Sterk spul

Midden in mijn bos staat een man keihard te huilen tegen een boom. Af en toe slaat hij met zijn hoofd tegen zijn arm. Die arm is sterk en voorkomt natuurlijk dat ie met zijn hoofd tegen de boom butst. Want zo erg is zijn verdriet nou ook weer niet. Hij kijkt wel uit. De krokodil die aan de voet van de boom ligt schudt zijn krokodillenkop. De tranen van de man kletsen keihard op het krokodillenleer. Het wordt er lekker soepel van. Bijna zo soepel als een Brooks zadel. Maar ja, wie heeft dat nu nog op zijn fiets zitten? Het is tegenwoordig allemaal futuristisch en duur plastic. De krokodil knippert wat met zijn ogen om te voorkomen dat de tranen van de man in zijn ogen kletsen. De krok ligt er wat duf bij. Hij is verzadigd. Een uur geleden heeft hij zich te goed gedaan aan een dikke negerin met een afschuwelijk kapsel. Zijn tanden heeft ie bijna op haar stuk gebeten. Zo taai was dat mens. Ze stelde ook de verkeerde vragen. Aan de man die tegen de boom zijn verdriet staat uit te huilen. Een watje is het, die man. Groen en geel zag hij van de vragen die op hem afgevuurd werden. Dat verschrikkelijke mens wilde hem zwart maken. Maar daar trapte hij niet in. Hij had genoeg leugentjes op voorraad. De vrouw kankerde wat over truien en toeren. En dat ze zo’n begrip had voor zijn situatie. Situatie? Welke situatie? Wat een theater maakte die vrouw zeg. Wat een toestand? In het geheim hadden ze afgesproken. De man en de vrouw. De krokodil had hen gevolgd. Hij wist wat er zou komen. Dat hadden een paar muskieten hem in zijn krokodillenoren gefluisterd. Hij had dan ook allang bepaald wie hij het eerste zou verorberen. Met huid en haar. De croque-madam uiteraard. De zwarte haren van haar pruik staken als een weerborstel tussen zijn tanden. Best lastig. Nou moest ie wel eerst nog even zijn kostje laten zakken voordat ie aan het mannetje kon beginnen. Het was een pezig baasje, dus dat zou wel enige moeite kosten. Hij moest wel even lachen toen de zwarte vrouw aan de man vroeg waarom hij zo’n maffe trui aan had. Rood met witte stippen. Die had hij gekregen van een raar bosmannetje dat hier ergens in het bos rondliep. Ze hadden elkaar gegroet. En het bosmannetje had hem gelijk herkent. De slikkende fietser. Hij wilde wel een lans voor hem breken. Beter dan andersom, toch? Dat hijzelf zou breken, toch? Het enige dat hij hoefde te doen is te gaan zitten op een grote paddenstoel. Juist ja, die daar. Rood met witte stippen. De paddenstoel die zorgde immers voor aflaat. En ja, met de juiste aflaat ben je van alles gezuiverd. Tot op de graat. Of in zijn geval. Tot op de spaak. Maar helaas. Het had niet tot het gewenste resultaat geleid. Dat zwarte vrouwmens had namelijk toch de foute vraag gesteld en niet onbelangrijk, slecht betaald. Fifty fifty waren ze overeengekomen. Gelijk oversteken heet dat in vakjargon. De kijkcijfers waren uiteindelijk allesbepalend. Vandaar de geheime afspraak. Dat zou namelijk nog meer kijkers genereren. En generen. Maar dat zal pas achteraf blijken. In al zijn toeren had de huilende man bergen en dalen doorstaan. Slinks en sluw had hij met iedereen spelletjes gespeeld. Helaas was hij vergeten dat hij en hij alleen, het middelpunt van zijn eigen spel was. Allesbepalend en met een groot epo. Gedrogeerd en verslaafd aan resultaat. Volgevreten, maar ook ziek, zwak en misselijk, viel hij uiteindelijk ten prooi aan zijn eigen spel, aan zichzelf en aan de krokodil. Die huilde alsnog, dikke vette …