Ik ben er bijna, nog even geduld. Er wordt schijnbaar nogal wat afgeleefd in het land der (bijna) 30-ers. Ik ben zelf al even op weg en zeer benieuwd hoe het mij zal vergaan aan de andere kant. Van mijn vrienden zal ik de eerste zijn. Althans sommige van mijn collega’s hebben het al wel aan den lijve ondervonden. En ze leven nog. Meer dan ooit zou ik bijna zeggen. Ze kunnen het dus hebben. Ze gaan het graag aan zelfs. Maar ik moet er nog aan geloven. Ben ik nieuwsgierig, vind ik het eng. Of slechts spannend? Wat zal ik er van vinden? Zal het vanzelf gaan en leg ik me er gewoon bij neer? Wat een vragen. 30. De tijd van zekerheden zegt men. Zekerheden qua kinderen, huizen, banen, auto en elkaar. Dat is het leven. ‘ Het leven begint bij 40’ , is een veel gebezigde uitspraak, maar het leven dat begint bij 30 is eigenlijk net zo leuk lijkt me. Staan we er wel eens bij stil. We leven nu. Waarom zouden we dan het leven laten beginnen bij 40, toch?! Ik ben wel van plan er nu wat van te maken. Altijd eigenlijk, daar ben ik al lekker mee bezig. Niet te veel zorgen, geen drukte maken om onbenulligheden. Daar zijn we hier niet voor . Die taak is al aan teveel mensen toebedeeld, nee mijn missie is toch zeker mij te vermaken en te genieten van de tijd die er nu is. Theater, met vrienden in de kroeg hangen, uit eten, de stad in. Nu kan het nog. Straks, als er kindjes komen – mocht het geluk dan met mij zijn- dan zou dat allemaal niet meer kunnen, dan moet er gepland worden. Geregeld en gerend.

Althans, helaas wordt mij die spiegel iets te vaak voor gehouden, door diezelfde collega’s. Hert zal rennen worden. Vliegen, opstaan en weer door gaan. Van het werk naar de creche, naar de supermarkt, eten geven, in bad, en naar bed. En dan begint je eigen quality time. Ik moet er niet aan denken. Jezelf op 2. Ik ben nu juist bezig mij vooraan in rij te plaatsen; ‘ sluit maar aan, I’ll show you the way ’. Ik ben nu nog volop bezig met leven. Straks wordt ik 30, moet ik dan al gaan sparen? Stel je voor, dan moet ik al voorbereidende maatregelen gaan treffen. Op zoek gaan naar een huis voor 3. Voor twee is het nu al haast te klein. Gaan nadenken over de kinderkamer, aan kinderen überhaupt.

Ik denk er nog maar even over na. Dat gedoe met die 30-ers. Het lijkt me maar niks. Misschien moet ik er maar niet aan mee doen. Misschien sla ik het wel helemaal over.
Zal ik het maar aan me voorbij laten gaan. Ik denk dat ik dat doe. Die 10 jaar overbrug ik wel. Dat lukt wel. Het gaat allemaal vast van zelf. Ik bereid me helemaal nergens op voor. Ik laat het over me heen komen, en weer van me af glijden.

Leve de 40.
[size=x-small][color=6666CC][font=Arial]Ik ben er bijna, nog even geduld. Er wordt schijnbaar nogal wat afgeleefd in het land der (bijna)30-ers. Ik ben zelf al even op weg en zeer benieuwd hoe het mij zal vergaan aan de andere kant. Van mijn vrienden zal ik de eerste zijn. Althans sommige van mijn collega’s hebben het al wel aan den lijve ondervonden. En ze leven nog. Meer dan ooit zou ik bijna zeggen. Ze kunnen het dus hebben. Ze gaan het graag aan zelfs. Maar ik moet er nog aan geloven. Ben ik nieuwsgierig, vind ik het eng. Of slechts spannend?Wat zal ik er van vinden?Zal het vanzelf gaan en leg ik me er gewoon bij neer?Wat een vragen.[/font][/color][/size]

Categorieën: Maatschappij

7 reacties

arta · 5 maart 2007 op 17:17

Wat mij betreft had dit onderwerp pakkender of humoristischer aangepakt kunnen worden.
Ook trek je een aantal keer alvast je eigen conclusie (je beantwoordt je eigen vragen), waardoor je voor de fantasie weinig overlaat.
Jammer!
🙂

Mup · 5 maart 2007 op 20:18

Gedoe met die leeftijden 😉 ik heb er niets mee,

groet Mup.

pally · 5 maart 2007 op 22:41

De titel zie ik niet zo in je stukje terug, eigenlijk. Je vertelt jezelf alleen voortdurend dat je alles wilt houden zoals het nu is.Tja vind ik nou niet bepaald bewegerig…
En dat blauwe nadrukwerk is waarschijnlijk een vergissing? Kan gebeuren.

WritersBlocq · 5 maart 2007 op 23:02

Ongeacht mijn – respectabele – leeftijd, vond ik de 1e alinea te vermoeiend om door te lezen.
Groetje, een oma in de kreukelzone 😕

SIMBA · 6 maart 2007 op 08:26

[quote]Leve de 40.[/quote]
Inderdaad! 😀

Ronaldjecas · 6 maart 2007 op 12:55

Sta er gewoon niet teveel bij stil. Wel een leuke column trouwens..

mswriter · 6 maart 2007 op 23:50

Beste allemaal,

bedankt voor jullie reacties!Als beginnende enthousiasteling kan ik wel wat feed back van ervaren schrijvers gebruiken 😉
gr

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder