Het is elke keer weer leuk om hier in ons ooievaars dorp in het zuid-westen van Hongarije, het Bloedhonden Clubblad in de brievenbus te vinden. De postbode heeft geen huisnummer nodig, de kop op de voorkant zegt hem genoeg. Dat moeten die gekke Hollanders zijn, die hebben vier van die exemplaren in de tuin banjeren.
Hij zat er al sinds 7 uur en nog steeds was er geen bus te zien. Wat nu? Om 9 uur moest hij zich melden bij de balie van het ziekenhuis en om 10 uur zou hij worden geopereerd aan zijn rechteroog. Al dagenlang was hij aan het druppelen. Dat moest van de dokter.
Hoe deed hij dat vroeger ook alweer? Langs de stoeprand gaan staan en zijn duim in de lucht steken? Het was al 60 jaar geleden dat hij had gelift. Deden mensen dat tegenwoordig nog?
Er zat niets anders op, dus hij trok de stoute schoenen aan en probeerde al zwaaiend de aandacht te trekken.
Nou ben ik redelijk vertrouwd met het reizen in een telefooncel. Als dokter Wie is mij dat zeer toevertrouwd. Maar tegenwoordig is dat behoorlijk achterhaald. Niet meer van deze tijd. Nee, tegenwoordig reist men niet meer in een telefooncel maar in een telefoontoestel. In een dergelijk telefoontoestel brengt vooral de jonge mens behoorlijk wat tijd door. Sterker nog er jonge mensen die er bijna volledig in leven.
Tegen het einde van het laatste schooljaar op de lagere jongensschool moest mijn vader bij het schoolhoofd komen, mijn volgende educatieve bestemming moest besproken worden.
‘Hij is snel afgeleid, zit dikwijls dromerig en afwezig naar buiten te staren en heeft moeite met begrijpen. Zijn taalbeheersing daarentegen is goed, maar ja, ook keurig uitgesproken foute antwoorden blijven fout’.
Onder grote belangstelling neemt dokter Wie zijn hoofddeksel af. Luid gejuich stijgt op uit de grote zaal. Een dergelijk hoorcollege is zelden vertoond in Kambrug. Dokter Wie kijkt een beetje beteuterd naar zijn zwarte hoofddeksel. Dit had hij niet verwacht. Een staande ovatie.
