Oranje!

We hebben ruzie, geen meningsverschil, maar een ordinaire bonje. Schreeuwend ben ik met mijn laptop onder mijn arm naar de receptie gelopen.
Het draait allemaal om het Wereldkampioenschap Voetballen 2010! Dat geeft spanningen zelfs meer dan de a.s. verkiezingen, tenminste bij mij. Ik heb nu al pijn in mijn buik, kramp trekt door mijn lichaam, pijn in het hoofd als ik aan de opstelling denk en Paul…. het doet hem niets!

Daaar ligt ze…

Regelmatig schrijf ik over het ziekenhuis. Voor mij is het de manier om te verwerken wat er soms allemaal op een dag gebeurt op de poli waar ik werk. Ik noem het schriftelijk puinruimen. Meestal gaat het redelijk gemakkelijk, doordat het over vreemde personen gaat en mijn gevoel niet in het verhaal betrokken wordt.
Nu mijn schoonmoeder in het ziekenhuis ligt, voelt het duidelijk anders.

Ja zuster, nee zuster

Geachte zuster Elena,

Het is mooi geweest!

Dankzij jouw nobele sfeerimpressies liet ik mij overhalen te kiezen voor een blijvende gang naar het klooster. Mede om de eeuwigheid veilig te stellen voor degenen die mij dierbaar zijn. Een bestaan als broeder Jacobus. Katholieke kneus! Welnu, hedenmorgen heb ik een waardig kloek besluit genomen: ik treed uit. Na slechts drie weken ben ik weer monnik af. Losgeweekt van een zondige wereld is me verrekte slecht bekomen.

Nuchter blijven

Nuchter blijven. Dat stond in de informatiebrief over de operatie. Natuurlijk maakt hij er meteen een geintje van. “Geen bier bij het ontbijt, mam,” lacht hij. We moeten die ochtend vroeg op. Om half 9 moet hij in het ziekenhuis in Leiden zijn. Ernie, een zeer goede vriendin, gaat met ons mee. Voor de morele support, maar ook omdat ik geen auto meer heb. “Ben je zenuwachtig?” vraag ik terwijl ik mijn eigen zenuwen probeer te verbergen.