Jan is mijn eerste en enige partner. Toen we trouwden was hij veertig, pas gescheiden en vader van twee volwassen kinderen. Ik was achttien en erg bleu.
In het begin was ik onder de indruk. Van Jan, de hartelijke man met zijn grote gebaren. Zijn ver dragende stem die alle anderen overschreeuwt. We kregen een zoon en daarna werd ik volwassen. Jan noemt het niet zo. Hij vindt me eigenwijs, dom, dwars en vervelend. Alles doe ik om het hem naar de zin te maken. Maar Jan vindt het niet genoeg.
Jan kreeg vijf jaar terug een hartaanval die hij ternauwernood overleefde. Daarom zit hij al een paar jaar thuis. Sindsdien is hij vol overgave gaan klussen. De hele begane grond is inmiddels vertimmerd. De wanden zijn bekleed met een donkere houten lambrisering. Hij heeft midden in de kamer een privé bar gebouwd. Allerlei soorten alcoholische dranken hangen aan het plafond in grote glimmende flessen.
Zelfs de tuin heeft hij overdekt met dezelfde donkere houtsoort. Ook daar is een bar in aangelegd. Het licht is nu volledig verdwenen uit ons huis. Maar ik mag er niets van zeggen, dus laat ik het maar. Zijn glimmende kalende hoofd zie ik weerspiegeld in de grote spiegelwand als ik van mijn werk terugkeer en de huiskamer betreed. De draaiende discobal aan het plafond, die in wisselende lichtkleuren op zijn Hawaï-blouse schijnt. In zijn eentje hijsen aan zijn privé bar. Op zijn eigen kruk. Soms verkast hij na een tijdje naar de tuin bar. Voor wat afwisseling.
Wij spreken weinig met elkaar. Ik leef boven, Jan beneden, en mijn zoontje is altijd bij mij. Weggaan durf ik niet. Er is geen geld. Ik zal ook mijn zoon niet meekrijgen krijgen, schreeuwde Jan laatst, terwijl hij zijn vinger woest in mijn zij prikte. En waar moet ik in godsnaam naartoe?
Haast niemand schijnt te geloven dat die getapte Jan ook een heel andere kant heeft. Zeker zijn zuipmaatjes niet. Hij nodigt ze regelmatig uit in zijn privé bar met biljarttafel. Soms hoor ik zware mannenstemmen lachend door het huis schallen. De geur van sigarettenrook die door het houten plafond naar boven dringt.
Nu is Jan van plan om ook de bovenverdieping te verbouwen. Tot wat? Weer een bar zeker. Waar moeten mijn zoon en ik dan leven? Hij zegt niet veel, mijn jochie, maar slaat zijn armen weleens om mij heen als hij mij ziet huilen.
Mijn vriendin kwam laatst met een idee. Zij doorziet de ware Jan, de drinkende hartpatiënt met het korte lontje. Ze overhandigde me een potje witte smakeloze snoepjes, lijkend op de echte hartpillen van mijn man. De inhoud van de potjes moet ik verruilen. En met een beetje mazzel doet de natuur daarna haar werk. Het enige wat ik nodig heb is een beetje durf. Ben benieuwd hoe de wereld eruit gaat zien zonder Jan.
28 reacties
Lianne · 4 september 2016 op 13:18
Soms, Nicole, als ik je stukken lees, dan denk ik niet aan het labeltje fictie. Vanaf de tweede alinea van dit stuk ben ik het gaan controleren, steeds opnieuw: nee, er staat echt geen fictie boven…
Goed verhaal Nicole, als het fictie is. 😉
NicoleS · 4 september 2016 op 14:03
Het is fictie. Ben vergeten om het te labelen als zodanig?
Lianne · 4 september 2016 op 14:57
Gelukkig maar. 🙂
NicoleS · 4 september 2016 op 15:22
????
StreekSteek · 4 september 2016 op 13:20
Thema zeker geschikt voor een langer verhaal of een roman. Ingrediënten ook. Als ze worden aangevuld met details en subplots die de aandacht vasthouden. Mooi bedacht. Titel ook.
NicoleS · 4 september 2016 op 14:03
Dank Streek!
van Gellekom · 4 september 2016 op 14:10
Bizar Geweldig. Ook deze weer top.
NicoleS · 4 september 2016 op 14:33
Dankjewel! ??
WritersBlocq · 4 september 2016 op 17:36
Zo schrijven kun jij, zekers! Ik lees net dat je de dochter van Kees bent, doe hem de groetjes!
Of het feit of fictie is boeit mij allerminst. In de prullenbak ? met die rubriek, wat mij betreft. Het is een goede column waarin bij mij het gemis blijft hangen, de leegte. Een iets te groot tijdspad wellicht om ècht binnen te komen en mij mee te slepen, het leent zich voor een langer of vervolgverhaal uitstekend. Maar dat vind ik ??
NicoleS · 4 september 2016 op 17:55
Haha Dank jewel. Zal ik zeker doen. Mijn grote wens is het om een roman te schrijven, maar ik heb nog veel oefening en vlieguren nodig. Ik kan hier gelukkig veilig leren en verder groeien dus wie weet. Dank voor je lieve reactie.??
Mien · 4 september 2016 op 18:12
Ik neem gewoon alles voor waar aan totdat het tegendeel bewezen is. ?
Zeker in een wereld waarin de werkelijkheid meer bizar is dan de fantasie.
Wat dat betreft eens met WB. Droppen die fictie. Fictie bestaat niet. Gewoon inwisselen voor fantasy. Draagt veel beter de lading. Bovendien heeft Jan vast niet zulke rare oren als die fantasywezens, toch?
Ik zie uit naar deel twee en … die roman gaat er zeker komen. ?
NicoleS · 4 september 2016 op 18:41
Ik ga er zeker aan werken?Dank voor je leuke reactie
Bhakje · 4 september 2016 op 19:20
Mooi beeldend beschreven, ook al is het lelijk tot in de details. Knappe column!
NicoleS · 4 september 2016 op 19:27
Dank Bhakje
Nummer 22 · 4 september 2016 op 19:50
?✍?
NicoleS · 4 september 2016 op 20:28
????
Arta · 4 september 2016 op 22:31
Je schrijft zeker goed!
En toch… Kun je nóg beter! In dit verhaal overheerst de verteltrant, terwijl het enorm geschikt is om er, als lezer, in meegesleurd te worden!
NicoleS · 4 september 2016 op 23:03
Haha, zoals ik al zei heb ik meer vlieguren nodig?om te verbeteren. En er ligt nog een column te wachten op jouw aandacht????
Bruun · 4 september 2016 op 22:40
Goed geschreven weer Nicole! Een roman kun jij zeker aan, daar ben ik van overtuigd.
NicoleS · 4 september 2016 op 23:05
Nog niet Bruun. Wie weet over een tijdje? maar lief dat je in mijn werk gelooft?
pally · 5 september 2016 op 10:59
Als altijd goed geschreven met een achteloosheid die tegelijkertijd knap is en toch nog net iets mist…Misschien iets meer stilstaan bij details
NicoleS · 5 september 2016 op 11:45
De details moeten meer. En het verhaal toch wat kleiner. Het is nu te veel info in een te kort verhaal. Denk ik zelf dan hè. Maar ook daar valt aan te werken. Ik schrijf nog kort hier en kan zeker bijleren van iederen hier. Daarom schrijf ik hier zo graag.?
Esther Suzanna · 5 september 2016 op 11:40
Eens met Pally. Het blijft allemaal net iets te veel aan de oppervlakte waardoor ik het lastig vind om op je verhalen te blijven reageren. Het zijn altijd mooie, korte schetsen van situaties, personages enzo maar voor mij mist er bijna altijd ‘iets’. Ik weet niet wat, omdat ik dat zelf ook soms heb. En als ik het wist kon ik het zoeken. Maar het zit erin, en wat erin zit komt er ooit uit. Haha.
NicoleS · 5 september 2016 op 11:43
Misschien komt het doordat het eigenlijk te ‘grote ‘ verhalen zijn voor een column. Iets minder groot met iets meer details zou meer werken. Mijn volgende column is een stukje lichter. Geen zwaar verhaal. Dat scheelt?maar ik snap je euvel. Er mist iets. Dat zie ik zelf ook.
StreekSteek · 5 september 2016 op 11:49
Je mag best iets aan de fantasie van de lezer overlaten. Maar het gegeven is inderdaad groot en, zoals eerder al aangegeven, zou prima in een boek passen, waar de details en subplots het boeiend smeuïger maken.
NicoleS · 5 september 2016 op 11:51
Dat is het Denk ik ook. Bedankt voor je feedback ?
Antonia · 6 september 2016 op 08:56
Mooie tekst, NicoleS, TALENT!
NicoleS · 6 september 2016 op 09:45
Dankjewel! Bloos?