Op de strandstoel, naast die van mij, ligt Jo. En Jo baalt van de strakblauwe lucht en het stralende zonnetje.,,Ze hebben me naar Portugal verbannen omdat ik moordneigingen kreeg” verzucht Jo. Verschrikt schuif ik mijn strandstoel een paar meter verder.
Zo’n jaar of 2 geleden heb ik het moedige besluit genomen om na een huwelijk van bijna 10 jaar de kuierlatten te nemen. Het was echt een sleur geworden en ik was het meer dan kotsbeu om altijd maar in armoede te leven met een vent die iedere avond vast om 8 uur in slaap viel op de bank, nadat hij zijn oervervelende bezigheden op zijn werk had verteld. Het boeide me niet meer allang niet meer eigenlijk. Maar iets hield me tegen. “Ach we hebben kinderen en die 7 vette jaren komen voor ons ook nog wel.” Ik heb ik weet niet hoe vaak een bij baantje gehad om maar mee te helpen ons gezinnetje het hoofd boven water te laten houden.
Grappig, hoe onze kijk op het leven veranderd als we rijpen. Toen ik opgroeide leerde ik–evenals velen onder u waarschijnlijk–dat ik altijd bepaalde dingen moest bewaren voor “speciale gelegenheden.” Zo waren er bepaalde kledingstukken die ik haast nooit aandeed, omdat ze bestemd waren voor speciale gelegenheden.
Mijn vriend Ton is een racist in hart en nieren, voorop liep hij ten tijde van de Centrum Partij en later de CD. Heilig gelooft hij in de slogan eigen volk eerst dit staat zelfs getatoeëerd op zijn rug in letters van 5 cm breed. Bij de aanblik van een buitenlander krijgt hij spontaan last van vlekken in zijn nek en zou het liefst zijn moordlustige gedachten op dat moment werkelijkheid laten worden. Waarom is zo een man dan mijn vriend? Omdat hij er altijd voor mij was en mij door een hele zware tijd heeft heen geholpen toen ik in de bajes zat.
“Zeg Bert, volgend jaar zit je handelsvakschool er op. Heb je al een idee wat je daarna gaat doen ?”
“Nee pa, ik heb mijn keuze nog niet gemaakt. Je weet dat ik al enige tijd met de gedachte rond loop met een eigen zaak te beginnen.”
