Mijn, door een simpele pennensteek doorstoken ziel, bebloed mijn gedachten,ontdoet, mijn met webben doorvlochten gedachten, van zijn glinsterende dauwdruppels.
Welke als stralende parels van geluk mij toelachten, verdwijnen als een dauwdruppel die uiteen spat in een nevel van verdriet. Waarom, ongrijpbare gedachten, wie begrijpt de gang van deze spinsels, welke veranderen als de kleuren van de regenboog in een spel van een verkleurend prisma.
Neergeslagen door de kracht van het onbegrip, niet door het feit de we van gedachten verschillen, maar door het niet opbrengen van begrip, voor de stijl, de noden van mijn keuze, in gedachten.
Het laten, en doen van mijn gedachten is niet te beteugelen, laat ze gaan in hun eigen wirwar van bizarre draaiingen en tegenstrijdigheden.
De tijd die niet bestaat, maar slechts een verzinsel van de mens een streepje op een ronde schijf, waar een dwingende pijl aangeeft dat je wat kwijt bent, ik weet niet wat, maar men noemt het tijd.

Wat ben ik nu verloren ? Iets wat ik niet bezit of ooit heb mogen hebben, iets wat ik, waarschijnlijk; slechts gebruik of leen. Ergens, ik weet niet hoe zich dat rijmt, maar altijd tekort kom.
Of is mijn waarheid, welke niet te vinden is, ook niet op andere stranden met hun eigen mistige horizon van tegenstrijdige tijd.
Waar te vinden, een waarheid; de niet. De grijpbare gedachten van een medemens die niet te vangen zijn. De gedachte, de overpeinzing, de droom, vindt zijn weg, naar het geduldige papier en wordt gedeeld, door woorden.

Het gedeukte, omhulde pantser van mijn gedachten, het gescheurde etiket, van mijn dromen welke ik soms; ver; deelde met anderen, het verscheurende verdriet, dat het papier leeg zal blijven van jouw gedachten. Grijpbaar en ongrijpbaar, mooi en lelijk, krachtig en zo breekbaar en bros.
Dankbaar voor de eerste woorden onderaan als noot op onbeschreven blad.

Het schrijven van spinsels, ragen ,webben van gedachten, zal altijd doorgaan, en onbeschreven bladen blijven zich vullen. Door de doorstoken ziel van de mens, in gedachten of op het onbeschreven blad.
De gedachten zullen altijd zijn, herinneringen van de gedachten, de zin, de onzin. Ja; die ene zin, onvergetelijk als het eerste woord ,dat de gedachte vormde; die van mij; van niemand; van iemand; van iedereen, van anderen maar zeker die van jou.

Senahponex

Categorieën: Fictie

5 reacties

Prlwytskovsky · 4 september 2006 op 17:53

Ik val stil: Prachtig!

KawaSutra · 4 september 2006 op 23:13

Ik heb het wel een paar keer moeten lezen. Een mooie mijmering, dat zeker. Maar zeker een tekst als deze moet zonder fouten zijn. Ook een teveel aan leestekens kan de leesbaarheid verstoren. Aan zo’n tekst moet je blijven schaven en polijsten tot die vloeit. Jammergenoeg heb je daar niet op gewacht. Maar de achterliggende gedachte vind ik prachtig. Geïnspireerd door Shakespeare?

DreamOn · 5 september 2006 op 01:17

Ik kan niet zoveel met een column als deze. Van één kant bewonder ik de energie die je steekt in het zoeken naar mooie woorden, poëtische zinnen, maar daardoor komt het voor mij ook heel surrealistisch over; een mens denkt niet zo, praat niet zo, dus moet er veel gedacht, geschreven en geschrapt worden om een resultaat als dit te verkrijgen. Ik vind het moeilijk om boven tafel te krijgen wat je eigenlijke boodschap is.
Dat geeft niet, de een is de ander niet, maar mijn vraag is: wat is je doel met een column als dit? Pure belangstelling hoor, geen kritiek.
Ik schrijf zelf vanuit mijn hart, ik schrijf zoals ik spreek en de meeste columns kosten mij niet meer dan een half uur. Ik kijk ze nog een paar keer over en insturen maar!
Ik ben wel benieuwd naar jouw werkwijze en visie over een column.
Zelf zou ik het in ieder geval niet zo kunnen.

senahponex · 6 september 2006 op 09:04

@ Prlwytskovsky, bedankt

@ Kawa Heb overigens wel gedacht aan leestekens e.d. de overdaad komt misschien zo over, maar ik heb geprobeerd om zoals de gedachten gaat hortend en stotend van de ene naar de andere springend weer te geven. Misschien moet ik het anders doen, maar daar ben ik nog niet uit, wel overwogen.
Overigens niet geïnspireerd door Shakespeare, dan had ik het waarschijnlijk in oud Engels of Latijn geschreven want dan is het nog mooier.
Misschien de volgende keer doen.

@ Trudy, nee gewoonlijk denk ik niet zo, maar soms probeer ik gevoelens, gedachten te omschrijven, welke heel turbulent en meestal in de nacht als niet kan slapen,omdat ik bezig ben met voorvallen van gebeurtenissen, van werk, maatschappij en gezin te relativeren.
En dat dit gebeurd met de vele tegenstrijdigheden van ons denken en dit probeer ik te vangen in woorden.
Maar meestal schrijf ik dit soort fictie in een klein uurtje op lees het over verander wat, meestal niet heel veel, omdat het m.i. dan afbreuk doet aan mijn gedachten.

Overigens was ik door geïnspireerd door Troy, hoop dat hij het wel begrepen heeft, ik heb geprobeerd zijn symboliek er in te verwerken, en zie deze column als afscheid aan hem.
De dromen, de gedachten, het gedeukte blik soep, (andy warhol) het (ver)(ge)scheurde etiket.

Groet
senahponex

KingArthur · 6 september 2006 op 14:07

Je moet er even tijd voor nemen om de tekst tot je te nemen. Maar er zitten hele mooie dingen in. Nu probeer ik altijd alles te koppelen aan de titel en dan vind ik die hier raar. Ik zal het wel niet in zijn geheel vatten.

***EDIT***
O, ik lees nu je reactie pas. Begrijp het nu wel.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder