Bananasplit natuurlijk. En dat Frans Bauer dan om de hoek komt en gillend van de lach een arm om de schouders van de verhaalfiguren legt en hen wijst waar die camera verdekt stond opgesteld.

Vind het overigens een leuk verhaal!

SIMBA · 23 november 2009 op 08:17

Welkom terug Quin 😀
Je schrijft zo leuk, laat je ons vanaf nu weer regelmatig meegenieten?

lisa-marie · 23 november 2009 op 08:41

Orginele invalshoek ,in een stik hete zomer verlangen naar de “koelte” van het najaar.
Met plezier gelezen.

Fem · 23 november 2009 op 09:00

Wat een ontzettend leuke invalshoek! Maareu… verlangen naar het einde van de zomer? Daar wordt ik wel een beetje depri van 😉

pally · 23 november 2009 op 12:28

Leuk geschreven huiselijk tafereeltje, Quinn! De camera kon ik ook niet zo goed plaatsen, maar het mesje en het corso heel mooi ingepast. Fijn ook je hier weer eens te lezen, want ik ben een fan van jouw schrijfstijl.

groet van Pally
(zien we je hier weer vaker, misschien?)

Avalanche · 23 november 2009 op 13:25

Jammer dat je de camera niet wat verdekter hebt opgesteld, maar verder: een heel prettig geschreven column met een bijzondere invalshoek! Leuk!

Mien · 23 november 2009 op 14:19

@DACS1973:

Je bent wellicht in de war met Ralph Inbar?

[b][url=http://www.youtube.com/watch?v=QklnWhU_91s]Eend doet Toet Toet!![/url][/b]

Mien Claxon

SIMBA · 23 november 2009 op 14:30

@Mien: de Ralph Inbar van 2009 heet Frans Bauer, het is vreselijk maar wel de keiharde waarheid 😀

Chantalle · 23 november 2009 op 18:48

Ik vind hem super. Heb er echt van genoten en me niet gestoord aan de verplichte woorden.

Saya_Surya · 23 november 2009 op 19:55

Was dan ook vegetarisch gebleven 😀

Wat ik heel sterk vind zijn je originele invalshoek en het feit dat je wat meer uit het verplichte woord bloemencorso hebt gehaald. Niet alleen een ‘fieuw, die zit erin’ maar je hebt het woord er écht bij betrokken 🙂

KawaSutra · 23 november 2009 op 23:50

Uitstekende column. De ‘camera’ subtiel maar met een duidelijke boodschap verwerkt, gelukkig zonder uitleg want dat spreekt toch vanzelf!
Dan de najaarsdepressie. De wens om die alvast maar achter de rug te hebben vind ik zeer inventief gevonden.
Leuk je weer te lezen Quinn.

Mien · 24 november 2009 op 10:03

@SIMBA en DACS1973:

I know … en begin jaren 70 heette ie Fred Oster!

[b][u][url=http://nl.wikipedia.org/wiki/Poets]Poets[/url][/u][/b]

Mien (eet ook graag worteltjes) 😆

Ma3anne · 24 november 2009 op 11:02

Een eeuwigdurend bloemencorso met JP. :slik:
Bij die gedachte alleen al word ik depressief.

Jullie zouden het goed doen in het tv-programma ‘Wie is de kok?’ Dan gebeurt daar tenminste nog eens iets.

Ik vind het wel humor, dat je die camera zomaar uit de lucht laat vallen.

Alles bij elkaar een erg leuk stuk en wat mij betreft een nominatie waard.

Quinn · 25 november 2009 op 09:46

It’s good to be back 😀

Bedankt voor alle reacties! :pint:

(and keep them coming… :kuku:)

Geef een antwoord