Daaar ligt ze…

Regelmatig schrijf ik over het ziekenhuis. Voor mij is het de manier om te verwerken wat er soms allemaal op een dag gebeurt op de poli waar ik werk. Ik noem het schriftelijk puinruimen. Meestal gaat het redelijk gemakkelijk, doordat het over vreemde personen gaat en mijn gevoel niet in het verhaal betrokken wordt.
Nu mijn schoonmoeder in het ziekenhuis ligt, voelt het duidelijk anders. Twee weken geleden werd een stuk van haar heup vervangen, doordat de oude kunstheup steeds uit de kom floepte. Het begon in de zomer van 2009, net omstreeks de tijd dat Lief in het ziekenhuis lag met een acute blindedarm. Lief was geopereerd en was herstellende en toen werd zijn moeder binnengebracht met een uit de kom geschoten heup. Ze had de plantjes water gegeven buiten, niet echt een zware inspanning, als je nagaat dat de bloembakken op dijhoogte zijn geplaatst en bukken niet nodig is.

De heup werd erin gezet. De volgende ochtend heb ik eerst Lief thuisgebracht en een uur later, na de koffie, mocht mijn schoonmoeder naar huis. Door dit gebeuren werd mijn schoonmoeder een stuk minder mobiel dan voorheen. Met aangepast enthousiasme maakte ze nog wel een wandelingetje, maar nooit van harte. Je wist het immers maar nooit, met die heup. Ook het autorijden was niet meer zo leuk. Het schakelen en pompen met dat linkerbeen ging niet meer lekker voor haar gevoel, ook al zei de orthopeed dat ze weer van alles mocht doen.

In februari van dit jaar pakte mijn schoonmoeder een pan uit de kast. Haar heup kon dit gebaar niet waarderen en kwam in opstand door uit de kom te schieten. Het was puur een kwestie van het kopje uit het cupje floepen, zei de orthopeed later die dag. Ze kreeg een roesje en de heup werd weer netjes teruggeklikt. Toch vond de dokter dat er na deze keer toch een operatie moest, anders bleef mijn schoonmoeder kind aan huis. Ze zag er tegenop, maar ze wist, dat het moest gebeuren. Na de operatie zou het vast beter zou gaan. Ze hield rekening met een hersteltijd en een revalidatieperiode.

Er zijn intussen twee weken verstreken na de operatie en tot nu toe is de stand 2-0 in het voordeel van de kunstheup. Afgelopen donderdag, anderhalve week na de operatie, gleed het kopje alweer uit het cupje. Met de ambulance werd mijn schoonmoeder vanuit het revalidatiecentrum naar het ziekenhuis gebracht. Er werd een foto gemaakt en de diagnose “heupluxatie” werd bevestigd. Ze kreeg een roesje en op de recovery werd de heup in de juiste stand gezet.

De volgende dag werd ze in een orthopedisch harnas gehesen, die de boel op zijn plek moest houden. Dat het met zo’n harnas geen doen is en je niet even snel naar het toilet kunt als dat moet, werd buiten beschouwing gelaten. Ze kreeg een halfuurtje oefeningen, mét fysiotherapeut én harnas, en om vier uur ’s middags werd ze teruggebracht naar het revalidatiecentrum.
Amper drie uur later, ze zat net -mét harnas aan- achter haar bord warm eten, gebeurde het. Mijn schoonmoeder voelde een koude tocht in haar nek en keek achter zich om te zien, of het raam open stond. Dat omkijken had ze beter niet kunnen doen, zei de orthopeed enkele uren later. Er volgde weer een rit naar het ziekenhuis, ze kreeg weer een roesje en weer werd de heup teruggeklikt. Tot twee keer toe zelfs want het wilde niet echt lukken.

Tot vorige week was mijn schoonmoeder nog een kwieke, energieke en levenslustige vrouw. Een vrouw die de toekomst, ook al ging ze een lastige periode met revalideren tegemoet, nog zeker zag zitten. Ze had er zin in, met die nieuwe heup. Nu, achtenveertig uur later, heeft mijn schoonmoeder de klik met het leven verloren. Ze ligt stil in haar bed. Haar been is in een speciale la gelegd en ze mag vooral niet bewegen.

Niet dat ze dat nog wil.