Die veelgeplaagde aannemersvrouw heeft het natuurlijk ook niet makkelijk. Burgemeester van zo’n verschrikkelijke stad, en dan maar volhouden dat je het er leuk hebt. Je zal er maar de scepter moeten zwaaien. Almere. Meisjes kunnen er niet eens veilig over straat, politici worden bespuugd en een béétje architect barst in tranen uit bij het horen van de naam alleen al. En Annemarie maar volhouden dat ze het fijne en sfeervolle Almere nimmer de rug toe zou willen keren. De grootste stad in de Flevopolder was haar lust en haar leven. Leen Bakker haar favoriete woonwinkel, de namaak-gietijzeren bank haar favoriete tuinaccessoire, de gefiguurzaagde houten tulp de fraaist denkbare vensterbankversiering en de Wibra de ideale kledingzaak. Almere zat in haar bloed, beweerde ze! Waarde lezer, begrijpt u nu, hoe moeilijk het is om niet in een daverende en onbedaarlijke lachbui uit te barsten als ik van dit soort flauwekul kennisneem? Want hoe je het ook wendt of keert: ze heeft glashard staan liegen, en daar houden Gemeenteraadsleden niet zo van. Er zijn wel burgemeesters voor minder de laan uitgestuurd. Denk aan die Gerd Leers, burgervader te Maastricht. Kon gaan na een onhandige uitspraak over een oostblokse vakantievilla. Een oostblokhut, zeg maar… Of aan Stefan Hulman, die in Den Helder kon inpakken na wat onhandige huisvestingsbonnetjes… Maar dat soort dingetjes steekt bleekjes af tegen Annemaries groteske leugenachtigheid. Bij hoog en bij laag hield ze vol dat ze geen ambities had om burgemeester in Amsterdam te worden, maar ze bleek wel stiekem te hebben gesolliciteerd. Als de Almeerse Gemeenteraad ook maar een greintje pit heeft, kan ze haar biezen pakken. Inpakken en wegwezen. Al zegt die jokkebrokkende burgemeesteres nóg duizend keer dat ze het liefst boodschappen doet bij de Aldi, uiteraard De Telegraaf leest en lid is van de TROS, en dat ze dus enorm vergroeid is met het rustige en groene Almere.
