Ik sta in de winkel in de rij aan de kassa. Een man of drie voor mij, een stuk of zes achter mij. Febe, nog geen twee lentes, rust op mijn arm en kwettert honderduit.
‘Appel! Appel!’ schreeuwt ze in mijn oor.
‘Ja, Febe, een appel.’
Als ze tegenwoordig een object ziet dat ze bij naam kent, moet iedereen het weten. Er moest maar eens iemand zijn die niet weet hoe een appel eruitziet.
‘Pee! Peeee!’
‘Ja, Febe, een peer…’ De oudste, vijf keiharde winters, staat naast me en prutst aan al het aan de kassa geëtaleerde snoepgoed. Ze grabbelt een zakje zuurtjes van een schap.
‘Papa? Mag ik dat kopen?’
‘Nee Robin…’
‘En dat papa?’
Nu heeft ze weer kauwgom vast. De laatste die toch wel de volle twaalf seconden in haar mond heeft vertoefd, kleeft nog in de vacht van de keffer van mijn moeder.
‘Nee Robin, we hebben thuis snoep genoeg…’
‘Maar dat lust ik niet. Dit is veel lekkerder!’
‘Nee!’
Ze neemt een zak chips en daar zijn plots die lugubere stemmetjes in mijn hoofd weer. Ik negeer ze. Voorlopig.
‘Mag ik…’
‘Nee!’ Met één furieuze oogopslag bliksem ik al haar enthousiasme de grond in. Toch voor twee minuten.

‘Anaam, anaam! ANAAAAAM!’ De andere weer.
‘Ja Febe, een banaan.’

Eindelijk is de klant voor ons is aan de beurt en ze maakt haar tas leeg op de rolband.
Twee preistengels.
[i]Febe zwijgt. Kent ze niet.[/i]
Een zakje geraspte kaas.
[i]Ze wijst naar de gruyère, opent even twijfelend haar mondje, maar besluit toch maar niets te zeggen. Kent ze dus ook niet.[/i]
Een zak Chocotoffs.
[i]Aha! Lekkers![/i]
‘NOEPIE! NOEPIE! PAPA! NOEPIE!’
‘Ja Febe, snoepjes…’
Snoepjes??? Robin wordt wakker en poogt van de gelegenheid te profiteren.
‘O papa, da’s lekker he, sjokkotofs! Gaan wij ook…’
Boze blik nummer twee. Even boos kruist zij de armen en kijkt ze me nors aan. Ik word er goed in.
Febe gaat voorover leunen om te kijken wat de dame nog allemaal uit die mand tevoorschijn gaat toveren.
Een blik tonijn.
[i]Ze zwijgt.[/i]
Een pak spaghetti.
[i]Nog altijd stilte.[/i]
Een sixpack Jupiler.
Nu wordt ze wild. Ik moet haar tegenhouden of ze springt op de rolband.
‘TINKE FAN PAPA! TINKE FAN PAPA!’
Iedereen strijk. Ik iets minder.
‘PAPA? TINKE FAN PAPA!’
‘Ja, Febe, drinken van papa…’
En bedankt trouwens. Subtiel, meid, erg subtiel.
Het meisje aan de kassa denkt sympathiek te moeten doen.
‘Aha? Is dat uw papa?’
Febe knikt, wijst naar mij en steekt daarbij mijn rechteroog ei zo na naar de filistijnen.
‘MIJ PAPA!’
Vertedering alom. [i]Oooo hoe schattig… Zo’n schoon kinneke… Oe oud is ze? Zo’n schatje![/i]
Robin vindt blijkbaar dat alle aandacht iets te veel naar haar jonge zusje uitgaat en doet daarom ook haar schattige duit in het zakje.
‘MIJN PAPA HEEFT EEN PIEMEL!’

Lachen jongens! Lachen, het heeft geen naam.
Het meisje aan de kassa bekomt als eerste van haar giechelbui en doet er nog een schepje bovenop.
‘Een grote of een kleintje?’
[i]‘k Zal hem zometeen even in uw nek leggen[/i], denk ik, maar ik vind het al erg genoeg zo.

Met mijn oudste, de reïncarnatie van Satan mét ochtendhumeur, heb ik nog een eitje te pellen.
En ‘t zal geen Kindersurprise zijn…


24 reacties

Mien · 12 februari 2009 op 07:26

Leuk debuut Coltrui! Welkom op CX.

Zo wordt boodschappen doen toch nog leuk.

Hij is goed.

Die hele familie spoort! :hammer:

Mien

p.s. Hoe reageren ze bij jullie op Vlaamse friet? 😆

u-queen · 12 februari 2009 op 07:45

😆
Wat zijn het toch schatjes he? 😉
Succes de volgende keer 😀

Neuskleuter · 12 februari 2009 op 08:29

Erg hilarisch geschreven! Her en der wat slordigheidjes die eruit zien als snelheidsfoutjes, maar ach, die vis je er de volgende keer wel uit.

Hier lust ik er nog wel een paar van!

DriekOplopers · 12 februari 2009 op 09:14

Hahaha, erg leuk. Met veel plezier gelezen dus. Welkom!

doemaar88 · 12 februari 2009 op 09:30

[quote]‘MIJN PAPA HEEFT EEN PIEMEL!’[/quote]
:hammer:

Leuk debuut, hilarisch!

arta · 12 februari 2009 op 10:22

Leuk! Het lijkt bijna een cabaretvoorstelling.
De hoofdletters zijn niet nodig. Het stuk spreekt voor zichzelf. Ook mij vielen de slordigheidjes op.
“Iedereen strijk. Ik iets minder” begreep ik niet.

“en steekt daarbij mijn rechteroog ei zo na naar de filistijnen” en deze ook niet, maar deze kleine puntjes doen niets af aan humor in dit stukje.
😀

Coltrui · 12 februari 2009 op 11:03

Aha, verduidelijking bij de slordigheidjes – ik vroeg me eerlijk gezegd af waar die zich bevonden. ‘Naar de filistijnen gaan’ is ‘kapot gaan’, wellicht enkel in Vlaanderen een gangbare uitdrukking? ‘Strijk gaan/liggen’ is ook een typisch Vlaamse uitdrukking, hoewel ik nu begin te vermoeden dat het dialect is. 😀

Hoofdletters: check!

Mien · 12 februari 2009 op 11:20

…en hoe zit het nu met die Vlaamse friet …?

Coltrui · 12 februari 2009 op 11:38

Ik begrijp je vraag niet – bestaat er andere dan? 🙂

pally · 12 februari 2009 op 13:53

Erg leuk debuut en de kritiekpuntjes zijn al genoemd.
Welkom hier,

groet van Pally

phoebe · 12 februari 2009 op 14:15

Heerlijk gelachen!! Zag het helemaal voor me!

En naar de filistijnen gaan kennen wij hier ook in Brabant hoor.. Maar wij liggen hier dan ook redelijk dicht bij de Belgische grens..hihi.. 😀

Keep up the good work!

Mosje · 12 februari 2009 op 15:01

Leuk stukje. Als je avatar niet zo verschrikkelijk was, zou ik zeggen: ERG leuk stukje.

arta · 12 februari 2009 op 16:12

Uhm…naar de filistijnen gaan begreep ik wel(ook brabo, maar volgens mij wordt deze uitdrukking in het gehele Nederlandse taalgebied gebruikt), maar de woorden: ei zo na begreep ik er niet tussen.

lisa-marie · 12 februari 2009 op 18:06

Tja kinderen he… 😆
Hij is erg leuk kan ook zo in een cabaretstukje.
Welkom hier op cx.

En inderdaad ik vraag mij ook af wat ei doet in de zin met de filistijnen tenzij je “ai” bedoelt dan snap ik het weer wel.

Coltrui · 12 februari 2009 op 18:08

‘Ei zo na’ betekent gewoon zoveel als ‘bijna’ en is voor zover ik weet – altijd met twee woorden spreken – perfect Nederlands. 😉

DreamOn · 12 februari 2009 op 18:40

Erg leuk verhaal, bij mij komen ook meteen de vreselijkste herinneringen bovendrijven van toen mijn kinderen klein waren.

Ik hoop alleen niet, dat jouw meisjes op hun papa lijken, als ik jouw fotootje bekijk… 😀

En welkom!
Aparte naam: Coltrui.
Hoe heet je in de zomer?

Ma3anne · 12 februari 2009 op 19:22

Er zit wel degelijk verschil tussen Vlaams en Nederlands, blijkt maar weer. Niks mis mee.

Heerlijk prietpraatverhaal. Leuk dat verschil in leeftijden van de meiden neergezet. Elk bezig in haar eigen belevingswereldje.

Ik hou wel van dit soort papaverhalen. 😀

axelle · 12 februari 2009 op 19:50

Lekker Vlaams zeg.

Wat een heerlijke spontaniteit, verdient een medaille.

Keep it cool. :p

Axelle

Coltrui · 12 februari 2009 op 22:02

In de zomer heet ik Ferdinand. 😀

Coltrui · 12 februari 2009 op 22:04

Niks mis mee? Goh, ben ik blij dat eens te horen. Niet dat dit de plek is om die discussie op te starten, maar als je eens wist hoe vaak ik mijn eigen kopij niet meer herken bij publicatie, nadat een Nederlandse redacteur de tekst onder handen heeft genomen… Om van te huilen 🙁

Dees · 13 februari 2009 op 08:54

Je moet ze ook andersom africhten. Zodat de jongste pie pie pie zegt en jij het voor haar kan afmaken met “piep zegt de muis in het voorhuis” en laat de oudste dan maar gillen dat papa een appel heeft 😀

Anne · 13 februari 2009 op 15:18

@Dees :hammer: Tja die avatar, afschuwelijker kan bijna niet, dat was ongetwijfeld je bedoeling dus daarin ben je geslaagd dunkt me. Heel erg leuk geschreven. Het Vlaams doet me altijd aan het Zuidlimburgse dialect denken, en dat draagt voor mij dus bij aan de positieve ervaring van het lezen. In het Maastrichts in een mooi kindje ook: u sjoen kinneke….Maakt me wat weemoedig, ben daar al weer zo lang weg…

Ramnajarn · 18 februari 2009 op 23:31

Hoe kom je op de naam “Febe”? Een peudofonetische vorm van de beroemde vriendin uit “friends”?

Coltrui · 18 februari 2009 op 23:37

Nee, niet echt. Laat me het uitleggen:

1)Ik ben slechts een man.
2)Ik heb een vriendin.

Ergo – uit 1 en 2 – geldt: ik heb geen zak te vertellen eens de vuilzakken buiten staan.

QED.

Geef een antwoord