De start van mijn verhaal dateert van zo’n vijfendertig jaar geleden en is ook verspreid over een vijftiental jaar. Het verteld niet zo gemakkelijk ook, eraan terugdenkend zie ik grove fouten bij mezelf, voel ik me medeplichtig en schuldig, schuldig aan moord?
Na ronkende titels als “Verdacht van moord en toch vrij,” “ Ze hebben mijn zoon onder de trein gegooid” en “Acht jaar voor vader die drie dochters probeert te vergassen” kom ik op de vijftiende bladzijde van mijn ochtendkrant bij de vaststellende reportage dat er 1 miljoen patiënten aan de antidepressiva liggen. Maar liefst 700 000 pillen per dag zijn er nodig om te zorgen dat de Belgen er elke keer weer tegenaan kunnen.
Eenmaal bij mijn ouders thuis aangekomen was ik doodop. Wat is er gisteren in hemelsnaam gebeurd en waarom? Vragen die later voor de rechtbank hun antwoord krijgen. Twee rechercheurs werden op mijn zaak gezet. Zij kwamen diezelfde dag langs om mijn aangifte op te nemen.
Verloren dwaalde dokter Wie langs dennenbomen en berkenbosjes. Iets had hem gelokt. Hij wist alleen nog niet precies wat en wie. Een bijna onweerstaanbare behoefte het bos in te trekken, dat was wat hij die ochtend gevoeld had tijdens het ontbijt. En dat allemaal naar aanleiding van een klein stemmetje dat door de keuken dwaalde en linea recta zijn linkeroor was ingevlogen.
De deur is hermetisch gesloten. Ik heb mij in het zonnetje op een bankje tegenover de deur verschanst. Op het bovenste dek. Ik ben de eerste. De enige. Eenzaam wacht ik af of de deur vandaag nog opengaat en wie er in of uit gaat. De boot heeft de haven van Bastia verlaten op weg naar mijn geliefde Italië en op volle zee pak ik een briesje mee. Ik zit hier prima.
