De schurken hebben verloren

‘Al snel lag er op de weg, waar het Duitse regiment had gestaan, alleen nog maar stof.’ Dit is de laatste zin van de roman ‘Storm in juni’ van de schrijfster Irène Némirovsky. Zij was in 1903 uit Joodse ouders geboren in Kiev, Oekraïne (toen deel van het Russische Tsarenrijk) en vluchtte in 1917 met haar familie via Finland en Zweden naar Parijs, waar ze zich in 1919 vestigden. Irène studeerde literatuurwetenschappen aan de Sorbonne. In 1926 trouwde ze met Michel Epstein; ze kregen twee dochters: Denise (1929) en Élisabeth (1937). In 1942 overleed Irène aan tyfus. Op 17 augustus. In Auschwitz. Haar man werd later ook opgepakt en op 6 november in hetzelfde kamp direct bij aankomst vergast.

Langbenige servicemeisjes

Het was wat vervelend wakker worden, vorige week maandag. De hele zondag had in het teken gestaan van gedoe met een paar honderd klanten van de Thalys naar Parijs. In Nederland had hun trein panne gekregen, ze hadden een uur moeten wachten, daarna werd hun kapotte trein door een andere Thalys-trein op halve snelheid richting Parijs gesleept. Maar op het station van Brussel werd duidelijk dat de reis niet kon worden voortgezet wegens onderhoud aan het spoor in Frankrijk.

Francisco van Jole staat voor lul

Even met Joop gebeld: “Goedemorgen, Oplopers hier. De heer Van Jole in de Buurt?” De salonsocialistische telefoniste vroeg mij om een ogenblik geduld. De heer van Jole was druk doende met een huilsessie in het VARA-gebouw, maar kon ieder ogenblik terug zijn. Ik werd in de wacht gezet, en moest verplicht luisteren naar ouderwetse strijdliederen die werden vertolkt door de Stem des Volks. Nadat ik enige tijd aan deze kwelling was blootgesteld, kreeg ik de geplaagde internet-entrepeneur aan de lijn.

De zachte kant van Geert

En? De kandidatenlijsten voor de statenverkiezingen al bestudeerd? Of hebben jullie die ook nog niet ontvangen wegens allerlei organisatorische problemen? Heerlijk toch, dat je veruit de meeste hokjes niet hoeft rood te maken? Eentje slechts. Vandaag leg ik nog één keer uit, in welke kolommen je in ieder geval je rode potlood geen rondje moet laten inkleuren.

Een Brief

Ik kreeg een brief. Een échte, want mijn naam stond in schuinschrift op de envelop. Geen afzender. Spannend.
Een brief. Wie schrijft er nog brieven tegenwoordig. Elke onnozele inval, iedere bizarre gedachte is het waard om op internet of smartphone met anderen te delen. Waar ben je, wat doe je, wat denk je. Het ideaal; de eeuwige eenheid van tijd, plaats en handeling is onder handbereik.