Goed, ’t zal wel voor een groot deel aan mij gelegen zijn. Als prille zestiger ontdek ik regelmatig bij mezelf dat een terugblik naar vroeger, gepaard gaat met voorzichtig heimwee en vage herinneringen van nostalgie die getuigen van betere tijden.
Neuriënd bladert Monique door een van haar kookboeken. Leuk, dat Paul komt eten. Dat verzet de zinnen een beetje. Wat zal ze eens maken? Iets met vis? Haar oog valt op een recept dat ze al eens eerder heeft gebruikt. Niet te ingewikkeld, maar wel heel smakelijk. Monique besluit om dat visgerecht te gaan maken voor vanavond. Ze zal dan wel boodschappen moeten halen, want voor een speciaal dineetje heeft ze geen spullen in huis.
Ze had prachtig, vaak slordig opgestoken lang blond haar, droeg vrijwel altijd een shirt waarin een paar geweldig mooie borsten mooi naar voren kwamen en helderblauwe ogen. Als ze begon te praten vloeiden er allerlei gevoelens van genegenheid, passie, lust en een bijna smerige geilheid vanaf je tenen tot aan je kruin door het fel protesterende lichaam. Ze was mijn doktersassistente en ik kwam graag bij haar. Niet dat ik me allerlei problemen aanpraatte om maar tot een ontmoeting te komen, maar de weinige keren dat ik onverhoopt een bezoek moest brengen aan de huisarts deden mijn hart sneller kloppen dan gewoon. Ze maakte iets in me los, zonder dat het voelde als overspel. Droge geilheid. Niet meer, maar zeker ook niet minder.
Langzaam begint het tot me door te dringen, maar helemaal helder is het allerzins. Het is warm, klam, zweterig en vooral pijnlijk. De pijn lijkt weer te winnen van me. Hoe lang is dit al zo? Hoe lang wint de pijn? Waar komt het vandaan en zal het ooit nog weg gaan? De gedachten zijn onlogisch en schieten door mijn hoofd. Het is chaos, pure chaos. Alles is al zwart maar toch sluit ik mijn ogen, concentreer me op het zwart en de chaos verdwijnt.
Dat je klieren ontzettend klierig kunnen wezen na een borstoperatie, dat was mij bekend voordat zij gingen snijden. Dat je klieren veel vocht af zouden scheiden en in je oksel zouden blijven kleven omdat het daar zo gezellig zou zijn ook dat was bekend, maar nu gaat het mij wel vervelen na vier keer te zijn leeggezogen omdat zelfs de buurvrouw van 80 dacht dat ik een rugbybal onder mijn T-shirt had zitten…Ik bedoel maar, dik????
