Elke ochtend stap ik in de auto om naar mijn werk te rijden. Het hoort bij de doordeweekse rituelen die volgen na het wassen, tandenpoetsen, aankleden en ontbijten. Sinds een maand of drie is daar een nieuw ritueel bijgekomen. Een bijna dagelijkse ontmoeting met mijn spiegelspin. Gemakshalve heb ik hem maar Kareltje genoemd. Zodra ik de sleutel in het portier steek en vluchtig nog even mijn kapsel in de buitenspiegel check, zie ik Kareltje wegschieten. Ik moet de dag nog meemaken dat Kareltje op zijn draad blijft zitten. Eerst dacht ik dat hij last had van antropofobie. Maar net zo min als dat ik last heb van arachnofobie heeft Kareltje angst voor mensen. Hij is gewoon verlegen.

Ik moet altijd enorm lachen als hij met zijn wiebelbuik op hoge dunne poten in zijn favoriete spiegelkapspleet schiet. Soms kijkt hij me daarbij schalks aan. Hij weet dat ie onnavolgbaar snel kan vluchten. Hij weet ook dat ik hem niet uit zijn spleet gepeuterd krijg. Ik gun hem die lol. Ieder zijn talent. Soms ben ik wel eens jaloers op Kareltje. Met zijn talent zou ik met twee vingers in de neus, de 100 meter sprint tijdens de Olympische Spelen kunnen winnen. Ware het niet dat ook ik daarvoor te verlegen ben. Dat matcht niet echt met het karakter van een 100 meter sprinter.

Als ik de motor van mijn auto start zie ik hoe Kareltje zich nerveus verstopt in zijn spleet. Hij weet wat er komen gaat. Angstig, droevig en hoopvol tegelijk werpt hij nog een laatste blik op zijn kunstig gevlochten dradenweb. In een mum van tijd staat het bol door de zijwind. Met een bibberende buik zet Kareltje zich met al zijn poten schrap in de spleet. Gelukkig regent het vandaag niet. De bolling van het web knapt zodra we op de snelweg zijn. Ik heb weer zijn kunstwerkje vernietigd. Hoe wreed. Al honderd keer heb ik Kareltje uitgenodigd om in mijn auto te bivakkeren. Maar dat is zijn eer te na. Hij is een buitenspin en van auto’s krijgt hij alleen maar claustrofobie. Ik respecteer dat.

Kareltje is eigenlijk heel dapper. Dagelijks houdt hij mij met gevaar voor eigen leven een spiegel voor van de zinloosheid van het bestaan. Want zeg nu eens eerlijk. Dagelijks je tanden poetsen en naar je werk rijden lijkt toch soms net zo zinloos als het aan gort rijden van een spinnenweb. Dezelfde rituelen waarmee wij het bestaan draaglijk maken drijven ons vaak ook tot waanzin. Iedere dag opnieuw rolt Kareltje enorme sisyphosaanse rotsen de berg op om vervolgens keihard weg te rennen. Op de vlucht voor niets. Drie maal daags bouwt hij een nieuw web. Hoe broos kan een jachtveld zijn? Liefst zou hij mijn bloed willen drinken. Maar hij laat het niet merken. Verlegen als Kareltje is.

[b][url=http://magicbook.e-maga.jp/wp-content/uploads/2007/10/07102301.jpg]Mien Spiderman[/url][/b]

[img align=left]http://www.eversostrange.com/wp-content/uploads/2011/02/jumping-spiderhappy.jpg[/img]

Categorieën: Reisverhalen

Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

14 reacties

Meralixe · 12 september 2011 op 08:48

Zeeeeeer goede column!!!

Dit getuigd van een grote fantasie en vindingrijkheid van de schrijver. :toeter:

Ontwikkeling · 12 september 2011 op 09:33

Gezellig, zo’n meelifter. Toen wij Lars (volvo 940) nog hadden, woonde Sebastiaan in de spiegel. Precies.. vrij naar Annie MG 😉
Bij Anders (volvo 164 met alu-spiegels) heb ik nog geen spin kunnen betrappen. Toch te koud zeker. En Anders heeft geen spiegelkapspleet. (briljant woord, trouwens)

SIMBA · 12 september 2011 op 10:38

Gezellig zo’n medereiziger 😀

Meralixe · 12 september 2011 op 10:58

Meelifter? Wat moet ik me daar bij voorstellen? Een spin met een duim?
Wel mooi, de auto ‘s Lars en Anders noemen.

Bitchy · 12 september 2011 op 14:43

Zo goed geschreven! Jaloers op je fantasie!

pally · 12 september 2011 op 15:41

Geweldig stukje, dit, Mien!
Mag van mij zo CVDM worden. :wave:

groet van Pally

Fem · 12 september 2011 op 16:24

Helemaal leuk!
En dan die foto… wat een liefje zeg, die Kareltje 😀

Ferrara · 12 september 2011 op 16:37

Kareltje is niet alleen lief, verlegen, dapper, aandoenlijk enz. Hij is reuze handig ook. Een spin die kan vlechten. Leuk verhaal.

arta · 12 september 2011 op 19:06

Ja, leuk! Ook de ingeweefde boodschap is duidelijk!
😉

sylvia1 · 12 september 2011 op 21:14

Mien, ik zag de titel en ik had gelijk zin in de column. Die ging tijdens het lezen ook niet over… Wat een leuk woord, Spiegelspin 🙂

lisa-marie · 12 september 2011 op 22:45

ik had zeer veel sympathie voor Kareltje totdat ik die foto zag :slik:
mooie boodschap zit erin en ga zeker spiegelspinnen met andere ogen bekijken.

edit: CDVM wat mij betreft!

LouisP · 12 september 2011 op 22:50

“De bolling van het web knapt zodra we op de snelweg zijn.”

‘k haal er ook uit dat je op details let én een dierenvriend ben…alleen dat al is erg mooi!

Schorpioen · 13 september 2011 op 17:31

Leuk én goed.

Mien · 14 september 2011 op 07:36

Bedankt voor jullie mooie reacties … ik word er zelf een beetje bangelijk verlegen van.

Mien

Geef een antwoord