Als jongste dochter van een gezin van twaalf, was het hard werken voor Martha. Haar moeder helpen, in de huishouding. Koken. Bergen aardappels had ze geschild. En dan natuurlijk nog het werk op de boerderij. Af en toe mocht ze naar school. Wat vond ze dat een verademing!
Dinsdag
Om 6.00 uur piept de wekker precies twee keer alvorens hij uitgezet wordt. Ze was waarschijnlijk toch al wakker. Zachtjes glijdt ze uit bed in haar pantoffels. Ze doet haar ochtendjas aan en loopt de kamer uit. Naar beneden. Koffie zetten. Brood roosteren. Brood smeren voor de lunch. Voor hem. Plastic zakje er omheen. Een appel erbij. Al jaren lunchte hij in de kantine. Maar dat weet zij niet. Om 6.15 uur laat ze Does naar buiten. Om 6.30 uur trippelt ze de trap op om te zeggen: ‘Paul, het is 6.30 uur.’
Het zinnetje dat hem elke dag weer irriteert.
Het is erg warm. Oma is op bezoek. Mama en zij zitten buiten, in de schaduw onder het zonnescherm. Mijn kleine zusje drentelt door de tuin en speelt met water. Wat is ze toch schattig in haar mooie jurkje en haar nieuwe zwarte lakschoentjes! Ze heeft een klein plantengietertje en mama heeft haar een teiltje met water gegeven. Al brabbelend loopt ze steeds met een vol gietertje waar het water overheen gutst naar de planten in de tuin om ze water te geven. Af en toe neemt ze zelf ook een slokje.
Ik verveel me een beetje. Mama en oma praten over allemaal grote-mensen-zaken waar ik geen bal van begrijp. Bovendien mag ik nu niet schommelen, want mama is erg bang dat mijn zusje tegen de schommel aan zal lopen en zich dan zal bezeren. “Mag ik boven spelen, mam?” vraag ik. “Ja hoor, kind,” zegt mama. “Zeg mij dan maar vast gedag,” zegt oma, “want ik ga over een kwartiertje naar huis.” Ik geef oma een kus en ga naar boven.
Even met het Waterlandziekenhuis gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. De heer Jansen in de buurt?” De secretaresse van de voorzitter van de Raad van Bestuur vertelde mij, dat de heer Jansen weliswaar in de buurt was, maar dat een telefoongesprek met hem er niet in zat. De heer Jansen had in zijn eigen ziekenhuis zijn oren laten uitspuiten, en had daarbij een dubbelzijdig gehoorverlies van 100 procent opgelopen.
‘Ik heb een slechte mededeling. Jullie zijn alletwee onvruchtbaar.’
‘Hoe kan dat nou dokter? We hebben al een kind.’
‘Ik weet het niet. Om achter de oorzaak te komen, moeten we meer onderzoeken doen.’
Het echtpaar staat op. De man slaat zijn arm om zijn echtgenote. Ze vechten zichtbaar tegen de tranen. Zonder iets te zeggen, lopen ze weg.
‘Maak gerust een nieuwe afspraak als u meer wilt weten of hulp nodig heeft.’
